|

اگر به دوره بعد برسم...

فریدون مجلسی . تحلیلگر روابط بین‌الملل

دونالد ترامپ در شگفت است که چرا کارمندانش در سطوح تخصصی همه دستوراتش را اجرا نمی‌کنند؟ مگر او آمریکا را قوی نمی‌خواهد؟ مگر قوی‌بودن عیب است؟ مگر نمی‌خواهد جلوي ورود اشخاص «ناباب» را به آمریکا بگیرد؟ مگر مردم ناباب اهل «چاه‌های مستراح آفریقا و آسیا» نیستند؟ مگر اشخاص «باب» سفیدهای تمیز و مؤدب نروژی نیستند که از آنان نام بردم و آنها را دعوت به مهاجرت کردم، چرا حتی آنها هم با نمک‌ناشناسی من را مسخره می‌کنند؟ می‌گویند ما که ثروت و رفاه اجتماعی و مدنیتمان از آمریکا پیش‌تر و بیشتر است مگر مرض داریم مهاجرت کنیم؛ چرا از ما دعوت می‌کنی؟ مگر دستور ندادم به مردم کشورهایی که دوستشان ندارم و آنها را تروریست می‌نامم، ویزا ندهند، پس چرا دادگاه استیناف خودمان هم علیه من رأی می‌دهد و حقوق‌ بشر را به رخم می‌کشند، آخر اینها هم بشرند؟ مگر نگفته بودم من با دیگران فرق می‌کنم و هرکه روی حرفم حرف بزند، نابودش می‌کنم؟ مگر در سازمان ملل، کره‌شمالی را به همین صراحت تهدید به نابودی نکردم؟ چرا کره‌جنوبی با آنها تیم مشترک تشكيل مي‌دهد و با خواهر «اون» به سئول می‌فرستد! تکلیف من با «اون» چه می‌شود؟ پس چرا در داخل و خارج من را از تصمیماتی که به ذهنم می‌رسد و می‌خواهم اجرا کنم، با ‌هزار دلیل و بهانه منع می‌کنند. مگر زورشان به من، مدیرعامل کل آمریکا می‌رسد؟ مگر نگفتم برای براندازی بشار اسد، در سوریه و روی‌کارآوردن دموکراسی با توسل به زور و درست‌کردن ارتش ویژه اقدام خواهم کرد؟ مگر نکردم، پس چرا نمی‌شود؟ به من می‌گویند در این منطقه جهان همه از بشار خطرناک‌تر هستند.

همین یکی، دو ماه پیش بود که دوستم محمدبن سلمان، نایب‌السلطنه عربستان، نخست‌وزیر لبنان را در ریاض دستگیر و وادار به اعتراف تلویزیونی کرد، پس چرا به اعترافاتش توجه نمی‌شود. مگر درباره تروریست‌بودن عربستان از همین حرف‌ها نزدند؛ البته خودم هم گفته بودم بیشتر قربانیان آمریکایی تروریسم که در سال‌های اخیر به وسیله تروریست‌های عربستانی کشته شده‌اند، اما وقتی قول دادند 400‌میلیارد دلار اسلحه از ما بخرند، دیدم چه بچه‌های خوبی هستند و با آنها رقص شمشیر کردم و کره بلورین جادو چرخاندم و گفتم اصلا تقصیر ایرانی‌ها بوده است. آنها هم بی‌درنگ برایم هورا کشیدند. دیگر چه می‌خواهند. در همین سوریه که داعش براي تفریح، سر روزنامه‌نگاران آمریکایی را در کنار دیگران می‌برید، همه کمک کردند و شهر رقه را خرد و خمیر کردیم، بعد گفتم حالا نوبت بشار اسد است، ترک‌ها گفتند، نه! حالا نوبت كردهاست. هرچه می‌گوییم کردها را ما تجهیز کردیم و به جان داعش انداختیم، شما کجا بودید؟ حالی‌شان نیست و حمله کرده‌اند! روس‌ها هم زیر گوشمان در سوریه جا خوش کرده‌اند و با سوخوهایشان ویراژ می‌دهند. گفتیم اصلا پایتخت اسرائیل در قدس است و می‌خواهیم سفارتمان را به آنجا ببریم، ببینید چه قشقرقی به راه انداخته‌اند! دور هم در استانبول جمع شدند، رئیس‌جمهور ایران هم رفت، ما را تهدید به اجرای قطع‌نامه‌های شورای امنیت می‌کنند. از خروج اسرائیل از سرزمین‌های اشغالی و تشکیل دولت فلسطین با پایتختی قدس حرف می‌زنند، پس تکلیف ما چه می‌شود. هواپیمای اف16 اسرائیل ما را می‌زنند. مگر آمریکا قوی‌ترین کشور جهان نیست؟ چینی‌ها چه می‌گویند، شده‌اند رقیب اقتصادی و موشکی ما؟ اگر ما نبودیم، هیتلر اروپا را درب‌و‌داغان کرده بود، حالا آنها هم برای ما شاخ و شانه می‌کشند و ادعای استقلال می‌کنند. برجام را به رخ ما می‌کشند و می‌گویند معتبر است! روس‌ها هم با چند موشک و بمب اتمی ادعا دارند و از برجام دفاع می‌کنند. برزیل مشغول گرفتاری‌های داخلی است، وگرنه لابد فردا آنها هم ادعا خواهند داشت. هندی‌ها آب‌زیرکاه هستند، دارند آهسته آهسته پا روی دم ما می‌گذارند و وارد بازار نفت و گاز ایران می‌شوند. می‌گویند لازم داریم، خب ما که بیشتر لازم داریم! با این همه خدمات و فرامین صادره با امضاهای عریض و طویل من را در کشور خودم هم تحویل نمی‌گیرند. هرچه خط‌ونشان می‌کشم هم فایده ندارد. چیزی نمانده بود اف‌بی‌آی من را سین‌جیم کند. با چهار تا روس سر انتخابات خودمان قرارومدار گذاشتیم؛ آنها هم قدری وارد شبکه‌های اجتماعی ما شدند و گشتی زدند، چند ایمیل را هک کردند، ببین چه بساطی راه انداخته‌اند. اینها کم بود، به من که پیرو متمم دوم قانون اساسی آمریکا درباره آزادی حمل سلاح شهروندان هستم، صرفا به دلیل تروریسم زنجیره‌ای قتل عام دانش‌آموزان و آموزگاران در مدارس آمریکا می‌گویند بانی تروریسم. شعار ضد آزادی اسلحه سر داده‌اند و آن‌وقت می‌گویند طرفدار آزادی هستند. دیوار می‌کشیم مهاجر مکزیکی نیاید، می‌شوند طرفدار کسانی که از بچگی در آمریکا بار آمده‌اند. برای ایجاد کار باید عده‌ای را از همین رنگی‌ها اخراج کنیم که جا باز بشود یا نه؟ می‌خواهیم در اوباماکِر که هزینه دوا و درمان فقرا می‌شود صرفه‌جویی کنیم، آن وقت طرفداران حزب خودمان هم مقاومت می‌کنند. هرچه می‌گویم خب، گیرم چهار یا چهار ‌هزار سیاه هم بمیرند، مگر چه می‌شود، حالی‌شان نیست. هزینه‌های سازمان ملل را زده‌ایم، می‌روند در همان سازمان برایمان شاخ می‌شوند. برای خودمان پولی درمی‌آوردیم و برج و باروهای ترامپی خودمان را داشتیم، حالا اصلا وقت نمی‌کنيم بازی گلفمان را بکنیم. مدام باید حرف بزنم، شست و انگشت دست چپ را حلقه کنم و با انگشت نشانه دست دیگر آن طرف را نشان بدهم و با موی پریشان تکرار کنم: هرکه حرفم را گوش نکند، خیلی بد است و هرکه گوش کند، خیلی خوب است. اما کو گوش شنوا. این کارکنان کاخ سفید هم هیچ خوب نیستند. هر کدامشان را سه دفعه عوض کرده‌ام، اما آدم نمی‌شوند. نیکی هیلی دختر خوب و حرف‌گوش‌کنی است. اما حیف که هندی است. محبوبیتمان که هنگام آغاز کار فقط سه‌ میلیون رأی کم داشت، اکنون به دروغ می‌گویند در سقوط، رکورد شکسته است. البته سه سال دیگر مانده و خودش غنیمت است. راستش چه کسی باور می‌کرد ترامپ روزی رئیس‌جمهور قوی‌ترین کشور دنیا شود؟ اگر زنده بمانم و کارم به استیضاح یا عدم کفایت به دلایل روانی نکشد، نمی‌دانم حزب خودمان من را نامزد خواهد کرد یا نه؟ اگر هم نامزد شوم، انتخاب خواهم شد یا نه؟ مگر دفعه قبل کسی باور می‌کرد، چرا دفعه دیگر دوباره انتخاب نشوم. مانده‌ام که آیا رئیس و مدیرعامل کل آمریکا بشوم، بهتر است یا به بازی گلف کنار برج خودم بپردازم و شب به قایق تفریحی بروم؟ اگر قرار باشد دوباره در انتخابات شرکت کنم، شاید بهتر باشد چند کتاب بخرم و بدهم کوشنر برایم بلند بلند بخواند؛ ببینم چندقطبی‌شدن جهان یعنی چه؟ اروپا، روسیه، چین، هند و برزیل چه می‌گویند؟ چون به نظر می‌رسد سیاست امر پیچیده‌ای است و نیاز به‌ قدری مطالعه دارد.

دونالد ترامپ در شگفت است که چرا کارمندانش در سطوح تخصصی همه دستوراتش را اجرا نمی‌کنند؟ مگر او آمریکا را قوی نمی‌خواهد؟ مگر قوی‌بودن عیب است؟ مگر نمی‌خواهد جلوي ورود اشخاص «ناباب» را به آمریکا بگیرد؟ مگر مردم ناباب اهل «چاه‌های مستراح آفریقا و آسیا» نیستند؟ مگر اشخاص «باب» سفیدهای تمیز و مؤدب نروژی نیستند که از آنان نام بردم و آنها را دعوت به مهاجرت کردم، چرا حتی آنها هم با نمک‌ناشناسی من را مسخره می‌کنند؟ می‌گویند ما که ثروت و رفاه اجتماعی و مدنیتمان از آمریکا پیش‌تر و بیشتر است مگر مرض داریم مهاجرت کنیم؛ چرا از ما دعوت می‌کنی؟ مگر دستور ندادم به مردم کشورهایی که دوستشان ندارم و آنها را تروریست می‌نامم، ویزا ندهند، پس چرا دادگاه استیناف خودمان هم علیه من رأی می‌دهد و حقوق‌ بشر را به رخم می‌کشند، آخر اینها هم بشرند؟ مگر نگفته بودم من با دیگران فرق می‌کنم و هرکه روی حرفم حرف بزند، نابودش می‌کنم؟ مگر در سازمان ملل، کره‌شمالی را به همین صراحت تهدید به نابودی نکردم؟ چرا کره‌جنوبی با آنها تیم مشترک تشكيل مي‌دهد و با خواهر «اون» به سئول می‌فرستد! تکلیف من با «اون» چه می‌شود؟ پس چرا در داخل و خارج من را از تصمیماتی که به ذهنم می‌رسد و می‌خواهم اجرا کنم، با ‌هزار دلیل و بهانه منع می‌کنند. مگر زورشان به من، مدیرعامل کل آمریکا می‌رسد؟ مگر نگفتم برای براندازی بشار اسد، در سوریه و روی‌کارآوردن دموکراسی با توسل به زور و درست‌کردن ارتش ویژه اقدام خواهم کرد؟ مگر نکردم، پس چرا نمی‌شود؟ به من می‌گویند در این منطقه جهان همه از بشار خطرناک‌تر هستند.

همین یکی، دو ماه پیش بود که دوستم محمدبن سلمان، نایب‌السلطنه عربستان، نخست‌وزیر لبنان را در ریاض دستگیر و وادار به اعتراف تلویزیونی کرد، پس چرا به اعترافاتش توجه نمی‌شود. مگر درباره تروریست‌بودن عربستان از همین حرف‌ها نزدند؛ البته خودم هم گفته بودم بیشتر قربانیان آمریکایی تروریسم که در سال‌های اخیر به وسیله تروریست‌های عربستانی کشته شده‌اند، اما وقتی قول دادند 400‌میلیارد دلار اسلحه از ما بخرند، دیدم چه بچه‌های خوبی هستند و با آنها رقص شمشیر کردم و کره بلورین جادو چرخاندم و گفتم اصلا تقصیر ایرانی‌ها بوده است. آنها هم بی‌درنگ برایم هورا کشیدند. دیگر چه می‌خواهند. در همین سوریه که داعش براي تفریح، سر روزنامه‌نگاران آمریکایی را در کنار دیگران می‌برید، همه کمک کردند و شهر رقه را خرد و خمیر کردیم، بعد گفتم حالا نوبت بشار اسد است، ترک‌ها گفتند، نه! حالا نوبت كردهاست. هرچه می‌گوییم کردها را ما تجهیز کردیم و به جان داعش انداختیم، شما کجا بودید؟ حالی‌شان نیست و حمله کرده‌اند! روس‌ها هم زیر گوشمان در سوریه جا خوش کرده‌اند و با سوخوهایشان ویراژ می‌دهند. گفتیم اصلا پایتخت اسرائیل در قدس است و می‌خواهیم سفارتمان را به آنجا ببریم، ببینید چه قشقرقی به راه انداخته‌اند! دور هم در استانبول جمع شدند، رئیس‌جمهور ایران هم رفت، ما را تهدید به اجرای قطع‌نامه‌های شورای امنیت می‌کنند. از خروج اسرائیل از سرزمین‌های اشغالی و تشکیل دولت فلسطین با پایتختی قدس حرف می‌زنند، پس تکلیف ما چه می‌شود. هواپیمای اف16 اسرائیل ما را می‌زنند. مگر آمریکا قوی‌ترین کشور جهان نیست؟ چینی‌ها چه می‌گویند، شده‌اند رقیب اقتصادی و موشکی ما؟ اگر ما نبودیم، هیتلر اروپا را درب‌و‌داغان کرده بود، حالا آنها هم برای ما شاخ و شانه می‌کشند و ادعای استقلال می‌کنند. برجام را به رخ ما می‌کشند و می‌گویند معتبر است! روس‌ها هم با چند موشک و بمب اتمی ادعا دارند و از برجام دفاع می‌کنند. برزیل مشغول گرفتاری‌های داخلی است، وگرنه لابد فردا آنها هم ادعا خواهند داشت. هندی‌ها آب‌زیرکاه هستند، دارند آهسته آهسته پا روی دم ما می‌گذارند و وارد بازار نفت و گاز ایران می‌شوند. می‌گویند لازم داریم، خب ما که بیشتر لازم داریم! با این همه خدمات و فرامین صادره با امضاهای عریض و طویل من را در کشور خودم هم تحویل نمی‌گیرند. هرچه خط‌ونشان می‌کشم هم فایده ندارد. چیزی نمانده بود اف‌بی‌آی من را سین‌جیم کند. با چهار تا روس سر انتخابات خودمان قرارومدار گذاشتیم؛ آنها هم قدری وارد شبکه‌های اجتماعی ما شدند و گشتی زدند، چند ایمیل را هک کردند، ببین چه بساطی راه انداخته‌اند. اینها کم بود، به من که پیرو متمم دوم قانون اساسی آمریکا درباره آزادی حمل سلاح شهروندان هستم، صرفا به دلیل تروریسم زنجیره‌ای قتل عام دانش‌آموزان و آموزگاران در مدارس آمریکا می‌گویند بانی تروریسم. شعار ضد آزادی اسلحه سر داده‌اند و آن‌وقت می‌گویند طرفدار آزادی هستند. دیوار می‌کشیم مهاجر مکزیکی نیاید، می‌شوند طرفدار کسانی که از بچگی در آمریکا بار آمده‌اند. برای ایجاد کار باید عده‌ای را از همین رنگی‌ها اخراج کنیم که جا باز بشود یا نه؟ می‌خواهیم در اوباماکِر که هزینه دوا و درمان فقرا می‌شود صرفه‌جویی کنیم، آن وقت طرفداران حزب خودمان هم مقاومت می‌کنند. هرچه می‌گویم خب، گیرم چهار یا چهار ‌هزار سیاه هم بمیرند، مگر چه می‌شود، حالی‌شان نیست. هزینه‌های سازمان ملل را زده‌ایم، می‌روند در همان سازمان برایمان شاخ می‌شوند. برای خودمان پولی درمی‌آوردیم و برج و باروهای ترامپی خودمان را داشتیم، حالا اصلا وقت نمی‌کنيم بازی گلفمان را بکنیم. مدام باید حرف بزنم، شست و انگشت دست چپ را حلقه کنم و با انگشت نشانه دست دیگر آن طرف را نشان بدهم و با موی پریشان تکرار کنم: هرکه حرفم را گوش نکند، خیلی بد است و هرکه گوش کند، خیلی خوب است. اما کو گوش شنوا. این کارکنان کاخ سفید هم هیچ خوب نیستند. هر کدامشان را سه دفعه عوض کرده‌ام، اما آدم نمی‌شوند. نیکی هیلی دختر خوب و حرف‌گوش‌کنی است. اما حیف که هندی است. محبوبیتمان که هنگام آغاز کار فقط سه‌ میلیون رأی کم داشت، اکنون به دروغ می‌گویند در سقوط، رکورد شکسته است. البته سه سال دیگر مانده و خودش غنیمت است. راستش چه کسی باور می‌کرد ترامپ روزی رئیس‌جمهور قوی‌ترین کشور دنیا شود؟ اگر زنده بمانم و کارم به استیضاح یا عدم کفایت به دلایل روانی نکشد، نمی‌دانم حزب خودمان من را نامزد خواهد کرد یا نه؟ اگر هم نامزد شوم، انتخاب خواهم شد یا نه؟ مگر دفعه قبل کسی باور می‌کرد، چرا دفعه دیگر دوباره انتخاب نشوم. مانده‌ام که آیا رئیس و مدیرعامل کل آمریکا بشوم، بهتر است یا به بازی گلف کنار برج خودم بپردازم و شب به قایق تفریحی بروم؟ اگر قرار باشد دوباره در انتخابات شرکت کنم، شاید بهتر باشد چند کتاب بخرم و بدهم کوشنر برایم بلند بلند بخواند؛ ببینم چندقطبی‌شدن جهان یعنی چه؟ اروپا، روسیه، چین، هند و برزیل چه می‌گویند؟ چون به نظر می‌رسد سیاست امر پیچیده‌ای است و نیاز به‌ قدری مطالعه دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.