بررسي شرايط احزاب و خواستههاي آنها از دولت آينده
چشم اميد احزاب به كليد روحاني
احمدینژاد اگر برای احزاب هیچ کار مثبتی انجام نداد لااقل فعالان سیاسی جریانهای مختلف؛ بهویژه جریانی را که در سال 84 حامی او بود، به این نتیجه رساند که بدون حزب شرایط سیاسی کشور رنگ ثبات و آرامش به خود نخواهد دید. احمدینژاد در همایشی با بیان اینکه «با تشکیل جناحبندیهای سیاسی، فاتحه بعضی از ارزشهای انقلاب خوانده شد»، گفتهبود: «نظام ما تنها یک حزب دارد و آن حزب ولایت است.» اظهارات احمدینژاد درباره حزب و فعالیتهای حزبی در حالی است که بسیاری از اصولگرایان او را برخاسته از حزب میدانند و معتقدند اگر حمایت احزاب اصولگرا از او نبود نمیتوانست در انتخابات راه به جایی ببرد اما خود احمدینژاد بارها وامداربودن خود به احزاب را نفی کرده است. او هرچند بهطور کلی احزاب را نفی کرد و اینطور وانمود میکرد که اعتقادی به حزب و کار حزبی ندارد، اما فعالیتهای او خود در حلقه اطرافیانش، اگر نگوییم حزبی بود اما از سوی برخی در قالب فعالیتهای شبکهای، تشکیلاتی و باندی تعریف میشد. عاملی که شاید در تمایل اصولگرایان بهکار حزبی بیتاثیر نبوده است، عملکرد اصلاحطلبان در اجماع روی روحانی و حمایت از او بوده است.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم.
---------------------------------------
دولت پذيراي نقد باشد
رسول منتجبنیا . قائممقام دبيركل حزب اعتمادملي
رفتار دولت آقای احمدینژاد را به دو دولت اول و دوم تفکیک میکنم؛ در دولت اول ایشان با صدور مجوز و طی مراحل قانونی، ممانعت و مخالفتی برای تشکیل حزب اعتماد ملی صورت نگرفت،گر چه مرامنامه را چندباری برای اصلاح پس فرستادند، اما در کل مشکلی برای تاسیس حزب ایجاد نشد.
اما بهطور کلی در زمان دولت اول آقای احمدینژاد با احزاب، مخالفت لفظی و عملی صورت میگرفت، بارها شخص آقای احمدینژاد، وزیرارشاد و برخی دیگر از اعضای کابینه درخصوص احزاب صحبتهایی کرده بودند که نشان میداد آنها احزاب و گروههای سیاسی را به رسمیت نمیشناسند، گاهی میگفتند ما با داشتن مساجد و روحانیون هیاتهای مذهبی نیازی به حزب نداریم، طوری وانمود میکردند که احزاب که جایگاه والایی در قانون اساسی دارند، ستون پنجم هستند، در حالی که دولت باید زمینهساز فراهمشدن هر چه بیشتر فعالیت گروهها و احزاب سیاسی باشد. در دولت اصلاحات بسیاری از احزاب و گروههای سیاسی پروانه گرفتند و شروع به فعالیت کردند، حتی جلساتی با حضور وزیرکشور و نمایندگان احزاب برگزار میشد و نقطهنظرات را از احزاب میگرفتند و تعاملی مثبت و سازنده با احزاب صورت میگرفت. در دولت دوم هم همینطور بود، ما شاهد این بودیم احزابی که منتقد دولت بودند چگونه مورد هجمه قرار گرفتند، دو حزب مهم و بزرگ اصلاحطلبان با حکم قضایی منحل اعلام شدند و از فعالیتشان جلوگیری کردند و وقتی بهانهای برای انحلال حزب اعتمادملی نداشتند، به دفتر حزب آمدند و مدارک را بردند. برخورد دولت با گروههایی مثل مجمع روحانیون، همبستگی، مردمسالاری و بهطور کلی احزابی که منتقد دولت بودند برخورد خوبی نبود. بهطور کلی احزاب در دوره آقای احمدینژاد مورد بیمهری قرار داشتند و این بیمهری نسبت به احزاب اصلاحطلب در دولت دوم ایشان به اوج رسید.
ما در دولت اصلاحات شاهد بودیم که وزارت کشور، برای اینکه احزاب نیازی به فعالیت اقتصادی نداشته باشند، به گروههای سیاسی کمکهای نقدی و یارانه احزاب را پرداخت میکرد، آییننامهای تصویب شد و طبق آن به احزابی که جلسات و فعالیتهای بیشتری دارند یارانه نقدی بیشتری داده میشد، خاطرم است که در همان دوران برخی گروههای سیاسی اصولگرا، از مجمع روحانیون مبارز یارانه بیشتری دریافت میکردند، وقتی اعتراض کردیم گفتند که شما هم فعالیتتان را زیاد کنید یارانه بیشتری بگیرید، اما همین یارانه در دولت احمدینژاد یکباره قطع شد.
از آنجا که احزاب، نماینده افکار عمومی هستند هم باید فضایی مهیا شود تا آنها بتوانند آزادانه در جامعه فعالیت کنند، هم باید برای تاسیس احزاب تسهیلات مناسب را فراهم کنند به نظر من گزینشها باید برگردد به فرمان هشتمادهای حضرت امام، اگر حزبی میخواهد تشکیل شود که به نظام و قانوناساسی اعتقاد دارد نباید مورد گزینش و تحقیق قرار گیرد.
رفتار دولت با همه احزاب باید یکسان باشد، نه اینکه یک حزب نورچشمی باشد و بقیه احزاب مطرود، همه احزاب باید مورد حمایت نظام و دولت قرار گیرند و دولت موظف است برای آنها تسهیلاتی را فراهم کند و کمکهای مادی و معنوی را برای آنها فراهم کند.
کمکهای مادی مثل همان یارانههایی که در دولت اصلاحات پرداخت میشد و کمکهای معنوی هم از این قبیل که برای احزاب، نشستها، جلسات و سمینارهایی برگزار کند. مهمتر از همه به نظر من این است که دولت خودش را آماده کند تا احزاب و گروهها و مطبوعات او را نقد کنند، انتقاد دلسوزانه و ناصحانه را به جان بخرد و مورد عمل قرار دهد.
درباره حزب اعتمادملي هم بايد بگويم اين حزب مجوز فعاليت رسمي دارد- اما از زمان تعطيل تاكنون هيچ جلسه رسمي نداشته و هيچ تصميمي حزبي اتخاذ نكرده است و ما از سرگيري فعاليتهاي حزب اعتمادملي و منوط به تعيين تكليف دبيركل محترم اين حزب كردهايم و منتظريم كه انشاءالله ... اين موضوع در شرايط كنوني كه فضا تغيير كرده است، حل شود.
رسول منتجبنیا . قائممقام دبيركل حزب اعتمادملي
رفتار دولت آقای احمدینژاد را به دو دولت اول و دوم تفکیک میکنم؛ در دولت اول ایشان با صدور مجوز و طی مراحل قانونی، ممانعت و مخالفتی برای تشکیل حزب اعتماد ملی صورت نگرفت،گر چه مرامنامه را چندباری برای اصلاح پس فرستادند، اما در کل مشکلی برای تاسیس حزب ایجاد نشد.
اما بهطور کلی در زمان دولت اول آقای احمدینژاد با احزاب، مخالفت لفظی و عملی صورت میگرفت، بارها شخص آقای احمدینژاد، وزیرارشاد و برخی دیگر از اعضای کابینه درخصوص احزاب صحبتهایی کرده بودند که نشان میداد آنها احزاب و گروههای سیاسی را به رسمیت نمیشناسند، گاهی میگفتند ما با داشتن مساجد و روحانیون هیاتهای مذهبی نیازی به حزب نداریم، طوری وانمود میکردند که احزاب که جایگاه والایی در قانون اساسی دارند، ستون پنجم هستند، در حالی که دولت باید زمینهساز فراهمشدن هر چه بیشتر فعالیت گروهها و احزاب سیاسی باشد. در دولت اصلاحات بسیاری از احزاب و گروههای سیاسی پروانه گرفتند و شروع به فعالیت کردند، حتی جلساتی با حضور وزیرکشور و نمایندگان احزاب برگزار میشد و نقطهنظرات را از احزاب میگرفتند و تعاملی مثبت و سازنده با احزاب صورت میگرفت. در دولت دوم هم همینطور بود، ما شاهد این بودیم احزابی که منتقد دولت بودند چگونه مورد هجمه قرار گرفتند، دو حزب مهم و بزرگ اصلاحطلبان با حکم قضایی منحل اعلام شدند و از فعالیتشان جلوگیری کردند و وقتی بهانهای برای انحلال حزب اعتمادملی نداشتند، به دفتر حزب آمدند و مدارک را بردند. برخورد دولت با گروههایی مثل مجمع روحانیون، همبستگی، مردمسالاری و بهطور کلی احزابی که منتقد دولت بودند برخورد خوبی نبود. بهطور کلی احزاب در دوره آقای احمدینژاد مورد بیمهری قرار داشتند و این بیمهری نسبت به احزاب اصلاحطلب در دولت دوم ایشان به اوج رسید.
ما در دولت اصلاحات شاهد بودیم که وزارت کشور، برای اینکه احزاب نیازی به فعالیت اقتصادی نداشته باشند، به گروههای سیاسی کمکهای نقدی و یارانه احزاب را پرداخت میکرد، آییننامهای تصویب شد و طبق آن به احزابی که جلسات و فعالیتهای بیشتری دارند یارانه نقدی بیشتری داده میشد، خاطرم است که در همان دوران برخی گروههای سیاسی اصولگرا، از مجمع روحانیون مبارز یارانه بیشتری دریافت میکردند، وقتی اعتراض کردیم گفتند که شما هم فعالیتتان را زیاد کنید یارانه بیشتری بگیرید، اما همین یارانه در دولت احمدینژاد یکباره قطع شد.
از آنجا که احزاب، نماینده افکار عمومی هستند هم باید فضایی مهیا شود تا آنها بتوانند آزادانه در جامعه فعالیت کنند، هم باید برای تاسیس احزاب تسهیلات مناسب را فراهم کنند به نظر من گزینشها باید برگردد به فرمان هشتمادهای حضرت امام، اگر حزبی میخواهد تشکیل شود که به نظام و قانوناساسی اعتقاد دارد نباید مورد گزینش و تحقیق قرار گیرد.
رفتار دولت با همه احزاب باید یکسان باشد، نه اینکه یک حزب نورچشمی باشد و بقیه احزاب مطرود، همه احزاب باید مورد حمایت نظام و دولت قرار گیرند و دولت موظف است برای آنها تسهیلاتی را فراهم کند و کمکهای مادی و معنوی را برای آنها فراهم کند.
کمکهای مادی مثل همان یارانههایی که در دولت اصلاحات پرداخت میشد و کمکهای معنوی هم از این قبیل که برای احزاب، نشستها، جلسات و سمینارهایی برگزار کند. مهمتر از همه به نظر من این است که دولت خودش را آماده کند تا احزاب و گروهها و مطبوعات او را نقد کنند، انتقاد دلسوزانه و ناصحانه را به جان بخرد و مورد عمل قرار دهد.
درباره حزب اعتمادملي هم بايد بگويم اين حزب مجوز فعاليت رسمي دارد- اما از زمان تعطيل تاكنون هيچ جلسه رسمي نداشته و هيچ تصميمي حزبي اتخاذ نكرده است و ما از سرگيري فعاليتهاي حزب اعتمادملي و منوط به تعيين تكليف دبيركل محترم اين حزب كردهايم و منتظريم كه انشاءالله ... اين موضوع در شرايط كنوني كه فضا تغيير كرده است، حل شود.
احمدینژاد اگر برای احزاب هیچ کار مثبتی انجام نداد لااقل فعالان سیاسی جریانهای مختلف؛ بهویژه جریانی را که در سال 84 حامی او بود، به این نتیجه رساند که بدون حزب شرایط سیاسی کشور رنگ ثبات و آرامش به خود نخواهد دید. احمدینژاد در همایشی با بیان اینکه «با تشکیل جناحبندیهای سیاسی، فاتحه بعضی از ارزشهای انقلاب خوانده شد»، گفتهبود: «نظام ما تنها یک حزب دارد و آن حزب ولایت است.» اظهارات احمدینژاد درباره حزب و فعالیتهای حزبی در حالی است که بسیاری از اصولگرایان او را برخاسته از حزب میدانند و معتقدند اگر حمایت احزاب اصولگرا از او نبود نمیتوانست در انتخابات راه به جایی ببرد اما خود احمدینژاد بارها وامداربودن خود به احزاب را نفی کرده است. او هرچند بهطور کلی احزاب را نفی کرد و اینطور وانمود میکرد که اعتقادی به حزب و کار حزبی ندارد، اما فعالیتهای او خود در حلقه اطرافیانش، اگر نگوییم حزبی بود اما از سوی برخی در قالب فعالیتهای شبکهای، تشکیلاتی و باندی تعریف میشد. عاملی که شاید در تمایل اصولگرایان بهکار حزبی بیتاثیر نبوده است، عملکرد اصلاحطلبان در اجماع روی روحانی و حمایت از او بوده است.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم.
---------------------------------------
دولت پذيراي نقد باشد
رسول منتجبنیا . قائممقام دبيركل حزب اعتمادملي
رفتار دولت آقای احمدینژاد را به دو دولت اول و دوم تفکیک میکنم؛ در دولت اول ایشان با صدور مجوز و طی مراحل قانونی، ممانعت و مخالفتی برای تشکیل حزب اعتماد ملی صورت نگرفت،گر چه مرامنامه را چندباری برای اصلاح پس فرستادند، اما در کل مشکلی برای تاسیس حزب ایجاد نشد.
اما بهطور کلی در زمان دولت اول آقای احمدینژاد با احزاب، مخالفت لفظی و عملی صورت میگرفت، بارها شخص آقای احمدینژاد، وزیرارشاد و برخی دیگر از اعضای کابینه درخصوص احزاب صحبتهایی کرده بودند که نشان میداد آنها احزاب و گروههای سیاسی را به رسمیت نمیشناسند، گاهی میگفتند ما با داشتن مساجد و روحانیون هیاتهای مذهبی نیازی به حزب نداریم، طوری وانمود میکردند که احزاب که جایگاه والایی در قانون اساسی دارند، ستون پنجم هستند، در حالی که دولت باید زمینهساز فراهمشدن هر چه بیشتر فعالیت گروهها و احزاب سیاسی باشد. در دولت اصلاحات بسیاری از احزاب و گروههای سیاسی پروانه گرفتند و شروع به فعالیت کردند، حتی جلساتی با حضور وزیرکشور و نمایندگان احزاب برگزار میشد و نقطهنظرات را از احزاب میگرفتند و تعاملی مثبت و سازنده با احزاب صورت میگرفت. در دولت دوم هم همینطور بود، ما شاهد این بودیم احزابی که منتقد دولت بودند چگونه مورد هجمه قرار گرفتند، دو حزب مهم و بزرگ اصلاحطلبان با حکم قضایی منحل اعلام شدند و از فعالیتشان جلوگیری کردند و وقتی بهانهای برای انحلال حزب اعتمادملی نداشتند، به دفتر حزب آمدند و مدارک را بردند. برخورد دولت با گروههایی مثل مجمع روحانیون، همبستگی، مردمسالاری و بهطور کلی احزابی که منتقد دولت بودند برخورد خوبی نبود. بهطور کلی احزاب در دوره آقای احمدینژاد مورد بیمهری قرار داشتند و این بیمهری نسبت به احزاب اصلاحطلب در دولت دوم ایشان به اوج رسید.
ما در دولت اصلاحات شاهد بودیم که وزارت کشور، برای اینکه احزاب نیازی به فعالیت اقتصادی نداشته باشند، به گروههای سیاسی کمکهای نقدی و یارانه احزاب را پرداخت میکرد، آییننامهای تصویب شد و طبق آن به احزابی که جلسات و فعالیتهای بیشتری دارند یارانه نقدی بیشتری داده میشد، خاطرم است که در همان دوران برخی گروههای سیاسی اصولگرا، از مجمع روحانیون مبارز یارانه بیشتری دریافت میکردند، وقتی اعتراض کردیم گفتند که شما هم فعالیتتان را زیاد کنید یارانه بیشتری بگیرید، اما همین یارانه در دولت احمدینژاد یکباره قطع شد.
از آنجا که احزاب، نماینده افکار عمومی هستند هم باید فضایی مهیا شود تا آنها بتوانند آزادانه در جامعه فعالیت کنند، هم باید برای تاسیس احزاب تسهیلات مناسب را فراهم کنند به نظر من گزینشها باید برگردد به فرمان هشتمادهای حضرت امام، اگر حزبی میخواهد تشکیل شود که به نظام و قانوناساسی اعتقاد دارد نباید مورد گزینش و تحقیق قرار گیرد.
رفتار دولت با همه احزاب باید یکسان باشد، نه اینکه یک حزب نورچشمی باشد و بقیه احزاب مطرود، همه احزاب باید مورد حمایت نظام و دولت قرار گیرند و دولت موظف است برای آنها تسهیلاتی را فراهم کند و کمکهای مادی و معنوی را برای آنها فراهم کند.
کمکهای مادی مثل همان یارانههایی که در دولت اصلاحات پرداخت میشد و کمکهای معنوی هم از این قبیل که برای احزاب، نشستها، جلسات و سمینارهایی برگزار کند. مهمتر از همه به نظر من این است که دولت خودش را آماده کند تا احزاب و گروهها و مطبوعات او را نقد کنند، انتقاد دلسوزانه و ناصحانه را به جان بخرد و مورد عمل قرار دهد.
درباره حزب اعتمادملي هم بايد بگويم اين حزب مجوز فعاليت رسمي دارد- اما از زمان تعطيل تاكنون هيچ جلسه رسمي نداشته و هيچ تصميمي حزبي اتخاذ نكرده است و ما از سرگيري فعاليتهاي حزب اعتمادملي و منوط به تعيين تكليف دبيركل محترم اين حزب كردهايم و منتظريم كه انشاءالله ... اين موضوع در شرايط كنوني كه فضا تغيير كرده است، حل شود.
رسول منتجبنیا . قائممقام دبيركل حزب اعتمادملي
رفتار دولت آقای احمدینژاد را به دو دولت اول و دوم تفکیک میکنم؛ در دولت اول ایشان با صدور مجوز و طی مراحل قانونی، ممانعت و مخالفتی برای تشکیل حزب اعتماد ملی صورت نگرفت،گر چه مرامنامه را چندباری برای اصلاح پس فرستادند، اما در کل مشکلی برای تاسیس حزب ایجاد نشد.
اما بهطور کلی در زمان دولت اول آقای احمدینژاد با احزاب، مخالفت لفظی و عملی صورت میگرفت، بارها شخص آقای احمدینژاد، وزیرارشاد و برخی دیگر از اعضای کابینه درخصوص احزاب صحبتهایی کرده بودند که نشان میداد آنها احزاب و گروههای سیاسی را به رسمیت نمیشناسند، گاهی میگفتند ما با داشتن مساجد و روحانیون هیاتهای مذهبی نیازی به حزب نداریم، طوری وانمود میکردند که احزاب که جایگاه والایی در قانون اساسی دارند، ستون پنجم هستند، در حالی که دولت باید زمینهساز فراهمشدن هر چه بیشتر فعالیت گروهها و احزاب سیاسی باشد. در دولت اصلاحات بسیاری از احزاب و گروههای سیاسی پروانه گرفتند و شروع به فعالیت کردند، حتی جلساتی با حضور وزیرکشور و نمایندگان احزاب برگزار میشد و نقطهنظرات را از احزاب میگرفتند و تعاملی مثبت و سازنده با احزاب صورت میگرفت. در دولت دوم هم همینطور بود، ما شاهد این بودیم احزابی که منتقد دولت بودند چگونه مورد هجمه قرار گرفتند، دو حزب مهم و بزرگ اصلاحطلبان با حکم قضایی منحل اعلام شدند و از فعالیتشان جلوگیری کردند و وقتی بهانهای برای انحلال حزب اعتمادملی نداشتند، به دفتر حزب آمدند و مدارک را بردند. برخورد دولت با گروههایی مثل مجمع روحانیون، همبستگی، مردمسالاری و بهطور کلی احزابی که منتقد دولت بودند برخورد خوبی نبود. بهطور کلی احزاب در دوره آقای احمدینژاد مورد بیمهری قرار داشتند و این بیمهری نسبت به احزاب اصلاحطلب در دولت دوم ایشان به اوج رسید.
ما در دولت اصلاحات شاهد بودیم که وزارت کشور، برای اینکه احزاب نیازی به فعالیت اقتصادی نداشته باشند، به گروههای سیاسی کمکهای نقدی و یارانه احزاب را پرداخت میکرد، آییننامهای تصویب شد و طبق آن به احزابی که جلسات و فعالیتهای بیشتری دارند یارانه نقدی بیشتری داده میشد، خاطرم است که در همان دوران برخی گروههای سیاسی اصولگرا، از مجمع روحانیون مبارز یارانه بیشتری دریافت میکردند، وقتی اعتراض کردیم گفتند که شما هم فعالیتتان را زیاد کنید یارانه بیشتری بگیرید، اما همین یارانه در دولت احمدینژاد یکباره قطع شد.
از آنجا که احزاب، نماینده افکار عمومی هستند هم باید فضایی مهیا شود تا آنها بتوانند آزادانه در جامعه فعالیت کنند، هم باید برای تاسیس احزاب تسهیلات مناسب را فراهم کنند به نظر من گزینشها باید برگردد به فرمان هشتمادهای حضرت امام، اگر حزبی میخواهد تشکیل شود که به نظام و قانوناساسی اعتقاد دارد نباید مورد گزینش و تحقیق قرار گیرد.
رفتار دولت با همه احزاب باید یکسان باشد، نه اینکه یک حزب نورچشمی باشد و بقیه احزاب مطرود، همه احزاب باید مورد حمایت نظام و دولت قرار گیرند و دولت موظف است برای آنها تسهیلاتی را فراهم کند و کمکهای مادی و معنوی را برای آنها فراهم کند.
کمکهای مادی مثل همان یارانههایی که در دولت اصلاحات پرداخت میشد و کمکهای معنوی هم از این قبیل که برای احزاب، نشستها، جلسات و سمینارهایی برگزار کند. مهمتر از همه به نظر من این است که دولت خودش را آماده کند تا احزاب و گروهها و مطبوعات او را نقد کنند، انتقاد دلسوزانه و ناصحانه را به جان بخرد و مورد عمل قرار دهد.
درباره حزب اعتمادملي هم بايد بگويم اين حزب مجوز فعاليت رسمي دارد- اما از زمان تعطيل تاكنون هيچ جلسه رسمي نداشته و هيچ تصميمي حزبي اتخاذ نكرده است و ما از سرگيري فعاليتهاي حزب اعتمادملي و منوط به تعيين تكليف دبيركل محترم اين حزب كردهايم و منتظريم كه انشاءالله ... اين موضوع در شرايط كنوني كه فضا تغيير كرده است، حل شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.