|

می‌خواستم بنویسم «بیچاره مردم» نوشتم «بیچاره خودم»!

عباس استادتقی‌زاده*

چند روز پیش در یکی از سازمان‌های امدادی جلسه‌ای داشتیم با فردی به نام دکتر م.م. این فرد ادعا می‌کرد که داروها و روش‌های بدیعی برای نجات جان مصدومان وجود دارد که بسیاری از آن آگاه نیستند و از ما می‌خواست که این روش‌ها را در نظام مدیریت حوادث و امداد و نجات کشور نهادینه کنیم. پس از بحث و مذاکره متوجه شدم که نام‌برده کوچک‌ترین اطلاعاتی از پزشکی و درمان ندارد و فقط دوره‌های یکی از انواع طب مکمل را در یکی از انجمن‌ها گذرانده است. جالب‌تر آنکه این فرد در یکی از بهترین نقاط شهر مطب دارد و بابت هر ویزیت به گفته خودش 80‌ هزار تومان از خلق‌الله دریافت می‌کند.

بعد از اتمام فرمایش‌های ایشان، به وی عرض کردم که احتمالا شما حوزه پزشکی را نمی‌شناسید. بعد از جلسه هم با سازمان نظام پزشکی و وزارت بهداشت تماس گرفتم و موضوع را با جزئیات و مشخصات کامل گزارش کردم و آنها هم قول پیگیری دادند که البته امیدوارم پیگیری کنند. بعدازظهر همان روز از رسانه‌های رسمی شنیدم که رئیس یکی از سازمان‌های امدادی در یک کشور اروپایی در دیدار با همتای ایرانی خود درخصوص خدمات امداد و نجات اظهارنظر و ارائه این خدمات را در حد یک رکورد جهانی عنوان کرده است. موضوع برایم جالب بود. با کمی گشت‌وگذار در دنیای مجازی متوجه شدم که ایشان رئیس یک بنیاد خیریه هستند که برای بررسی زمینه‌های همکاری درخصوص نجات جان انسان‌ها به ایران سفر کرده‌اند.
استفاده از عنوان دروغین دکتر و ادعای یک فرد برای حفظ و نجات جان انسان‌ها از یک طرف و از طرف دیگر ادعای دروغین برخی رسانه‌های رسمی درخصوص اظهارات رئیس یک بنیاد خیریه به‌عنوان مقام رسمی یک کشور، آن هم در یک روز، مسئله‌ای نبود که بتوانم به‌راحتی از کنار آن بگذرم. ابتدا از این مسئله خیلی ناراحت شدم و به این فکر کردم که چرا ما به این روز افتاده‌ایم. پس از مدتی تفکر و ناراحتی به این نتیجه رسیدم که متهم اصلی این اتفاق شخص خودم هستم. وقتی که من به‌عنوان یک شهروند، آگاهانه و گاهی اوقات به منظور چاپلوسی با عناوین ساختگی که خودم هم به آنها باور ندارم، دیگران را خطاب می‌کنم و همچنین از اینکه من را دکتر، مهندس، پروفسور و... خطاب می‌کنند، نه‌تنها شرمنده نمی‌شوم، بلکه لذت هم می‌برم، چه انتظاری می‌توانم از دیگران داشته باشم. به یاد آیه یازدهم سوره شریفه رعد افتادم که می‌فرماید: خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد، مگر اینکه آنها خودشان سرنوشت خود را تغییر دهند یا در آیه 22 سوره ابراهیم از قول شیطان می‌فرماید: و من را سرزنش نکنید، بلکه خود را سرزنش کنید. این است وضعیت من. پس «بیچاره خودم!»
* عضو هیئت ‌علمی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران

چند روز پیش در یکی از سازمان‌های امدادی جلسه‌ای داشتیم با فردی به نام دکتر م.م. این فرد ادعا می‌کرد که داروها و روش‌های بدیعی برای نجات جان مصدومان وجود دارد که بسیاری از آن آگاه نیستند و از ما می‌خواست که این روش‌ها را در نظام مدیریت حوادث و امداد و نجات کشور نهادینه کنیم. پس از بحث و مذاکره متوجه شدم که نام‌برده کوچک‌ترین اطلاعاتی از پزشکی و درمان ندارد و فقط دوره‌های یکی از انواع طب مکمل را در یکی از انجمن‌ها گذرانده است. جالب‌تر آنکه این فرد در یکی از بهترین نقاط شهر مطب دارد و بابت هر ویزیت به گفته خودش 80‌ هزار تومان از خلق‌الله دریافت می‌کند.

بعد از اتمام فرمایش‌های ایشان، به وی عرض کردم که احتمالا شما حوزه پزشکی را نمی‌شناسید. بعد از جلسه هم با سازمان نظام پزشکی و وزارت بهداشت تماس گرفتم و موضوع را با جزئیات و مشخصات کامل گزارش کردم و آنها هم قول پیگیری دادند که البته امیدوارم پیگیری کنند. بعدازظهر همان روز از رسانه‌های رسمی شنیدم که رئیس یکی از سازمان‌های امدادی در یک کشور اروپایی در دیدار با همتای ایرانی خود درخصوص خدمات امداد و نجات اظهارنظر و ارائه این خدمات را در حد یک رکورد جهانی عنوان کرده است. موضوع برایم جالب بود. با کمی گشت‌وگذار در دنیای مجازی متوجه شدم که ایشان رئیس یک بنیاد خیریه هستند که برای بررسی زمینه‌های همکاری درخصوص نجات جان انسان‌ها به ایران سفر کرده‌اند.
استفاده از عنوان دروغین دکتر و ادعای یک فرد برای حفظ و نجات جان انسان‌ها از یک طرف و از طرف دیگر ادعای دروغین برخی رسانه‌های رسمی درخصوص اظهارات رئیس یک بنیاد خیریه به‌عنوان مقام رسمی یک کشور، آن هم در یک روز، مسئله‌ای نبود که بتوانم به‌راحتی از کنار آن بگذرم. ابتدا از این مسئله خیلی ناراحت شدم و به این فکر کردم که چرا ما به این روز افتاده‌ایم. پس از مدتی تفکر و ناراحتی به این نتیجه رسیدم که متهم اصلی این اتفاق شخص خودم هستم. وقتی که من به‌عنوان یک شهروند، آگاهانه و گاهی اوقات به منظور چاپلوسی با عناوین ساختگی که خودم هم به آنها باور ندارم، دیگران را خطاب می‌کنم و همچنین از اینکه من را دکتر، مهندس، پروفسور و... خطاب می‌کنند، نه‌تنها شرمنده نمی‌شوم، بلکه لذت هم می‌برم، چه انتظاری می‌توانم از دیگران داشته باشم. به یاد آیه یازدهم سوره شریفه رعد افتادم که می‌فرماید: خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد، مگر اینکه آنها خودشان سرنوشت خود را تغییر دهند یا در آیه 22 سوره ابراهیم از قول شیطان می‌فرماید: و من را سرزنش نکنید، بلکه خود را سرزنش کنید. این است وضعیت من. پس «بیچاره خودم!»
* عضو هیئت ‌علمی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.