|

در ستایش آن پوست و استخوان

آرش عباسی . نمایشنامه‌نویس

اول صبح می‌روم کتابخانه دانشگاه و قبل از هر کاری وسوسه می‌شوم سری به اینترنت بزنم. دنبال چه خبری هستم نمی‌دانم. اما خبر بد حسش زودتر از خودش می‌آید. «محمود استادمحمد رفته است.» تنها کاری که به ذهنم می‌رسد این است که از آنجا بزنم بیرون. گیج و منگ وارد خیابان zamboni می‌شوم. فصل فارغ‌التحصیلی است. چند دختر و پسر با کلاه‌هایی از برگ زیتون در حال رقص و پایکوبی‌اند. موبایلم را بیرون می‌آورم در حافظه خلوت دفترچه تلفنم دنبال تلفن علی شمس می‌گردم اما ناگهان یادم می‌آید که او چند وقتی است رفته ایران. در همین حال یکی از آن پسرها در بطری را باز می‌کند صدای بمب می‌دهد. در بطری به آسمان می‌رود و فوران کف تمام خیابان را می‌گیرد. همه جیغ می‌کشند. من یک‌متر از جایم می‌پرم. از ترس مثل سگ پیر و بی‌خاصیتی شده‌ام که اهالی ده برای خلاصی از شرش برده‌اند چند پارچه آبادی آن طرف‌تر رهایش کرده‌اند و او هم دیگر حافظه‌اش یاری نمی‌کند تا راه خانه‌اش را پیدا کند، تنم را می‌کشم به کنار دیوار تا از چوب و سنگ بچه‌ها در امان باشم. می‌خزم در کوچه پشت تئاتر comunale که شب‌ها محلی برای مست‌های تا خرخره خورده است. همیشه سعی می‌کردم از این کوچه رد نشوم تا این همه از بوی گند آنجا عذاب نکشم. اما از آنجایی که زندگی غربت همیشه و هر روز چیزی برای گند زدن به هیکلت دارد به آن بوی عذاب‌آور هم عادت کرده‌ام. مهم این خلوت است که اجازه می‌دهد پای دیوارش جنازه‌ات را تا انتهای کوچه بکشی بی‌آنکه کسی لرزیدنت را در این گرمای سگ‌کش نگاه کند. اینجا، درست همین‌جا، یکی از آن جاهایی است که در دلت می‌گویی تف به این غربت. اولین چیزهایی که به‌سرعت جلوی چشمم می‌آید چند تصویر است. اولی به دو سال پیش برمی‌گردد. دفتر رییس تئاتر شهر، محمود استادمحمد به هنرمندی توصیه کرد که تن به هر کاری نده از اسمت دفاع کن، کاری کن که فردا بتوانی پشتش بایستی. آن هنرمند برافروخته شد و هرچه- اغراق نمی‌کنم- هرچه به دهانش آمد به استادمحمد گفت. استادمحمد سرخ و سفید شد قلبش را گرفت، چیزی نگفت، بقیه کمکش کردند تا بنشیند. آن هنرمند با افتخار رفت بیرون. عین جمله‌اش یادم مانده:... . نه نمی‌گویم چون شرم دارم. پشت سرش صادق موسوی آمد بیرون. اولین‌باری بود که چشم‌های سرخ‌شده‌اش را می‌دیدم. عین جمله‌اش یادم مانده: حالم از این شغلی که دارم به‌هم می‌خورد. دومین تصویر به یک‌ماه پیش برمی‌گردد. رفتم مخابرات به عباس غفاری زنگ زدم گفتم عباس به چرمشیر بگو با فلانی صحبت کند داروهای استادمحمد اینجا هست فقط پول می‌خواهد. بعد زنگ زدم به دوستی دیگر که بگویم این حرف‌ها را به مدیران بگو که دارو هست فقط پول نیست. گفت شرمنده‌ام همین امروز صحبت کردم. عین جمله‌اش این بود: (... .) توی چشمام نگاه کرد و گفت درمان استادمحمد اولویت ما نیست. تصویر سوم به خیابان فردوسی برمی‌گردد. می‌چرخم تا ارز ارزان‌تر پیدا کنم تلفنم زنگ می‌خورد عین جمله‌اش یادم مانده: «یه زمان بی‌خبر نری. کار واجب باهات دارم. بیا ببینمت.» هیچ کاری نداشت. فقط می‌خواست سعادت آخرین دیدارش را نصیبم کند و کرد. شب قبل از خبر مرگ استادمحمد یادداشتی نوشتم درباره او با عنوان «در ستایش آن پوست و استخوان.» از بخت بد اینجا هم اینترنت ندارم و نشد منتشرش کنم. وقتی خبر را خواندم خواستم همان را منتشر کنم دیدم باید فعل‌ها را عوض کنم همه آن جاهایی که نوشته‌ام «هست» باید بشود «بود». نتوانستم خودم را راضی کنم. این دیگر بی‌دلیل است اما برای خنک شدن دلم هم که شده باز می‌خواهم بگویم: تف به این غربت.
اول صبح می‌روم کتابخانه دانشگاه و قبل از هر کاری وسوسه می‌شوم سری به اینترنت بزنم. دنبال چه خبری هستم نمی‌دانم. اما خبر بد حسش زودتر از خودش می‌آید. «محمود استادمحمد رفته است.» تنها کاری که به ذهنم می‌رسد این است که از آنجا بزنم بیرون. گیج و منگ وارد خیابان zamboni می‌شوم. فصل فارغ‌التحصیلی است. چند دختر و پسر با کلاه‌هایی از برگ زیتون در حال رقص و پایکوبی‌اند. موبایلم را بیرون می‌آورم در حافظه خلوت دفترچه تلفنم دنبال تلفن علی شمس می‌گردم اما ناگهان یادم می‌آید که او چند وقتی است رفته ایران. در همین حال یکی از آن پسرها در بطری را باز می‌کند صدای بمب می‌دهد. در بطری به آسمان می‌رود و فوران کف تمام خیابان را می‌گیرد. همه جیغ می‌کشند. من یک‌متر از جایم می‌پرم. از ترس مثل سگ پیر و بی‌خاصیتی شده‌ام که اهالی ده برای خلاصی از شرش برده‌اند چند پارچه آبادی آن طرف‌تر رهایش کرده‌اند و او هم دیگر حافظه‌اش یاری نمی‌کند تا راه خانه‌اش را پیدا کند، تنم را می‌کشم به کنار دیوار تا از چوب و سنگ بچه‌ها در امان باشم. می‌خزم در کوچه پشت تئاتر comunale که شب‌ها محلی برای مست‌های تا خرخره خورده است. همیشه سعی می‌کردم از این کوچه رد نشوم تا این همه از بوی گند آنجا عذاب نکشم. اما از آنجایی که زندگی غربت همیشه و هر روز چیزی برای گند زدن به هیکلت دارد به آن بوی عذاب‌آور هم عادت کرده‌ام. مهم این خلوت است که اجازه می‌دهد پای دیوارش جنازه‌ات را تا انتهای کوچه بکشی بی‌آنکه کسی لرزیدنت را در این گرمای سگ‌کش نگاه کند. اینجا، درست همین‌جا، یکی از آن جاهایی است که در دلت می‌گویی تف به این غربت. اولین چیزهایی که به‌سرعت جلوی چشمم می‌آید چند تصویر است. اولی به دو سال پیش برمی‌گردد. دفتر رییس تئاتر شهر، محمود استادمحمد به هنرمندی توصیه کرد که تن به هر کاری نده از اسمت دفاع کن، کاری کن که فردا بتوانی پشتش بایستی. آن هنرمند برافروخته شد و هرچه- اغراق نمی‌کنم- هرچه به دهانش آمد به استادمحمد گفت. استادمحمد سرخ و سفید شد قلبش را گرفت، چیزی نگفت، بقیه کمکش کردند تا بنشیند. آن هنرمند با افتخار رفت بیرون. عین جمله‌اش یادم مانده:... . نه نمی‌گویم چون شرم دارم. پشت سرش صادق موسوی آمد بیرون. اولین‌باری بود که چشم‌های سرخ‌شده‌اش را می‌دیدم. عین جمله‌اش یادم مانده: حالم از این شغلی که دارم به‌هم می‌خورد. دومین تصویر به یک‌ماه پیش برمی‌گردد. رفتم مخابرات به عباس غفاری زنگ زدم گفتم عباس به چرمشیر بگو با فلانی صحبت کند داروهای استادمحمد اینجا هست فقط پول می‌خواهد. بعد زنگ زدم به دوستی دیگر که بگویم این حرف‌ها را به مدیران بگو که دارو هست فقط پول نیست. گفت شرمنده‌ام همین امروز صحبت کردم. عین جمله‌اش این بود: (... .) توی چشمام نگاه کرد و گفت درمان استادمحمد اولویت ما نیست. تصویر سوم به خیابان فردوسی برمی‌گردد. می‌چرخم تا ارز ارزان‌تر پیدا کنم تلفنم زنگ می‌خورد عین جمله‌اش یادم مانده: «یه زمان بی‌خبر نری. کار واجب باهات دارم. بیا ببینمت.» هیچ کاری نداشت. فقط می‌خواست سعادت آخرین دیدارش را نصیبم کند و کرد. شب قبل از خبر مرگ استادمحمد یادداشتی نوشتم درباره او با عنوان «در ستایش آن پوست و استخوان.» از بخت بد اینجا هم اینترنت ندارم و نشد منتشرش کنم. وقتی خبر را خواندم خواستم همان را منتشر کنم دیدم باید فعل‌ها را عوض کنم همه آن جاهایی که نوشته‌ام «هست» باید بشود «بود». نتوانستم خودم را راضی کنم. این دیگر بی‌دلیل است اما برای خنک شدن دلم هم که شده باز می‌خواهم بگویم: تف به این غربت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.