بررسي شرايط احزاب و خواستههاي آنها از دولت آينده
چشم اميد احزاب به كليد روحاني
احمدینژاد اگر برای احزاب هیچ کار مثبتی انجام نداد لااقل فعالان سیاسی جریانهای مختلف؛ بهویژه جریانی را که در سال 84 حامی او بود، به این نتیجه رساند که بدون حزب شرایط سیاسی کشور رنگ ثبات و آرامش به خود نخواهد دید. احمدینژاد در همایشی با بیان اینکه «با تشکیل جناحبندیهای سیاسی، فاتحه بعضی از ارزشهای انقلاب خوانده شد»، گفتهبود: «نظام ما تنها یک حزب دارد و آن حزب ولایت است.» اظهارات احمدینژاد درباره حزب و فعالیتهای حزبی در حالی است که بسیاری از اصولگرایان او را برخاسته از حزب میدانند و معتقدند اگر حمایت احزاب اصولگرا از او نبود نمیتوانست در انتخابات راه به جایی ببرد اما خود احمدینژاد بارها وامداربودن خود به احزاب را نفی کرده است. او هرچند بهطور کلی احزاب را نفی کرد و اینطور وانمود میکرد که اعتقادی به حزب و کار حزبی ندارد، اما فعالیتهای او خود در حلقه اطرافیانش، اگر نگوییم حزبی بود اما از سوی برخی در قالب فعالیتهای شبکهای، تشکیلاتی و باندی تعریف میشد. عاملی که شاید در تمایل اصولگرایان بهکار حزبی بیتاثیر نبوده است، عملکرد اصلاحطلبان در اجماع روی روحانی و حمایت از او بوده است.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم. -
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم. -
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
---------------------------
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
غلامحسين كرباسچي . دبيركل حزب كارگزاران سازندگي
برخورد را از دو منظر باید مورد بررسی قرار داد، یکی برخورد موردی با افراد که سابقه نشان ميدهد دیدگاهی بسیار منفی در مجموعه بخشهای دولت وجود داشت. به نظر من این نوع برخورد به این برمیگشت که دولت، دوست داشت مستقیما با مردم صحبت کند و با احزاب و گروههای سیاسی، کاری نداشته باشد و اگر از منظر کلی هم بخواهیم نگاه کنیم باز در همین قالب است، چون سیاست دولت در این هشتسال سیاست رشد احزاب به عنوان پایگاه فعالیتهای سیاسی و اجتماعی نبوده است، ذهنیت دولت این بود که احزاب، جایگاهی در میان مردم ندارند، وجودشان هم ضرورتی برای کشور ندارد، در واقع اعتقادی به کار حزبی و تشکیلاتی وجود نداشت.
البته در کنار این برخوردها، خودشان کار بدون نام حزبی و تشکیلاتی را به خوبی انجام میدادند، در واقع قویترین تشکیلات بینام، مربوط به همین گروهی است که در این هشتسال در قدرت بودند و از نیروها و افراد خودشان در جاهای مختلف استفاده کردند. حزب یعنی گروهی که همفکر هستند و برای رسیدن به اهداف سیاسی- اقتصادی با یکدیگر همفکری میکنند، این تشکیلاتی که در این هشتسال در قدرت بود، مانند یک حزب بدون نام فعالیت کرد، در مقاطع مختلف جلساتی داشتند و همفکری میکردند، از زمان اشغال لانه جاسوسی، آقای احمدینژاد در قالب انجمن اسلامي دانشجویان علم و صنعت حضور داشته و در جلسات شرکت میکرده، بعد همه با هم رفتند کردستان، همه با هم اردبیل رفتند و به شهرداری تهران و سپس به دولت رسیدند، خب حزب هم چیزی جز این نیست، همین همفکریها و جلسات و کار تشکیلاتی، فعالیت حزبی است.
در دولت آقای خاتمی پرداخت یارانه به احزاب شروع شد، اولا مقدورات دولت به آن صورت نبود، ثانیا ارقام پرداختی به احزاب، خیلی چشمگیر نبود، فکر نمیکنم از چندمیلیونتومان در طول یک دولت تجاوز میکرد، ولی در دولت احمدینژاد، همین پرداخت هم به احزاب - حداقل احزابی که ما میشناسیم- قطع شد. البته گاهی هم از گوشه و کنار اخباری میرسید که شما حتما شنیدید که یک نهاد دولتی، یا سازمانی که بودجه آن از دولت تامین میشد در قالب کمک، به یک مجله یا روزنامه مبلغی را طبق یک قرارداد پرداخت میکردند، مثل همین قرارداد مجله پنجره و 500میلیون تومانی که به آقای زاکانی پرداخت کردند، این یک کار رسمی است و قرارداد آن میتواند زیرنظر سازمان حسابرسی هم قرار گیرد، اینها در واقع کمک به احزاب و گروههای سیاسی است ولی در قالب یارانههایی که دولت اصلاحات پرداخت میکرد محاسبه نمیکنند.
به هرحال به احزاب رسمی و اصلاحطلبی که ما میشناسیم بارها اعلام شد که این احزاب جایگاهی ندارند و طبیعتا یارانههای آنها هم قطع شد.
البته من اعتقادی ندارم که دولت باید به احزاب، یارانهای پرداخت کند، به نظر من همین که پایی جلو راهرفتنشان قرار نگیرد و به فضاهای امنیتی دچار نشوند، احزاب خودشان باید برای هزینههایشان فکری کنند، تامین پشتیبانی وظیفه احزاب است و اینکه برای کمک به احزاب توقعی از دولت وجود داشته باشد به نظر من نادرست است، ولی اگر کمکی صورت میگیرد باید عمومی باشد و نه فقط به یکسری احزاب خاص.
انتظار ما همان انتظار قانون اساسی است، بیشتر از آن نمیخواهیم، همان چیزی که در قانون برای فعالیت حزبی پیشبینی شده همان را رعایت کنند کافی است، با احزاب امنیتی برخورد نکنند و بهطور یکسان با گروهها و احزاب سیاسی برخورد داشته باشند، اینطور نباشد که همه امکانات را در اختیار یک گروه قرار دهند و آنها هم از آن تریبون علیه دیگران استفاده کنند.
اگر فضاي امنيتي در كشور در آينده برطرف شود اين زمينه فراهم خواهد شد كه احزاب و گروههاي سياسي و همچنين رسانهها فعاليت جديتري داشته باشند و اين شامل كارگزاران هم ميشود. اميدواريم با مستقر شدن دولت جديد فضايي كه در طول اين سالها شاهد آن بوديم تغيير كند، و به احزاب، نگاه سياسي و ا منيتي نشود.
برخورد را از دو منظر باید مورد بررسی قرار داد، یکی برخورد موردی با افراد که سابقه نشان ميدهد دیدگاهی بسیار منفی در مجموعه بخشهای دولت وجود داشت. به نظر من این نوع برخورد به این برمیگشت که دولت، دوست داشت مستقیما با مردم صحبت کند و با احزاب و گروههای سیاسی، کاری نداشته باشد و اگر از منظر کلی هم بخواهیم نگاه کنیم باز در همین قالب است، چون سیاست دولت در این هشتسال سیاست رشد احزاب به عنوان پایگاه فعالیتهای سیاسی و اجتماعی نبوده است، ذهنیت دولت این بود که احزاب، جایگاهی در میان مردم ندارند، وجودشان هم ضرورتی برای کشور ندارد، در واقع اعتقادی به کار حزبی و تشکیلاتی وجود نداشت.
البته در کنار این برخوردها، خودشان کار بدون نام حزبی و تشکیلاتی را به خوبی انجام میدادند، در واقع قویترین تشکیلات بینام، مربوط به همین گروهی است که در این هشتسال در قدرت بودند و از نیروها و افراد خودشان در جاهای مختلف استفاده کردند. حزب یعنی گروهی که همفکر هستند و برای رسیدن به اهداف سیاسی- اقتصادی با یکدیگر همفکری میکنند، این تشکیلاتی که در این هشتسال در قدرت بود، مانند یک حزب بدون نام فعالیت کرد، در مقاطع مختلف جلساتی داشتند و همفکری میکردند، از زمان اشغال لانه جاسوسی، آقای احمدینژاد در قالب انجمن اسلامي دانشجویان علم و صنعت حضور داشته و در جلسات شرکت میکرده، بعد همه با هم رفتند کردستان، همه با هم اردبیل رفتند و به شهرداری تهران و سپس به دولت رسیدند، خب حزب هم چیزی جز این نیست، همین همفکریها و جلسات و کار تشکیلاتی، فعالیت حزبی است.
در دولت آقای خاتمی پرداخت یارانه به احزاب شروع شد، اولا مقدورات دولت به آن صورت نبود، ثانیا ارقام پرداختی به احزاب، خیلی چشمگیر نبود، فکر نمیکنم از چندمیلیونتومان در طول یک دولت تجاوز میکرد، ولی در دولت احمدینژاد، همین پرداخت هم به احزاب - حداقل احزابی که ما میشناسیم- قطع شد. البته گاهی هم از گوشه و کنار اخباری میرسید که شما حتما شنیدید که یک نهاد دولتی، یا سازمانی که بودجه آن از دولت تامین میشد در قالب کمک، به یک مجله یا روزنامه مبلغی را طبق یک قرارداد پرداخت میکردند، مثل همین قرارداد مجله پنجره و 500میلیون تومانی که به آقای زاکانی پرداخت کردند، این یک کار رسمی است و قرارداد آن میتواند زیرنظر سازمان حسابرسی هم قرار گیرد، اینها در واقع کمک به احزاب و گروههای سیاسی است ولی در قالب یارانههایی که دولت اصلاحات پرداخت میکرد محاسبه نمیکنند.
به هرحال به احزاب رسمی و اصلاحطلبی که ما میشناسیم بارها اعلام شد که این احزاب جایگاهی ندارند و طبیعتا یارانههای آنها هم قطع شد.
البته من اعتقادی ندارم که دولت باید به احزاب، یارانهای پرداخت کند، به نظر من همین که پایی جلو راهرفتنشان قرار نگیرد و به فضاهای امنیتی دچار نشوند، احزاب خودشان باید برای هزینههایشان فکری کنند، تامین پشتیبانی وظیفه احزاب است و اینکه برای کمک به احزاب توقعی از دولت وجود داشته باشد به نظر من نادرست است، ولی اگر کمکی صورت میگیرد باید عمومی باشد و نه فقط به یکسری احزاب خاص.
انتظار ما همان انتظار قانون اساسی است، بیشتر از آن نمیخواهیم، همان چیزی که در قانون برای فعالیت حزبی پیشبینی شده همان را رعایت کنند کافی است، با احزاب امنیتی برخورد نکنند و بهطور یکسان با گروهها و احزاب سیاسی برخورد داشته باشند، اینطور نباشد که همه امکانات را در اختیار یک گروه قرار دهند و آنها هم از آن تریبون علیه دیگران استفاده کنند.
اگر فضاي امنيتي در كشور در آينده برطرف شود اين زمينه فراهم خواهد شد كه احزاب و گروههاي سياسي و همچنين رسانهها فعاليت جديتري داشته باشند و اين شامل كارگزاران هم ميشود. اميدواريم با مستقر شدن دولت جديد فضايي كه در طول اين سالها شاهد آن بوديم تغيير كند، و به احزاب، نگاه سياسي و ا منيتي نشود.
احمدینژاد اگر برای احزاب هیچ کار مثبتی انجام نداد لااقل فعالان سیاسی جریانهای مختلف؛ بهویژه جریانی را که در سال 84 حامی او بود، به این نتیجه رساند که بدون حزب شرایط سیاسی کشور رنگ ثبات و آرامش به خود نخواهد دید. احمدینژاد در همایشی با بیان اینکه «با تشکیل جناحبندیهای سیاسی، فاتحه بعضی از ارزشهای انقلاب خوانده شد»، گفتهبود: «نظام ما تنها یک حزب دارد و آن حزب ولایت است.» اظهارات احمدینژاد درباره حزب و فعالیتهای حزبی در حالی است که بسیاری از اصولگرایان او را برخاسته از حزب میدانند و معتقدند اگر حمایت احزاب اصولگرا از او نبود نمیتوانست در انتخابات راه به جایی ببرد اما خود احمدینژاد بارها وامداربودن خود به احزاب را نفی کرده است. او هرچند بهطور کلی احزاب را نفی کرد و اینطور وانمود میکرد که اعتقادی به حزب و کار حزبی ندارد، اما فعالیتهای او خود در حلقه اطرافیانش، اگر نگوییم حزبی بود اما از سوی برخی در قالب فعالیتهای شبکهای، تشکیلاتی و باندی تعریف میشد. عاملی که شاید در تمایل اصولگرایان بهکار حزبی بیتاثیر نبوده است، عملکرد اصلاحطلبان در اجماع روی روحانی و حمایت از او بوده است.
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم. -
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
از سوی دیگر در هر دو جریان تمایل به تشکیل احزاب فراگیر بهشدت افزایش پیدا کرده است که شاید دلیل آن را (بهخصوص باز در مورد اصولگرایان) نیز بتوان در تاثیرگذاری منفی گروههای کوچک سیاسی در فعالیتهای آنان دانست. حال با روی کارآمدن روحانی احزاب و گروههای سیاسی مختلف برای فعالشدن یا فعالترشدن دورخیز کردهاند و منتظرند ببینند که رییسجمهور منتخب برای احزاب چه به ارمغان خواهد آورد. جمله من «سرهنگ نيستم» ریيسجمهور در مناظرات حاكي از ديدگاه غيرامنيتي او در فضاي سياسي كشور دارد. حسن روحانی بارها بر اجرای قانون اساسی تاکید کرده و درمورد احزاب نیز اینطور گفته است که «به عنوان رییسجمهور منتخب ایران وظیفهام اجرای قانون اساسی است و به این امر پایبندم و برای اجرای تمام اصول قانون اساسی بهویژه فصل سوم تلاش میکنم.» بايد منتظر ماند و ديد كه روحاني در اين زمينه چقدر به وعدههاي خود پايبند خواهد بود. به همین منظور با نمایندگان احزاب و گروههای سیاسی مختلف درباره اینکه شرایط احزاب را در طی سالهای اخیر چگونه ارزیابی میکنند؟ رابطه حزبشان با دولت احمدینژاد چگونه بوده و انتظارشان از دولت آینده در مورداحزاب چیست؟ گفتگو کردیم. -
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
---------------------------
انتظار ما همان انتظار قانون اساسي است
غلامحسين كرباسچي . دبيركل حزب كارگزاران سازندگي
برخورد را از دو منظر باید مورد بررسی قرار داد، یکی برخورد موردی با افراد که سابقه نشان ميدهد دیدگاهی بسیار منفی در مجموعه بخشهای دولت وجود داشت. به نظر من این نوع برخورد به این برمیگشت که دولت، دوست داشت مستقیما با مردم صحبت کند و با احزاب و گروههای سیاسی، کاری نداشته باشد و اگر از منظر کلی هم بخواهیم نگاه کنیم باز در همین قالب است، چون سیاست دولت در این هشتسال سیاست رشد احزاب به عنوان پایگاه فعالیتهای سیاسی و اجتماعی نبوده است، ذهنیت دولت این بود که احزاب، جایگاهی در میان مردم ندارند، وجودشان هم ضرورتی برای کشور ندارد، در واقع اعتقادی به کار حزبی و تشکیلاتی وجود نداشت.
البته در کنار این برخوردها، خودشان کار بدون نام حزبی و تشکیلاتی را به خوبی انجام میدادند، در واقع قویترین تشکیلات بینام، مربوط به همین گروهی است که در این هشتسال در قدرت بودند و از نیروها و افراد خودشان در جاهای مختلف استفاده کردند. حزب یعنی گروهی که همفکر هستند و برای رسیدن به اهداف سیاسی- اقتصادی با یکدیگر همفکری میکنند، این تشکیلاتی که در این هشتسال در قدرت بود، مانند یک حزب بدون نام فعالیت کرد، در مقاطع مختلف جلساتی داشتند و همفکری میکردند، از زمان اشغال لانه جاسوسی، آقای احمدینژاد در قالب انجمن اسلامي دانشجویان علم و صنعت حضور داشته و در جلسات شرکت میکرده، بعد همه با هم رفتند کردستان، همه با هم اردبیل رفتند و به شهرداری تهران و سپس به دولت رسیدند، خب حزب هم چیزی جز این نیست، همین همفکریها و جلسات و کار تشکیلاتی، فعالیت حزبی است.
در دولت آقای خاتمی پرداخت یارانه به احزاب شروع شد، اولا مقدورات دولت به آن صورت نبود، ثانیا ارقام پرداختی به احزاب، خیلی چشمگیر نبود، فکر نمیکنم از چندمیلیونتومان در طول یک دولت تجاوز میکرد، ولی در دولت احمدینژاد، همین پرداخت هم به احزاب - حداقل احزابی که ما میشناسیم- قطع شد. البته گاهی هم از گوشه و کنار اخباری میرسید که شما حتما شنیدید که یک نهاد دولتی، یا سازمانی که بودجه آن از دولت تامین میشد در قالب کمک، به یک مجله یا روزنامه مبلغی را طبق یک قرارداد پرداخت میکردند، مثل همین قرارداد مجله پنجره و 500میلیون تومانی که به آقای زاکانی پرداخت کردند، این یک کار رسمی است و قرارداد آن میتواند زیرنظر سازمان حسابرسی هم قرار گیرد، اینها در واقع کمک به احزاب و گروههای سیاسی است ولی در قالب یارانههایی که دولت اصلاحات پرداخت میکرد محاسبه نمیکنند.
به هرحال به احزاب رسمی و اصلاحطلبی که ما میشناسیم بارها اعلام شد که این احزاب جایگاهی ندارند و طبیعتا یارانههای آنها هم قطع شد.
البته من اعتقادی ندارم که دولت باید به احزاب، یارانهای پرداخت کند، به نظر من همین که پایی جلو راهرفتنشان قرار نگیرد و به فضاهای امنیتی دچار نشوند، احزاب خودشان باید برای هزینههایشان فکری کنند، تامین پشتیبانی وظیفه احزاب است و اینکه برای کمک به احزاب توقعی از دولت وجود داشته باشد به نظر من نادرست است، ولی اگر کمکی صورت میگیرد باید عمومی باشد و نه فقط به یکسری احزاب خاص.
انتظار ما همان انتظار قانون اساسی است، بیشتر از آن نمیخواهیم، همان چیزی که در قانون برای فعالیت حزبی پیشبینی شده همان را رعایت کنند کافی است، با احزاب امنیتی برخورد نکنند و بهطور یکسان با گروهها و احزاب سیاسی برخورد داشته باشند، اینطور نباشد که همه امکانات را در اختیار یک گروه قرار دهند و آنها هم از آن تریبون علیه دیگران استفاده کنند.
اگر فضاي امنيتي در كشور در آينده برطرف شود اين زمينه فراهم خواهد شد كه احزاب و گروههاي سياسي و همچنين رسانهها فعاليت جديتري داشته باشند و اين شامل كارگزاران هم ميشود. اميدواريم با مستقر شدن دولت جديد فضايي كه در طول اين سالها شاهد آن بوديم تغيير كند، و به احزاب، نگاه سياسي و ا منيتي نشود.
برخورد را از دو منظر باید مورد بررسی قرار داد، یکی برخورد موردی با افراد که سابقه نشان ميدهد دیدگاهی بسیار منفی در مجموعه بخشهای دولت وجود داشت. به نظر من این نوع برخورد به این برمیگشت که دولت، دوست داشت مستقیما با مردم صحبت کند و با احزاب و گروههای سیاسی، کاری نداشته باشد و اگر از منظر کلی هم بخواهیم نگاه کنیم باز در همین قالب است، چون سیاست دولت در این هشتسال سیاست رشد احزاب به عنوان پایگاه فعالیتهای سیاسی و اجتماعی نبوده است، ذهنیت دولت این بود که احزاب، جایگاهی در میان مردم ندارند، وجودشان هم ضرورتی برای کشور ندارد، در واقع اعتقادی به کار حزبی و تشکیلاتی وجود نداشت.
البته در کنار این برخوردها، خودشان کار بدون نام حزبی و تشکیلاتی را به خوبی انجام میدادند، در واقع قویترین تشکیلات بینام، مربوط به همین گروهی است که در این هشتسال در قدرت بودند و از نیروها و افراد خودشان در جاهای مختلف استفاده کردند. حزب یعنی گروهی که همفکر هستند و برای رسیدن به اهداف سیاسی- اقتصادی با یکدیگر همفکری میکنند، این تشکیلاتی که در این هشتسال در قدرت بود، مانند یک حزب بدون نام فعالیت کرد، در مقاطع مختلف جلساتی داشتند و همفکری میکردند، از زمان اشغال لانه جاسوسی، آقای احمدینژاد در قالب انجمن اسلامي دانشجویان علم و صنعت حضور داشته و در جلسات شرکت میکرده، بعد همه با هم رفتند کردستان، همه با هم اردبیل رفتند و به شهرداری تهران و سپس به دولت رسیدند، خب حزب هم چیزی جز این نیست، همین همفکریها و جلسات و کار تشکیلاتی، فعالیت حزبی است.
در دولت آقای خاتمی پرداخت یارانه به احزاب شروع شد، اولا مقدورات دولت به آن صورت نبود، ثانیا ارقام پرداختی به احزاب، خیلی چشمگیر نبود، فکر نمیکنم از چندمیلیونتومان در طول یک دولت تجاوز میکرد، ولی در دولت احمدینژاد، همین پرداخت هم به احزاب - حداقل احزابی که ما میشناسیم- قطع شد. البته گاهی هم از گوشه و کنار اخباری میرسید که شما حتما شنیدید که یک نهاد دولتی، یا سازمانی که بودجه آن از دولت تامین میشد در قالب کمک، به یک مجله یا روزنامه مبلغی را طبق یک قرارداد پرداخت میکردند، مثل همین قرارداد مجله پنجره و 500میلیون تومانی که به آقای زاکانی پرداخت کردند، این یک کار رسمی است و قرارداد آن میتواند زیرنظر سازمان حسابرسی هم قرار گیرد، اینها در واقع کمک به احزاب و گروههای سیاسی است ولی در قالب یارانههایی که دولت اصلاحات پرداخت میکرد محاسبه نمیکنند.
به هرحال به احزاب رسمی و اصلاحطلبی که ما میشناسیم بارها اعلام شد که این احزاب جایگاهی ندارند و طبیعتا یارانههای آنها هم قطع شد.
البته من اعتقادی ندارم که دولت باید به احزاب، یارانهای پرداخت کند، به نظر من همین که پایی جلو راهرفتنشان قرار نگیرد و به فضاهای امنیتی دچار نشوند، احزاب خودشان باید برای هزینههایشان فکری کنند، تامین پشتیبانی وظیفه احزاب است و اینکه برای کمک به احزاب توقعی از دولت وجود داشته باشد به نظر من نادرست است، ولی اگر کمکی صورت میگیرد باید عمومی باشد و نه فقط به یکسری احزاب خاص.
انتظار ما همان انتظار قانون اساسی است، بیشتر از آن نمیخواهیم، همان چیزی که در قانون برای فعالیت حزبی پیشبینی شده همان را رعایت کنند کافی است، با احزاب امنیتی برخورد نکنند و بهطور یکسان با گروهها و احزاب سیاسی برخورد داشته باشند، اینطور نباشد که همه امکانات را در اختیار یک گروه قرار دهند و آنها هم از آن تریبون علیه دیگران استفاده کنند.
اگر فضاي امنيتي در كشور در آينده برطرف شود اين زمينه فراهم خواهد شد كه احزاب و گروههاي سياسي و همچنين رسانهها فعاليت جديتري داشته باشند و اين شامل كارگزاران هم ميشود. اميدواريم با مستقر شدن دولت جديد فضايي كه در طول اين سالها شاهد آن بوديم تغيير كند، و به احزاب، نگاه سياسي و ا منيتي نشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.