|

زیر آسمان فیروزه‌ای

توضیحات هنر و تجربه درباره حواشی فیلم «هجوم»
در متن توضیح هنر و تجربه درباره حواشی فیلم هجوم در جشنواره برلین آمده است: این توضیحات برای روشنگری آن دسته از سینمادوستانی است که در این زمینه ابهام دارند و برای کسانی که خود را به خواب زده‌اند توضیحی نداریم.
جایزه تدی طبق نوشته سایت جشنواره و اعلام اعطا‌کنندگان این جایزه چنین نگاه و هدفی دارد: یعنی این جایزه به فیلم‌هایی داده می‌شود که حاوی مفاهیمی همچون مدارا، پذیرش، همبستگی و برابری در جامعه باشند. سوءتفاهم - یا سوءاستفاده - از کلمه queer به وجود آمده است. ببینید یک دیکشنری معتبر، برای این کلمه چه مترادف‌هایی گذاشته. همه این مترادف‌ها دلالت بر «عجیب‌و‌غریب و نامتعارف‌بودن» دارد، اما خیلی‌ها که با مقوله زبان آشنایی یا سروکار دارند می‌دانند که زبان انگلیسی زبانی زنده و زایاست که مدام از دل آن، مفاهیم و کلمات و تعبیرهای تازه‌ای - حتی با رویکرد طنزآمیز و کنایی - به وجود می‌آید. (اتفاقی که در زبان فارسی هم می‌افتد). Queer هم یکی از آن کلمات است که در برخی از مکالمات و متن‌ها به معنای همجنس‌خواهی از آن استفاده شده، اما در بیانیه جایزه تدی اشاره‌ای به این کاربرد استفاده از چنین کلمه‌ای نشده است. البته که در مواردی جایزه تدی به آن‌جور فیلم‌ها هم داده شده است؛ همچنان‌که نخل طلای کن، هم به «طعم گیلاس» و فیلم دردمندانه و ضد تبعیض نژادی «دیپان» داده شده و هم به فیلم «آبی گرم‌ترین رنگ است». از همه اینها گذشته، اصلا در نهایت بدبینی چنین تصور کنیم که چند نفر یا یک منتقد خارجی، از یک فیلم ایرانی تعبیری کرده‌اند که ما دوست نداریم. آیا باید با تعبیر کسی فیلمی یا نهادی را محکوم کرد؟ بیش از 30 سال است که فیلم‌های ایرانی به خارج از کشور می‌روند، جایزه‌های مختلف می‌گیرند و منتقدان خارجی درباره‌شان نقد می‌نویسند و در مواردی از آنها تعبیرهای عجیب‌وغریب می‌کنند؛ تعبیرهایی که هم‌وطنان نگران، از همین زاویه «کوییری!» (به معنای عجیب‌وغریبش البته) با آن مفاهیم مشکل دارند. آیا باید فیلم‌ساز یا نهادی را بابت تعبیر آدمی در یک جای دیگر دنیا گوشه رینگ انداخت؟ با این استدلال می‌شود از فیلم‌های ارزشی هم تعبیرهای عجیب‌وغریب کرد. همچنان‌که زمانی منتقدی خارجی در تفسیرش از یک فیلم ایرانی که خواهر و برادر خردسال به دلیل فقر، یک جفت کفششان را به‌نوبت به پا می‌کنند، تعبیر به رابطه‌ای نامتعارف میان آنها کرده بود یا اصلا می‌شود کلی از این تعبیرها از ذهن‌های بیمار و مسئله‌دار استخراج کرد.

آغاز دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران
دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران، چهارم اسفندماه، با آثاری از 45 هنرمند در گالری آریا آغاز به کار کرد. دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران را باید اتفاقی قابل‌توجه در عرصه هنر در روزهای پایانی سال دانست؛ نمایشگاهی که با ایده‌محوربودن، جریانی را پی گرفته تا جواهرسازی را به‌عنوان هنری بینارشته‌ای وارد گفتمان‌های هنری کند. گالری آریا که در افتتاحیه دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران یکی از شلوغ‌ترین روزهای خود را پشت‌سر گذاشت، آثاری را میزبانی می‌کند که موضوع بدن را به‌عنوان فضایی برای نمایش آثار هنری در نظر گرفته است. در این نمایشگاه که با موضوع «گسترش بدن» برپا شده، آثاری از مدیاهای مختلف هنری مانند مجسمه‌سازی، نقاشی، طراحی صنعتی و حتی پرفورمنس، در قالب جواهرسازی به نمایش درآمده‌اند. آنچه که بیش از هر موضوعی در این نمایشگاه از سوی هنرمندان مدنظر قرار گرفته، موضوع ایده و گفتمانی است که اثر هنری روی بدن می‌تواند به مخاطب ارائه کند. متریال‌های گوناگونی مانند آیینه، پارچه، چراغ‌های نوری و... برای بیان ایده‌های اجتماعی و فرهنگی در قالب جواهراتی کاربردی در زندگی روزمره از سوی هنرمندان این نمایشگاه ارائه شده است. گالری آریا در دومین سال برگزاری این رویداد، رابطه متقابل بدن انسان به‌عنوان زمینه و جواهرات به‌عنوان شیء نمایش‌داده‌شده روی آن را مورد توجه قرار داده است. در این نمایشگاه آثاری از: میثم احمدی، شارماق اسکندریان، سهیلا ایلدار، بهاره آرین، سمی آیین، مرضیه بهرامی، سوگل جمعدار، خورشید جولایی، لادن جوهری، سحر خدارحم، شیما خدام، فرزانه داوریان، پگاه داوود، فاطمه دولت‌آبادی، نجمه راد، زهرا رستمی، معصومه روستاولدی، الهام سلیمان‌نژاد، یاس شریعت‌زاده، حسین شیری، نازنین صاحبی، آناهیتا عناصری، موژان فرآورده، فرناز فولادشکن، شقایق قلی‌خانی، شیرین کاظمی، حمیده کبیری، پریسا کریمیان‌پور، افسانه گنجی، رویا محمدقلی، مهسا مستقیمی، شیما مودتی، امیر نصیری، پریناز نورانی، نسرین وصالیان، مهسا خیرخواه، فروزان افروزی، زهرا ملک‌محمدی، فاطمه صالحی‌جشوقانی، شیدا الماسی، شیما الماسی، فرزانه قبادی، فاطمه الساعدی و مهناز سیداختیاری به تماشاست. گفتنی است دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران تا 18 اسفندماه در گالری آریا، به نشانی خیابان ولیعصر، بالاتر از سه‌راه دکتر بهشتی، کوی زرین، پلاک 10 برقرار است.

توضیحات هنر و تجربه درباره حواشی فیلم «هجوم»
در متن توضیح هنر و تجربه درباره حواشی فیلم هجوم در جشنواره برلین آمده است: این توضیحات برای روشنگری آن دسته از سینمادوستانی است که در این زمینه ابهام دارند و برای کسانی که خود را به خواب زده‌اند توضیحی نداریم.
جایزه تدی طبق نوشته سایت جشنواره و اعلام اعطا‌کنندگان این جایزه چنین نگاه و هدفی دارد: یعنی این جایزه به فیلم‌هایی داده می‌شود که حاوی مفاهیمی همچون مدارا، پذیرش، همبستگی و برابری در جامعه باشند. سوءتفاهم - یا سوءاستفاده - از کلمه queer به وجود آمده است. ببینید یک دیکشنری معتبر، برای این کلمه چه مترادف‌هایی گذاشته. همه این مترادف‌ها دلالت بر «عجیب‌و‌غریب و نامتعارف‌بودن» دارد، اما خیلی‌ها که با مقوله زبان آشنایی یا سروکار دارند می‌دانند که زبان انگلیسی زبانی زنده و زایاست که مدام از دل آن، مفاهیم و کلمات و تعبیرهای تازه‌ای - حتی با رویکرد طنزآمیز و کنایی - به وجود می‌آید. (اتفاقی که در زبان فارسی هم می‌افتد). Queer هم یکی از آن کلمات است که در برخی از مکالمات و متن‌ها به معنای همجنس‌خواهی از آن استفاده شده، اما در بیانیه جایزه تدی اشاره‌ای به این کاربرد استفاده از چنین کلمه‌ای نشده است. البته که در مواردی جایزه تدی به آن‌جور فیلم‌ها هم داده شده است؛ همچنان‌که نخل طلای کن، هم به «طعم گیلاس» و فیلم دردمندانه و ضد تبعیض نژادی «دیپان» داده شده و هم به فیلم «آبی گرم‌ترین رنگ است». از همه اینها گذشته، اصلا در نهایت بدبینی چنین تصور کنیم که چند نفر یا یک منتقد خارجی، از یک فیلم ایرانی تعبیری کرده‌اند که ما دوست نداریم. آیا باید با تعبیر کسی فیلمی یا نهادی را محکوم کرد؟ بیش از 30 سال است که فیلم‌های ایرانی به خارج از کشور می‌روند، جایزه‌های مختلف می‌گیرند و منتقدان خارجی درباره‌شان نقد می‌نویسند و در مواردی از آنها تعبیرهای عجیب‌وغریب می‌کنند؛ تعبیرهایی که هم‌وطنان نگران، از همین زاویه «کوییری!» (به معنای عجیب‌وغریبش البته) با آن مفاهیم مشکل دارند. آیا باید فیلم‌ساز یا نهادی را بابت تعبیر آدمی در یک جای دیگر دنیا گوشه رینگ انداخت؟ با این استدلال می‌شود از فیلم‌های ارزشی هم تعبیرهای عجیب‌وغریب کرد. همچنان‌که زمانی منتقدی خارجی در تفسیرش از یک فیلم ایرانی که خواهر و برادر خردسال به دلیل فقر، یک جفت کفششان را به‌نوبت به پا می‌کنند، تعبیر به رابطه‌ای نامتعارف میان آنها کرده بود یا اصلا می‌شود کلی از این تعبیرها از ذهن‌های بیمار و مسئله‌دار استخراج کرد.

آغاز دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران
دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران، چهارم اسفندماه، با آثاری از 45 هنرمند در گالری آریا آغاز به کار کرد. دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران را باید اتفاقی قابل‌توجه در عرصه هنر در روزهای پایانی سال دانست؛ نمایشگاهی که با ایده‌محوربودن، جریانی را پی گرفته تا جواهرسازی را به‌عنوان هنری بینارشته‌ای وارد گفتمان‌های هنری کند. گالری آریا که در افتتاحیه دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران یکی از شلوغ‌ترین روزهای خود را پشت‌سر گذاشت، آثاری را میزبانی می‌کند که موضوع بدن را به‌عنوان فضایی برای نمایش آثار هنری در نظر گرفته است. در این نمایشگاه که با موضوع «گسترش بدن» برپا شده، آثاری از مدیاهای مختلف هنری مانند مجسمه‌سازی، نقاشی، طراحی صنعتی و حتی پرفورمنس، در قالب جواهرسازی به نمایش درآمده‌اند. آنچه که بیش از هر موضوعی در این نمایشگاه از سوی هنرمندان مدنظر قرار گرفته، موضوع ایده و گفتمانی است که اثر هنری روی بدن می‌تواند به مخاطب ارائه کند. متریال‌های گوناگونی مانند آیینه، پارچه، چراغ‌های نوری و... برای بیان ایده‌های اجتماعی و فرهنگی در قالب جواهراتی کاربردی در زندگی روزمره از سوی هنرمندان این نمایشگاه ارائه شده است. گالری آریا در دومین سال برگزاری این رویداد، رابطه متقابل بدن انسان به‌عنوان زمینه و جواهرات به‌عنوان شیء نمایش‌داده‌شده روی آن را مورد توجه قرار داده است. در این نمایشگاه آثاری از: میثم احمدی، شارماق اسکندریان، سهیلا ایلدار، بهاره آرین، سمی آیین، مرضیه بهرامی، سوگل جمعدار، خورشید جولایی، لادن جوهری، سحر خدارحم، شیما خدام، فرزانه داوریان، پگاه داوود، فاطمه دولت‌آبادی، نجمه راد، زهرا رستمی، معصومه روستاولدی، الهام سلیمان‌نژاد، یاس شریعت‌زاده، حسین شیری، نازنین صاحبی، آناهیتا عناصری، موژان فرآورده، فرناز فولادشکن، شقایق قلی‌خانی، شیرین کاظمی، حمیده کبیری، پریسا کریمیان‌پور، افسانه گنجی، رویا محمدقلی، مهسا مستقیمی، شیما مودتی، امیر نصیری، پریناز نورانی، نسرین وصالیان، مهسا خیرخواه، فروزان افروزی، زهرا ملک‌محمدی، فاطمه صالحی‌جشوقانی، شیدا الماسی، شیما الماسی، فرزانه قبادی، فاطمه الساعدی و مهناز سیداختیاری به تماشاست. گفتنی است دومین نمایشگاه جواهرسازی هنری معاصر تهران تا 18 اسفندماه در گالری آریا، به نشانی خیابان ولیعصر، بالاتر از سه‌راه دکتر بهشتی، کوی زرین، پلاک 10 برقرار است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.