|

خون تازه در رگ‌ سيستم اجرائي

حجت نظری. عضو شورای اسلامی شهر تهران

معتقدم جریان اصلاحات چه در شورای شهر و چه بخشی که توانسته وارد دولت شود، متأسفانه آن‌چنان که باید انتظارات جوانان را برآورده نکرده است. اما در روزها و هفته‌های گذشته صحبت‌هایی از مسئولان و برخی تصمیم‌گیران چه در حوزه احزاب و چه در مدیریت ملی و محلی می‌شنویم که به نظر می‌رسد توجهشان به این مهم جلب شده و اینکه باید به دغدغه‌های جوانان توجه کنند، کم‌کم مورد توجه آنها قرار گرفته؛ اگرچه این موضوع دیر صورت گرفته است. ما برای ساخت آینده بهتر لازم داریم که به جوانان اعتماد کنیم. لازم داریم خون تازه به رگ‌های سیستم اجرائی و تصمیم‌گیری کشور تزریق کنیم. چراکه اگر با ورود جوانان تحصیل‌کرده که صاحب تجربه‌های خوبی در بخش خصوصی و کمتر در بخش دولتی هستند، مخالفت کنیم، در آینده با چالش مواجه خواهیم بود. قبلا هم اشاره کرده‌ام که بخشی از جوانان این کشور در مدیریت قبلی شهری و در ریاست‌جمهوری نهم و دهم، صاحب تجربه و سابقه مدیریتی شدند و ما الان با جوانان اصولگرای صاحب‌ تجربه و رزومه مواجه هستیم. اینها می‌توانند در آینده اگر مردم به سمت آنها روی بگردانند و بزرگان آن جریان به آنها توجه کنند، مسند امور اجرائی را به دست بگیرند. اما این روند در جریان اصلاحات بسیار‌بسیار کم و آهسته در حال رخ‌دادن است. اگر برای اداره کشور به هر دو بال اصولگرایی و اصلاح‌طلبی نیاز باشد، لازم است جریان اصلاح‌طلب در توازن با جریان اصولگرا، اقدامات لازم را انجام داده و فضا را براي بروز توانمندی‌های جوانان فراهم کند. این بسترسازی قطعا باعث خواهد شد کشور در مسیر رشد قرار بگیرد. چراکه وقتی دو جناح در چنین فضایی بتوانند با هم رقابت کنند، در این رقابت بعد نظارت هم تقویت‌ شده و نتیجه آن کاهش فساد است. بنابراين معتقدم باید از جوانانی که در رشته‌های مختلف تحصیل کرده‌اند و ایده‌های نو دارند و از همه مهم‌تر نیاز جامعه امروز را می‌شناسند، استفاده کرد. نه‌ کسانی که متعلق به 20 یا 30 سال گذشته هستند و با ملزومات دنیای امروزی غریبه‌اند و با آن آشنایی ندارند. اگر این اتفاق رخ ندهد، با بحران مواجه خواهیم شد؛ یعنی کسانی در مسند تصمیم‌گیری و اجرا می‌نشینند که نگاه آنها با جامعه متفاوت است. آنها به یک سمت می‌روند و جامعه به سمت دیگر. این باعث می‌شود قوانینی تصویب یا اجرا شود که خواست جامعه نیست. این روند می‌تواند به حدی از ناامیدی منجر شود که جامعه تصمیم بگیرد کالبد جدیدی برای خود بسازد و این به نفع کشور نیست. بنابراين برای جلوگیری از این خطر بزرگ، باید تا حد قابل‌توجهی، مدیران دهه50 و60 صندلی‌های خود را به جوانان دهه 50 ،60 و 70 تحویل دهند.

معتقدم جریان اصلاحات چه در شورای شهر و چه بخشی که توانسته وارد دولت شود، متأسفانه آن‌چنان که باید انتظارات جوانان را برآورده نکرده است. اما در روزها و هفته‌های گذشته صحبت‌هایی از مسئولان و برخی تصمیم‌گیران چه در حوزه احزاب و چه در مدیریت ملی و محلی می‌شنویم که به نظر می‌رسد توجهشان به این مهم جلب شده و اینکه باید به دغدغه‌های جوانان توجه کنند، کم‌کم مورد توجه آنها قرار گرفته؛ اگرچه این موضوع دیر صورت گرفته است. ما برای ساخت آینده بهتر لازم داریم که به جوانان اعتماد کنیم. لازم داریم خون تازه به رگ‌های سیستم اجرائی و تصمیم‌گیری کشور تزریق کنیم. چراکه اگر با ورود جوانان تحصیل‌کرده که صاحب تجربه‌های خوبی در بخش خصوصی و کمتر در بخش دولتی هستند، مخالفت کنیم، در آینده با چالش مواجه خواهیم بود. قبلا هم اشاره کرده‌ام که بخشی از جوانان این کشور در مدیریت قبلی شهری و در ریاست‌جمهوری نهم و دهم، صاحب تجربه و سابقه مدیریتی شدند و ما الان با جوانان اصولگرای صاحب‌ تجربه و رزومه مواجه هستیم. اینها می‌توانند در آینده اگر مردم به سمت آنها روی بگردانند و بزرگان آن جریان به آنها توجه کنند، مسند امور اجرائی را به دست بگیرند. اما این روند در جریان اصلاحات بسیار‌بسیار کم و آهسته در حال رخ‌دادن است. اگر برای اداره کشور به هر دو بال اصولگرایی و اصلاح‌طلبی نیاز باشد، لازم است جریان اصلاح‌طلب در توازن با جریان اصولگرا، اقدامات لازم را انجام داده و فضا را براي بروز توانمندی‌های جوانان فراهم کند. این بسترسازی قطعا باعث خواهد شد کشور در مسیر رشد قرار بگیرد. چراکه وقتی دو جناح در چنین فضایی بتوانند با هم رقابت کنند، در این رقابت بعد نظارت هم تقویت‌ شده و نتیجه آن کاهش فساد است. بنابراين معتقدم باید از جوانانی که در رشته‌های مختلف تحصیل کرده‌اند و ایده‌های نو دارند و از همه مهم‌تر نیاز جامعه امروز را می‌شناسند، استفاده کرد. نه‌ کسانی که متعلق به 20 یا 30 سال گذشته هستند و با ملزومات دنیای امروزی غریبه‌اند و با آن آشنایی ندارند. اگر این اتفاق رخ ندهد، با بحران مواجه خواهیم شد؛ یعنی کسانی در مسند تصمیم‌گیری و اجرا می‌نشینند که نگاه آنها با جامعه متفاوت است. آنها به یک سمت می‌روند و جامعه به سمت دیگر. این باعث می‌شود قوانینی تصویب یا اجرا شود که خواست جامعه نیست. این روند می‌تواند به حدی از ناامیدی منجر شود که جامعه تصمیم بگیرد کالبد جدیدی برای خود بسازد و این به نفع کشور نیست. بنابراين برای جلوگیری از این خطر بزرگ، باید تا حد قابل‌توجهی، مدیران دهه50 و60 صندلی‌های خود را به جوانان دهه 50 ،60 و 70 تحویل دهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.