|

برگرفته از پرونده‌‌ای واقعی

«زنی از جنس طلا» عنوان داستانی است از نسرین صالحی که به‌تازگی توسط نشر شورآفرین به‌چاپ رسیده است. نسرین صالحی وکیل دادگستری است و «زنی از جنس طلا» را براساس پرونده‌ای واقعی نوشته و خودش نیز در پیشانی کتاب به این نکته اشاره کرده که آنچه در این داستان آمده برگرفته از رویدادی واقعی است اگرچه نام افراد و مکان‌ها و... تغییر کرده است. البته در این داستان نیز به سیاق هر داستان دیگری عنصر تخیل نقش داشته و اگرچه روایت داستان براساس واقعیت است اما تخیل نویسنده تغییراتی در واقعیت به وجود آورده است.
«زنی از جنس طلا» داستانی است در هفت فصل و این‌طور شروع می‌شود: «ساعت هفت صبح بود ولی من برخلاف هر روز سرحال و شاد بودم. انگارنه‌انگار که شب را به انتظار صبح گذرانده‌ بودم و خوشحال از طلوع خورشید، جلو آینه به صورتم نگاه می‌کردم و دیگر آن فروغ غمگین هر روز را نمی‌دیدم. امروز فروغی را می‌دیدم که چشمان مشکی‌اش برق می‌زد و امیدوار بود. امیدوار به شروعی دوباره، امیدوار به آینده‌ای روشن. فروغی را می‌دیدم که انگارنه‌انگار سی‌وهفت‌ ساله است. به‌ سرعت لباس پوشیدم و آماده شدم. برخلاف هر روز کمی آرایش کردم و بعد از بستن در آپارتمان طبق عادت هر روز می‌خواستم از پله‌ها بروم ولی یک‌لحظه یادم آمد که احتمال دارد جواب آزمایش مثبت باشد و باردار باشم. بنابراین تصمیم گرفتم با آسانسور بروم.»
داستان با راوی اول شخص نوشته شده و راوی زنی است که وکیل است و بعد از مدت‌ها منتظر ماندن برای آنکه درمان‌های طولانی‌مدتش جواب بدهد و بچه‌دار شود، به آزمایشگاه می‌رود تا پاسخ آزمایشش را بگیرد و برخلاف آنچه فکر می‌کند این‌بار هم پاسخ منفی است و می‌فهمد که تمام هزینه‌ها و درمان‌ها بی‌نتیجه بوده است. زن وقتی می‌فهمد که پاسخ آزمایش منفی است انگار که دنیا روی سرش خراب می‌شود و تمام شوق و ذوقی که پیش از ورود به آزمایشگاه داشته یکدفعه از بین می‌رود: «مثل یک روح سرگردان راه افتادم به سمت ماشین و به هر بدبختی بود پشت فرمان نشستم. به خودم توی آینه ماشین نگاهی انداختم: دوباره همان فروغ همیشگی غمگین و بی‌امید. فروغی که دیگر چشمانش برق و شور صبح را نداشت. مغزم قفل شده بود و نمی‌توانستم به اتفاقی که افتاده فکر کنم و فقط به آینه نگاه می‌کردم.» اما این تازه آغاز ماجراست. ماجرایی که طنزی تلخ در خود دارد. فروغ، بعد از آنکه به دفتر وکالتش می‌رود، با پاکتی روبه‌رو می‌شود که در آن به‌عنوان وکیل تسخیری یکی از زندانیان معرفی شده است. یکی از دوستان فروغ مددکار زندان است و اوست که فروغ را به‌عنوان تسخیری وکیل معرفی کرده است. زندانی، زنی است که با بقیه زندانیان فرق می‌کند،‌ او هم جرمش متفاوت است و هم رفتارش: «ناخودآگاه به چشمانش خیره شدم. در چشمانش هیچی نبود. نه ترس، نه دلهره، نه التماس، و نه حتا غرور و سرکشی. فقط دوتا چشم مات و مبهوت خیره به من. چشم‌هایش مثل آدم‌هایی بود که انگار همه‌چیز را از دست داده‌اند و هیچ‌چیز برایشان مهم نیست. اصلا انگار روح نداشت. دقیقا مثل نگاه ارواح.»
وقتی فروغ از زن جرمش را می‌پرسد، او با لحنی سرد و بی‌احساس می‌گوید که بچه سه‌ماهه‌اش را کشته است. در لحن زن نه نشانی از شرم است و نه نشانی از ترس. بی‌تفاوتی و سردی زن، فروغ را به وحشت می‌اندازد و عجیب اینکه این زن زندانی است که رشته امور را در دست دارد. وقتی فروغ می‌پرسد که چرا بچه‌اش را کشته، زن با همان لحن قبلی‌اش می‌گوید «فردا دوباره بیا تا برایت بگویم»، بعد هم راهش را می‌کشد و به سمت در خروجی می‌رود تا به درون زندان برگردد. زن زندانی تا پیش از این با هیچ‌کس حرفی نزده بود و فقط می‌پرسیده که چه زمانی اعدام می‌شود. اما این اتفاق برای فروغ بهت و وحشتی مضاعف دارد. چرا که او مدت‌هاست در آرزوی بچه‌دارشدن به سر برده و حالا قرار است از زنی دفاع کند که به دست خودش دختر سه‌ماهه‌اش را کشته است. فروغ اول از قبول این پرونده تن می‌زند اما بعد کنجکاو می‌شود و پرونده زن را می‌خواند و می‌خواهد پی به راز او ببرد و به این ترتیب داستان وارد ماجراهایی دیگر می‌شود. در بخشی دیگر از این کتاب می‌خوانیم: «خیلی راحت آمده بود به دفترم، مرا تهدید کرده و رفته بود. مغزم قفل کرده بود. نمی‌دانستم باید به چه‌چیز فکر کنم؛ به خودم، به طلا، به آقای شاکر، به مرجان یا نوزادی که کشته شده است. انگار یک پرده بزرگ از روی حقیقت برداشته بودند و من همزمان پاسخ ‌هزاران سوال بی‌جواب را که در ذهنم نقش بسته بود یکی‌یکی پیدا می‌کردم...»

«زنی از جنس طلا» عنوان داستانی است از نسرین صالحی که به‌تازگی توسط نشر شورآفرین به‌چاپ رسیده است. نسرین صالحی وکیل دادگستری است و «زنی از جنس طلا» را براساس پرونده‌ای واقعی نوشته و خودش نیز در پیشانی کتاب به این نکته اشاره کرده که آنچه در این داستان آمده برگرفته از رویدادی واقعی است اگرچه نام افراد و مکان‌ها و... تغییر کرده است. البته در این داستان نیز به سیاق هر داستان دیگری عنصر تخیل نقش داشته و اگرچه روایت داستان براساس واقعیت است اما تخیل نویسنده تغییراتی در واقعیت به وجود آورده است.
«زنی از جنس طلا» داستانی است در هفت فصل و این‌طور شروع می‌شود: «ساعت هفت صبح بود ولی من برخلاف هر روز سرحال و شاد بودم. انگارنه‌انگار که شب را به انتظار صبح گذرانده‌ بودم و خوشحال از طلوع خورشید، جلو آینه به صورتم نگاه می‌کردم و دیگر آن فروغ غمگین هر روز را نمی‌دیدم. امروز فروغی را می‌دیدم که چشمان مشکی‌اش برق می‌زد و امیدوار بود. امیدوار به شروعی دوباره، امیدوار به آینده‌ای روشن. فروغی را می‌دیدم که انگارنه‌انگار سی‌وهفت‌ ساله است. به‌ سرعت لباس پوشیدم و آماده شدم. برخلاف هر روز کمی آرایش کردم و بعد از بستن در آپارتمان طبق عادت هر روز می‌خواستم از پله‌ها بروم ولی یک‌لحظه یادم آمد که احتمال دارد جواب آزمایش مثبت باشد و باردار باشم. بنابراین تصمیم گرفتم با آسانسور بروم.»
داستان با راوی اول شخص نوشته شده و راوی زنی است که وکیل است و بعد از مدت‌ها منتظر ماندن برای آنکه درمان‌های طولانی‌مدتش جواب بدهد و بچه‌دار شود، به آزمایشگاه می‌رود تا پاسخ آزمایشش را بگیرد و برخلاف آنچه فکر می‌کند این‌بار هم پاسخ منفی است و می‌فهمد که تمام هزینه‌ها و درمان‌ها بی‌نتیجه بوده است. زن وقتی می‌فهمد که پاسخ آزمایش منفی است انگار که دنیا روی سرش خراب می‌شود و تمام شوق و ذوقی که پیش از ورود به آزمایشگاه داشته یکدفعه از بین می‌رود: «مثل یک روح سرگردان راه افتادم به سمت ماشین و به هر بدبختی بود پشت فرمان نشستم. به خودم توی آینه ماشین نگاهی انداختم: دوباره همان فروغ همیشگی غمگین و بی‌امید. فروغی که دیگر چشمانش برق و شور صبح را نداشت. مغزم قفل شده بود و نمی‌توانستم به اتفاقی که افتاده فکر کنم و فقط به آینه نگاه می‌کردم.» اما این تازه آغاز ماجراست. ماجرایی که طنزی تلخ در خود دارد. فروغ، بعد از آنکه به دفتر وکالتش می‌رود، با پاکتی روبه‌رو می‌شود که در آن به‌عنوان وکیل تسخیری یکی از زندانیان معرفی شده است. یکی از دوستان فروغ مددکار زندان است و اوست که فروغ را به‌عنوان تسخیری وکیل معرفی کرده است. زندانی، زنی است که با بقیه زندانیان فرق می‌کند،‌ او هم جرمش متفاوت است و هم رفتارش: «ناخودآگاه به چشمانش خیره شدم. در چشمانش هیچی نبود. نه ترس، نه دلهره، نه التماس، و نه حتا غرور و سرکشی. فقط دوتا چشم مات و مبهوت خیره به من. چشم‌هایش مثل آدم‌هایی بود که انگار همه‌چیز را از دست داده‌اند و هیچ‌چیز برایشان مهم نیست. اصلا انگار روح نداشت. دقیقا مثل نگاه ارواح.»
وقتی فروغ از زن جرمش را می‌پرسد، او با لحنی سرد و بی‌احساس می‌گوید که بچه سه‌ماهه‌اش را کشته است. در لحن زن نه نشانی از شرم است و نه نشانی از ترس. بی‌تفاوتی و سردی زن، فروغ را به وحشت می‌اندازد و عجیب اینکه این زن زندانی است که رشته امور را در دست دارد. وقتی فروغ می‌پرسد که چرا بچه‌اش را کشته، زن با همان لحن قبلی‌اش می‌گوید «فردا دوباره بیا تا برایت بگویم»، بعد هم راهش را می‌کشد و به سمت در خروجی می‌رود تا به درون زندان برگردد. زن زندانی تا پیش از این با هیچ‌کس حرفی نزده بود و فقط می‌پرسیده که چه زمانی اعدام می‌شود. اما این اتفاق برای فروغ بهت و وحشتی مضاعف دارد. چرا که او مدت‌هاست در آرزوی بچه‌دارشدن به سر برده و حالا قرار است از زنی دفاع کند که به دست خودش دختر سه‌ماهه‌اش را کشته است. فروغ اول از قبول این پرونده تن می‌زند اما بعد کنجکاو می‌شود و پرونده زن را می‌خواند و می‌خواهد پی به راز او ببرد و به این ترتیب داستان وارد ماجراهایی دیگر می‌شود. در بخشی دیگر از این کتاب می‌خوانیم: «خیلی راحت آمده بود به دفترم، مرا تهدید کرده و رفته بود. مغزم قفل کرده بود. نمی‌دانستم باید به چه‌چیز فکر کنم؛ به خودم، به طلا، به آقای شاکر، به مرجان یا نوزادی که کشته شده است. انگار یک پرده بزرگ از روی حقیقت برداشته بودند و من همزمان پاسخ ‌هزاران سوال بی‌جواب را که در ذهنم نقش بسته بود یکی‌یکی پیدا می‌کردم...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.