|

جیغ و هورا برای برنده‌های طلبکار

مجید خاکپور: یک روز که با وسواس بین فیلم‌هایم می‌گشتم، بین آن اسم‌های بزرگ، پوشه‌ای هم بود به نام مراسم اسكار 2011. برای رفع کنجکاوی دَبِل‌کلیک کردم، اما بعد از اینکه چنددقیقه از مراسم گذشت، نتوانستم گزینه توقف را انتخاب کنم. هرکس از هر بخشی می‌آمد روی سن که جایزه‌اش را بگیرد، از چندین‌وچند نفر اسم می‌آورد و تشکر می‌کرد و خودش را مدیون آن اسم‌ها می‌دانست و می‌خواست حضار آنها را تشویق‌ کنند. این اتفاق جالب بود. چرا این‌قدر «دیگران» (خانواده، دوستان، استادان و همکاران) را در موفقیت و مسیری که طی کرده‌اند سهیم و مهم و تأثیرگذار می‌دانند؟ چرا جوایزشان را به دوستان و همکارانشان تقدیم می‌کنند؟ چرا این مهم‌ترین و جهانی‌ترین جایزه سینمایی را فقط مدیون تلاش و توانمندی و استعداد خودشان نمی‌دانند و سهم دیگران را حتی پررنگ‌تر از خودشان‌ نشان می‌دهند، طوری که سهم خودشان کم‌رنگ شود؟ اختتامیه سی‌‌وششمین جشنواره فیلم فجر را هم نگاه کردم؛ از ابتدا تا انتها، برای اولین‌بار، اما تعداد کسانی که از «دیگران» تشکر کردند به انگشتان یک دست هم نرسید. دو، سه نفر هم با سگرمه‌های درهم و طلبکار و شاکی روی سن آمدند. گلایه کردند و نالیدند. تندیس را هم جوری با چندش و بیزاری به دست گرفتند انگار دم موشی ناقل وبا است. تعدادی‌ هم ذوق که نداشتند هیچ، انگار جایزه برایشان کوچک‌ترین اهمیتی نداشت. یعنی برندگان ما در طی‌کردن مسیر موفقیت از هیچ‌کس چیزی یاد نگرفته‌اند که قابل این باشد که نامش را ببرند؟ آن‌قدر نابغه‌اند که جز خدا و طبیعت مدیون هیچ مربی و استادی نیستند؟ هیچ همکار و دوستی دست آنها را نگرفته؟ هیچ‌کس در گردنه‌های ناامیدی همراهشان نبوده؟ و آیا این‌قدر از این جایزه و تندیس بیزارند که آن‌طور بی‌اعتنا آن را دستشان می‌گیرند؟ چرا بعضی‌ها حتی برای این بزرگ‌ترین جایزه سینمایی کشورشان هم هیچ اهمیتی قائل نیستند؟ چرا با وجود موهبت‌هایی باز هم طلبکاریم؟

مجید خاکپور: یک روز که با وسواس بین فیلم‌هایم می‌گشتم، بین آن اسم‌های بزرگ، پوشه‌ای هم بود به نام مراسم اسكار 2011. برای رفع کنجکاوی دَبِل‌کلیک کردم، اما بعد از اینکه چنددقیقه از مراسم گذشت، نتوانستم گزینه توقف را انتخاب کنم. هرکس از هر بخشی می‌آمد روی سن که جایزه‌اش را بگیرد، از چندین‌وچند نفر اسم می‌آورد و تشکر می‌کرد و خودش را مدیون آن اسم‌ها می‌دانست و می‌خواست حضار آنها را تشویق‌ کنند. این اتفاق جالب بود. چرا این‌قدر «دیگران» (خانواده، دوستان، استادان و همکاران) را در موفقیت و مسیری که طی کرده‌اند سهیم و مهم و تأثیرگذار می‌دانند؟ چرا جوایزشان را به دوستان و همکارانشان تقدیم می‌کنند؟ چرا این مهم‌ترین و جهانی‌ترین جایزه سینمایی را فقط مدیون تلاش و توانمندی و استعداد خودشان نمی‌دانند و سهم دیگران را حتی پررنگ‌تر از خودشان‌ نشان می‌دهند، طوری که سهم خودشان کم‌رنگ شود؟ اختتامیه سی‌‌وششمین جشنواره فیلم فجر را هم نگاه کردم؛ از ابتدا تا انتها، برای اولین‌بار، اما تعداد کسانی که از «دیگران» تشکر کردند به انگشتان یک دست هم نرسید. دو، سه نفر هم با سگرمه‌های درهم و طلبکار و شاکی روی سن آمدند. گلایه کردند و نالیدند. تندیس را هم جوری با چندش و بیزاری به دست گرفتند انگار دم موشی ناقل وبا است. تعدادی‌ هم ذوق که نداشتند هیچ، انگار جایزه برایشان کوچک‌ترین اهمیتی نداشت. یعنی برندگان ما در طی‌کردن مسیر موفقیت از هیچ‌کس چیزی یاد نگرفته‌اند که قابل این باشد که نامش را ببرند؟ آن‌قدر نابغه‌اند که جز خدا و طبیعت مدیون هیچ مربی و استادی نیستند؟ هیچ همکار و دوستی دست آنها را نگرفته؟ هیچ‌کس در گردنه‌های ناامیدی همراهشان نبوده؟ و آیا این‌قدر از این جایزه و تندیس بیزارند که آن‌طور بی‌اعتنا آن را دستشان می‌گیرند؟ چرا بعضی‌ها حتی برای این بزرگ‌ترین جایزه سینمایی کشورشان هم هیچ اهمیتی قائل نیستند؟ چرا با وجود موهبت‌هایی باز هم طلبکاریم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.