محمود استاد محمد در 63 سالگی درگذشت
تو مشغول مردنات بودی
به استقبال «شب بیستویکم» رفت
احترام برومند
«محمود استادمحمد» را از دست دادیم. نه یک بازیگر، نه یک نویسنده و نه یک کارگردان بلکه انسانی خوب، یک ایرانی اصیل، مردی نجیب با طبعی والا، دوستی یکرنگ و پابرجا را از دست دادیم... هرگز نخواست با گلهوشکایت دوستانش را غصهدار کند. خوب میدانست این طایفه دستش از همهجا کوتاه است، پس با مقاومت غیرقابل باور فقط میگفت خوبم... همسنوسالهای من او را از 40سال قبل میشناسند وقتی جوانی خوبرو و خوشصدا بود و در شهر خاطرهانگیز ما گوشهای از افکارمان را بازگو میکرد. محمود استادمحمد به ایران و فرهنگ این سرزمین تعلق داشت همین بود که دوری از وطن را تاب نیاورد. چقدر خوشحال بود که خود را بین دوستانش میدید. هرگز از کمبودهایش نگفت و سعی کرد کار کند... اما صد حیف که خیلی مهلت نیافت و بیماری گریبانش را گرفت. نمیخواهم از مصایب دوران بیماریاش بگویم که اگر اینطور نبود یا آنطور نبود شاید میتوانست سالهایی دیگر زندگی کند... نه نمیگویم حرف بسیار است و درددل زیاد... خاطرهای از او دارم. چند سال قبل خواهش کردم برایم متنی بنویسد که باید در مراسمی خارج از ایران و برای هموطنان خوانده میشد... از صمیم قلب پذیرفت چند صفحهای برایم
نوشت... چند خطی از آن را با دستخط خود استادمحمد برایتان میفرستم. یادش گرامی، روحش شاد. او به استقبال «شب بیستویکم» رفت.
نمایشنامهنویس تاثیرگذار
پرویز پورحسینی
استاد محمد را از اواسط دهه 40 میشناسم، در نمایش «شهر قصه» بیژن مفید بازی میکرد و کار خود را چه خوب هم انجام میداد. در واقع کارکردن با بیژن مفید به نوعی برای او یک کلاس آموزشی بود، محمود بعد از طی این دوران، همزمان به ایفای نقش در آثار نمایشی و نمایشنامهنویسی ادامه داد که دوران پرباری با «گروه تئاتر هنرملی» زیر نظر استاد عباس جوانمرد پشتسر گذاشت.
استاد محمد از نمایشنامهنویسان تاثیرگذاری است که به نوعی مسیر نمایشنامهنویسی ایران را جهتدهی کرد و بسیار تاثیرگذار بود. نمایشنامه معروفش به نام «آسید کاظم» یکی از بهترین آثار اوست، یادش گرامی باد.
باید این نکته را هم متذکر شوم که در تمام طول مبارزه با بیماری، دختر نازنین او مانا تا آخرین لحظه همراهش بود؛ برای او تسلیت فراوان و ستایش بسیار دارم و همینطور این فقدان را به پسرش و سایر بستگان او تسلیت میگویم.
به استقبال «شب بیستویکم» رفت
احترام برومند
«محمود استادمحمد» را از دست دادیم. نه یک بازیگر، نه یک نویسنده و نه یک کارگردان بلکه انسانی خوب، یک ایرانی اصیل، مردی نجیب با طبعی والا، دوستی یکرنگ و پابرجا را از دست دادیم... هرگز نخواست با گلهوشکایت دوستانش را غصهدار کند. خوب میدانست این طایفه دستش از همهجا کوتاه است، پس با مقاومت غیرقابل باور فقط میگفت خوبم... همسنوسالهای من او را از 40سال قبل میشناسند وقتی جوانی خوبرو و خوشصدا بود و در شهر خاطرهانگیز ما گوشهای از افکارمان را بازگو میکرد. محمود استادمحمد به ایران و فرهنگ این سرزمین تعلق داشت همین بود که دوری از وطن را تاب نیاورد. چقدر خوشحال بود که خود را بین دوستانش میدید. هرگز از کمبودهایش نگفت و سعی کرد کار کند... اما صد حیف که خیلی مهلت نیافت و بیماری گریبانش را گرفت. نمیخواهم از مصایب دوران بیماریاش بگویم که اگر اینطور نبود یا آنطور نبود شاید میتوانست سالهایی دیگر زندگی کند... نه نمیگویم حرف بسیار است و درددل زیاد... خاطرهای از او دارم. چند سال قبل خواهش کردم برایم متنی بنویسد که باید در مراسمی خارج از ایران و برای هموطنان خوانده میشد... از صمیم قلب پذیرفت چند صفحهای برایم
نوشت... چند خطی از آن را با دستخط خود استادمحمد برایتان میفرستم. یادش گرامی، روحش شاد. او به استقبال «شب بیستویکم» رفت.
نمایشنامهنویس تاثیرگذار
پرویز پورحسینی
استاد محمد را از اواسط دهه 40 میشناسم، در نمایش «شهر قصه» بیژن مفید بازی میکرد و کار خود را چه خوب هم انجام میداد. در واقع کارکردن با بیژن مفید به نوعی برای او یک کلاس آموزشی بود، محمود بعد از طی این دوران، همزمان به ایفای نقش در آثار نمایشی و نمایشنامهنویسی ادامه داد که دوران پرباری با «گروه تئاتر هنرملی» زیر نظر استاد عباس جوانمرد پشتسر گذاشت.
استاد محمد از نمایشنامهنویسان تاثیرگذاری است که به نوعی مسیر نمایشنامهنویسی ایران را جهتدهی کرد و بسیار تاثیرگذار بود. نمایشنامه معروفش به نام «آسید کاظم» یکی از بهترین آثار اوست، یادش گرامی باد.
باید این نکته را هم متذکر شوم که در تمام طول مبارزه با بیماری، دختر نازنین او مانا تا آخرین لحظه همراهش بود؛ برای او تسلیت فراوان و ستایش بسیار دارم و همینطور این فقدان را به پسرش و سایر بستگان او تسلیت میگویم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.