|

روزنگاشت جشنواره سی‌وششم فیلم فجر

درخشش یک بازیگر در سینمای بدون‌درخشش

محسن خیمه‌دوز

۱- مصادره
کارگردان و بازیگر: مهران احمدی
فیلم‌نامه‌نویس: علی فوقانی
بازیگران: رضا عطاران، هومن سیدی و بابک حمیدیان.
داستان فیلم ماجرای یک کلاهبرداری و تعقیب‌وگریز از ایران تا آمریکاست.
فیلم «مصادره» که اولین تجربه کارگردانی مهران احمدی، بازیگر پرسابقه تلویزیون و سینماست، یک فیلم فانتزی- حادثه‌ای‌ است. «مصادره» یک کمدی سطحی‌ است در حد و اندازه سایر فیلم‌های رضا عطاران. «مصادره» فیلمی‌ است که می‌فروشد با آنکه فاقد ارزش هنری‌ است.
امتیاز فیلم، ترانه پایانی فیلم است با صدای «پرواز همای».
۲- سوءتفاهم
کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس: احمدرضا معتمدی
بازیگران: مریلا زارعی، اکبر عبدی، هانیه توسلی، کامبیز دیرباز، پژمان جمشیدی و مهدی فخیم‌زاده.
«سوءتفاهم» داستان کلاهبرداری مالی یک گروه فیلم‌ساز است از پدر ثروتمند یک دختر که دوست دارد بازیگر سینما شود. در طول فیلم، واقعیات جلوی دوربین و پشت دوربین در هم‌ تنیده شده و واقعیت جدیدی می‌سازند.
احمدرضا معتمدی، مدرس فلسفه و هنر، با سابقه ساخت چند فیلم سینمایی، در این فیلم قصد دارد معنا و مفهومی از واقعیت را (آنچنان‌ که از دریدا نقل می‌کند) به تصویر تبدیل کند.
ایده فیلم خوب است، اما خوب به تصویر درنیامده، زیرا تبدیل یک مفهوم به تصویر و حس (در «سینمای اندیشه»)، قواعدی دارد که فیلم «سوءتفاهم» از آنها تهی ا‌ست.
اشتباه کارگردان در «سوءتفاهم» این است که سخن «دریدا» را به‌مثابه درون‌مایه فیلم، در پلان آغازین به صورت نوشته اعلام می‌کند. (این سخن دریدا که: تصویر، «بازنمایی واقعیت» نیست، بلکه «اَبَرواقعیت» است). اعلام ایده به‌جای اجرای ایده، رابطه مستقیم ذهنی و حسی مخاطب با اثر را از بین می‌برد. از طرف دیگر اگر توضیحات مربوط به محتوا هم حذف شود، فیلم قابل‌فهم نمی‌شود و مخاطب، منتقد و تحلیلگر، حدس‌های خودشان را به‌جای محتوای فیلم معرفی خواهند کرد. (اتفاقی که مرتبا برای فیلم‌های با محتوای خاص و برای مخاطب خاص می‌افتد).
(درباره چیستی «سینمای اندیشه» و چگونگی خلق «مفهومِ دراماتیک» در این گونه سینمایی و نیز درباره روش تبدیل مفهوم انتقادی به فرم تصویری و تأثیرات حسی، در نوشته‌های دیگر با عنوان «سینمای اندیشه»، سخن گفته‌ام).
«سوءتفاهم»، «سینمای اندیشه» نیست، اما گیشه خوبی خواهد داشت.
بازی مریلا زارعی خوب است و برای اولین‌بار در فیلم‌های جشنواره سی‌وششم، بازیگری را می‌بینیم که موفق شده بدون دادوهوار و جیغ و سروصدا، یک کاراکتر پرقدرت را بازی کند. بازی با چشم‌ها و جنس صدا در بازی مریلا دیدنی‌ است.
اما طنز عجیب «سوءتفاهم»، بازی فخیم‌زاده (با نام خودش) در فیلمی‌ است که همواره با آن مخالفت کرده. او باورش این است که سینما کلاس درس نیست و سینما باید گیشه‌‌پسند باشد، ولی در فیلمی بازی می‌کند که با سخنان «دریدا» آغاز می‌شود! و قصد آموزش «دریدا» را دارد!
۳- دارکوب
کارگردان: بهروز شعیبی
فیلم‌نامه‌نویس: آزیتا ایرایی و حسین تراب‌نژاد
بازیگران: مهناز افشار، امین حیایی، جمشید هاشم‌پور و سارا بهرامی
داستان فیلم «دارکوب» ماجراهای مادر معتادی‌ است که دنبال دختربچه‌اش می‌گردد، اما نمی‌تواند آن را به دست آورد.
«دارکوب» یک ملودرام خوب در سینمای عامه‌پسندِ تجاری قصه‌گو‌ است، با فیلم‌نامه خوب، طراحی خوب شخصیت‌ها و اجرای خوب.
موسیقی تیتراژ پایانی فیلم با صدای تک‌خوان زن هم زیباست که احتمالا طبق روال گذشته در اکران عمومی حذف خواهد شد.
امتیاز «دارکوب» معرفی بهترین بازیگر زن جشنواره، «سارا بهرامی»، در نقش یک زن معتاد با گریمی خوب و دقیق است؛ گریمی که زیبایی را از چهره این بازیگر گرفته، اما او با بازی درخشانش، چهره نازیبا را به یک نقش زیبا تبدیل کرده است.
بعد از بازی «بهروز وثوقی» در گوزن‌ها، بازی «سارا بهرامی» را می‌توان دومین معتاد ماندگار سینمای ایران دانست؛ رتبه‌ای که بسیاری از بازیگران مرد خواستند به آن برسند، اما سرانجام یک بازیگر زن صاحب این رتبه شد.
قدرت بازی «سارا بهرامی» در «دارکوب» بازی دو ستاره این فیلم (امین حیایی و مهناز افشار) را به حاشیه برده و به سایه‌روشنی از بازی خود تبدیل کرده است.
«سارا بهرامی»، هم صلاحیت کاندیدای بهترین بازیگر زن را دارد، هم لیاقت بهترین بازیگر زن جشنواره سی‌و‌ششم را.

۱- مصادره
کارگردان و بازیگر: مهران احمدی
فیلم‌نامه‌نویس: علی فوقانی
بازیگران: رضا عطاران، هومن سیدی و بابک حمیدیان.
داستان فیلم ماجرای یک کلاهبرداری و تعقیب‌وگریز از ایران تا آمریکاست.
فیلم «مصادره» که اولین تجربه کارگردانی مهران احمدی، بازیگر پرسابقه تلویزیون و سینماست، یک فیلم فانتزی- حادثه‌ای‌ است. «مصادره» یک کمدی سطحی‌ است در حد و اندازه سایر فیلم‌های رضا عطاران. «مصادره» فیلمی‌ است که می‌فروشد با آنکه فاقد ارزش هنری‌ است.
امتیاز فیلم، ترانه پایانی فیلم است با صدای «پرواز همای».
۲- سوءتفاهم
کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس: احمدرضا معتمدی
بازیگران: مریلا زارعی، اکبر عبدی، هانیه توسلی، کامبیز دیرباز، پژمان جمشیدی و مهدی فخیم‌زاده.
«سوءتفاهم» داستان کلاهبرداری مالی یک گروه فیلم‌ساز است از پدر ثروتمند یک دختر که دوست دارد بازیگر سینما شود. در طول فیلم، واقعیات جلوی دوربین و پشت دوربین در هم‌ تنیده شده و واقعیت جدیدی می‌سازند.
احمدرضا معتمدی، مدرس فلسفه و هنر، با سابقه ساخت چند فیلم سینمایی، در این فیلم قصد دارد معنا و مفهومی از واقعیت را (آنچنان‌ که از دریدا نقل می‌کند) به تصویر تبدیل کند.
ایده فیلم خوب است، اما خوب به تصویر درنیامده، زیرا تبدیل یک مفهوم به تصویر و حس (در «سینمای اندیشه»)، قواعدی دارد که فیلم «سوءتفاهم» از آنها تهی ا‌ست.
اشتباه کارگردان در «سوءتفاهم» این است که سخن «دریدا» را به‌مثابه درون‌مایه فیلم، در پلان آغازین به صورت نوشته اعلام می‌کند. (این سخن دریدا که: تصویر، «بازنمایی واقعیت» نیست، بلکه «اَبَرواقعیت» است). اعلام ایده به‌جای اجرای ایده، رابطه مستقیم ذهنی و حسی مخاطب با اثر را از بین می‌برد. از طرف دیگر اگر توضیحات مربوط به محتوا هم حذف شود، فیلم قابل‌فهم نمی‌شود و مخاطب، منتقد و تحلیلگر، حدس‌های خودشان را به‌جای محتوای فیلم معرفی خواهند کرد. (اتفاقی که مرتبا برای فیلم‌های با محتوای خاص و برای مخاطب خاص می‌افتد).
(درباره چیستی «سینمای اندیشه» و چگونگی خلق «مفهومِ دراماتیک» در این گونه سینمایی و نیز درباره روش تبدیل مفهوم انتقادی به فرم تصویری و تأثیرات حسی، در نوشته‌های دیگر با عنوان «سینمای اندیشه»، سخن گفته‌ام).
«سوءتفاهم»، «سینمای اندیشه» نیست، اما گیشه خوبی خواهد داشت.
بازی مریلا زارعی خوب است و برای اولین‌بار در فیلم‌های جشنواره سی‌وششم، بازیگری را می‌بینیم که موفق شده بدون دادوهوار و جیغ و سروصدا، یک کاراکتر پرقدرت را بازی کند. بازی با چشم‌ها و جنس صدا در بازی مریلا دیدنی‌ است.
اما طنز عجیب «سوءتفاهم»، بازی فخیم‌زاده (با نام خودش) در فیلمی‌ است که همواره با آن مخالفت کرده. او باورش این است که سینما کلاس درس نیست و سینما باید گیشه‌‌پسند باشد، ولی در فیلمی بازی می‌کند که با سخنان «دریدا» آغاز می‌شود! و قصد آموزش «دریدا» را دارد!
۳- دارکوب
کارگردان: بهروز شعیبی
فیلم‌نامه‌نویس: آزیتا ایرایی و حسین تراب‌نژاد
بازیگران: مهناز افشار، امین حیایی، جمشید هاشم‌پور و سارا بهرامی
داستان فیلم «دارکوب» ماجراهای مادر معتادی‌ است که دنبال دختربچه‌اش می‌گردد، اما نمی‌تواند آن را به دست آورد.
«دارکوب» یک ملودرام خوب در سینمای عامه‌پسندِ تجاری قصه‌گو‌ است، با فیلم‌نامه خوب، طراحی خوب شخصیت‌ها و اجرای خوب.
موسیقی تیتراژ پایانی فیلم با صدای تک‌خوان زن هم زیباست که احتمالا طبق روال گذشته در اکران عمومی حذف خواهد شد.
امتیاز «دارکوب» معرفی بهترین بازیگر زن جشنواره، «سارا بهرامی»، در نقش یک زن معتاد با گریمی خوب و دقیق است؛ گریمی که زیبایی را از چهره این بازیگر گرفته، اما او با بازی درخشانش، چهره نازیبا را به یک نقش زیبا تبدیل کرده است.
بعد از بازی «بهروز وثوقی» در گوزن‌ها، بازی «سارا بهرامی» را می‌توان دومین معتاد ماندگار سینمای ایران دانست؛ رتبه‌ای که بسیاری از بازیگران مرد خواستند به آن برسند، اما سرانجام یک بازیگر زن صاحب این رتبه شد.
قدرت بازی «سارا بهرامی» در «دارکوب» بازی دو ستاره این فیلم (امین حیایی و مهناز افشار) را به حاشیه برده و به سایه‌روشنی از بازی خود تبدیل کرده است.
«سارا بهرامی»، هم صلاحیت کاندیدای بهترین بازیگر زن را دارد، هم لیاقت بهترین بازیگر زن جشنواره سی‌و‌ششم را.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.