|

محمود در ذهن من زنده است

محمود در ذهن من زنده است

من و «محمود» هر دو در یک سال به‌دنیا آمده‌ایم 1329. او در تهران خودش را به آغوش تئاتر انداخت و من در سنندج: در بن‌بست شهری که در آن روزگار هر خبری از تهران و تئاتر تهران برای من عاشق، نامه‌ای از یار بود. نامه‌ای از دلدار بود؛ ناگهان خبر نامه عاشقانه و یکطرفه این‌بار در قالب یک صفحه سی‌وسه دور به دستم رسید: شهر قصه. اولین تئاتری که به شیوه پلی‌بک اجرا شده و صفحه‌اش وارد بازار شده بود. گرامافونی داشتم که به‌عنوان جایزه قبولی در کلاس ششم برایم خریده بودند و این نخستین‌بار بود که گرامافونم صدای تئاتر داشت صدای محبوبم؛ که نقش«خر» و خراط و کارگر را بازی می‌کرد من را جذب کرده بود. صفحه را به‌کرات شنیده و آرزو می‌کردم روزی این بازیگر ناشناخته اما توانمند را ببینم و این فرصت هرگز و تا زمانی که من و محمود و دکتر ناظرزاده در مراسمی که در تالار مولوی و نمی‌دانم چرا و به چه دلیل مورد تجلیل قرار گرفتیم و هرکدام چند دقیقه‌ای پشت تریبون رفتیم، دست نداد. یکی، دو سال به بیماری هولناک محمود مانده بود یا شاید او در حال رنج‌کشیدن بود و ما نمی‌دانستیم. پس از آن و در پایان آن مراسم ما هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم و هر دو نشان دادیم که از دیدار یکدیگر خوشحالیم. باور من این بود که محمود تعارف ماهرانه‌ای می‌کند چراکه او را هرگز در میان تماشاگران کارهایم ندیده بودم اما من به‌راستی از در آغوش‌گرفتن او خوشحال بودم و انگار آن صدای جاودانه را، آن نامه از راه دور را در جانم احساس می‌کردم.«محمود» با آسیدکاظم و دیگر آثارش شهرتی و اعتباری به دست آورده بود و با اینکه من آسیدکاظم را دیده بودم اما هرگز نتوانستم او را به اندازه آن بازی به‌یاد ماندنی‌اش در شهر قصه، در نقش‌های دیگر و در نوشته‌هایش دوست داشته باشم، هرچه بود برای من همان خاطره سال‌های دورم بود ... باورم می‌شود که او از درد خلاص شده است. باورم می‌شود که این بازیگر توانمند این نویسنده عاشق این انسان خالص و بی‌ریا از میان ما رفته است زیرا که مرگ با بزرگ و کوچک با فقیر و غنی شوخی ندارد اما مرگ قادر نیست که یاد مردگان بزرگ را در ذهن زندگان از میان ببرد و بر این باورم که تا زمانی که زنده‌ام طنین صدای محمود استاد محمد و آن دیالوگ‌های تکان‌دهنده‌اش و آن احساس دردمندانه و در عین حال خنده‌آورش را، مرگ نمی‌تواند از من بگیرد: پس محمود در من و در ذهن و خاطره هزاران هزار نفر که آن بازیگری رادیویی صحنه‌ای را شنیده‌اند، زنده است.
من و «محمود» هر دو در یک سال به‌دنیا آمده‌ایم 1329. او در تهران خودش را به آغوش تئاتر انداخت و من در سنندج: در بن‌بست شهری که در آن روزگار هر خبری از تهران و تئاتر تهران برای من عاشق، نامه‌ای از یار بود. نامه‌ای از دلدار بود؛ ناگهان خبر نامه عاشقانه و یکطرفه این‌بار در قالب یک صفحه سی‌وسه دور به دستم رسید: شهر قصه. اولین تئاتری که به شیوه پلی‌بک اجرا شده و صفحه‌اش وارد بازار شده بود. گرامافونی داشتم که به‌عنوان جایزه قبولی در کلاس ششم برایم خریده بودند و این نخستین‌بار بود که گرامافونم صدای تئاتر داشت صدای محبوبم؛ که نقش«خر» و خراط و کارگر را بازی می‌کرد من را جذب کرده بود. صفحه را به‌کرات شنیده و آرزو می‌کردم روزی این بازیگر ناشناخته اما توانمند را ببینم و این فرصت هرگز و تا زمانی که من و محمود و دکتر ناظرزاده در مراسمی که در تالار مولوی و نمی‌دانم چرا و به چه دلیل مورد تجلیل قرار گرفتیم و هرکدام چند دقیقه‌ای پشت تریبون رفتیم، دست نداد. یکی، دو سال به بیماری هولناک محمود مانده بود یا شاید او در حال رنج‌کشیدن بود و ما نمی‌دانستیم. پس از آن و در پایان آن مراسم ما هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم و هر دو نشان دادیم که از دیدار یکدیگر خوشحالیم. باور من این بود که محمود تعارف ماهرانه‌ای می‌کند چراکه او را هرگز در میان تماشاگران کارهایم ندیده بودم اما من به‌راستی از در آغوش‌گرفتن او خوشحال بودم و انگار آن صدای جاودانه را، آن نامه از راه دور را در جانم احساس می‌کردم.«محمود» با آسیدکاظم و دیگر آثارش شهرتی و اعتباری به دست آورده بود و با اینکه من آسیدکاظم را دیده بودم اما هرگز نتوانستم او را به اندازه آن بازی به‌یاد ماندنی‌اش در شهر قصه، در نقش‌های دیگر و در نوشته‌هایش دوست داشته باشم، هرچه بود برای من همان خاطره سال‌های دورم بود ... باورم می‌شود که او از درد خلاص شده است. باورم می‌شود که این بازیگر توانمند این نویسنده عاشق این انسان خالص و بی‌ریا از میان ما رفته است زیرا که مرگ با بزرگ و کوچک با فقیر و غنی شوخی ندارد اما مرگ قادر نیست که یاد مردگان بزرگ را در ذهن زندگان از میان ببرد و بر این باورم که تا زمانی که زنده‌ام طنین صدای محمود استاد محمد و آن دیالوگ‌های تکان‌دهنده‌اش و آن احساس دردمندانه و در عین حال خنده‌آورش را، مرگ نمی‌تواند از من بگیرد: پس محمود در من و در ذهن و خاطره هزاران هزار نفر که آن بازیگری رادیویی صحنه‌ای را شنیده‌اند، زنده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.