|

حرص ذخیره‌کردن وقت

محمد چرمشیر

می‌دونین، مساله مساله زمانه. چه‌جوری بگم؟ یه‌نوع ذخیره‌کردن. مثلن همین آقاهه، می‌دوئه برای چی؟ احتمالن می‌خواد که سروقت به جایی برسه. شما می‌گین مثلن می‌خواد«آن‌تایم» باشه. «اوکی». «آن‌تایم» بودن خوبه. آدم پیش‌چشم دیگرون یه امتیازهایی به‌دست می‌آره‌ و لاب، لاب‌، لاب، لاب. اما به‌نظر من این همه دلیل دوییدن این آدم نیست. این آدم می‌دونه اگه دیر برسه، خُب، باید جای دیگه‌ای‌ام که می‌خواد بره دیرتر برسه. به همه‌جا دیرتر‌و دیرترو‌ دیرتر. این یعنی‌اینکه هی داره از وقت‌های دیگه‌ش می‌زنه. داره از وقتی‌که برای خودش کنار گذاشته مصرف می‌کنه. کم‌کم این براش یه کابوس می‌شه. همین‌که هی داره از خودش می‌زنه مثه خوره می‌خوردش. من به شما قول می‌دم یه همچین آدمی خواب‌هاشم پرُاز دوییدنه. پراز حرص ذخیره‌کردن وقت و زمان برای خودشه. من تو این شهر همه‌ش دارم همین‌رو می‌بینم. همین ترس از دست‌دادن وقت و زمان. یه‌کم به حرف‌های آدم‌ها گوش بدین، چی می‌شنویم؟ «از وقت‌ات استفاده‌کن»، «زرنگ باش»، «بپا‌کم‌نیاری»، «راه‌بگیر و برو». من به شخصه این سرسام رو نمی‌فهمم. برای همین گاهی دلم می‌خواد یهو وسط این بدو- بدو واسم و هیچ‌کاری نکنم. فکر نکنم. این حرص ذخیره‌کردن وقت رو از کله‌ام بندازم بیرون. نمی‌دونم، گاهی فکر ‌کنم شاید این‌جوری بتونم یه‌کم زندگی کنم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن
«استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.
می‌دونین، مساله مساله زمانه. چه‌جوری بگم؟ یه‌نوع ذخیره‌کردن. مثلن همین آقاهه، می‌دوئه برای چی؟ احتمالن می‌خواد که سروقت به جایی برسه. شما می‌گین مثلن می‌خواد«آن‌تایم» باشه. «اوکی». «آن‌تایم» بودن خوبه. آدم پیش‌چشم دیگرون یه امتیازهایی به‌دست می‌آره‌ و لاب، لاب‌، لاب، لاب. اما به‌نظر من این همه دلیل دوییدن این آدم نیست. این آدم می‌دونه اگه دیر برسه، خُب، باید جای دیگه‌ای‌ام که می‌خواد بره دیرتر برسه. به همه‌جا دیرتر‌و دیرترو‌ دیرتر. این یعنی‌اینکه هی داره از وقت‌های دیگه‌ش می‌زنه. داره از وقتی‌که برای خودش کنار گذاشته مصرف می‌کنه. کم‌کم این براش یه کابوس می‌شه. همین‌که هی داره از خودش می‌زنه مثه خوره می‌خوردش. من به شما قول می‌دم یه همچین آدمی خواب‌هاشم پرُاز دوییدنه. پراز حرص ذخیره‌کردن وقت و زمان برای خودشه. من تو این شهر همه‌ش دارم همین‌رو می‌بینم. همین ترس از دست‌دادن وقت و زمان. یه‌کم به حرف‌های آدم‌ها گوش بدین، چی می‌شنویم؟ «از وقت‌ات استفاده‌کن»، «زرنگ باش»، «بپا‌کم‌نیاری»، «راه‌بگیر و برو». من به شخصه این سرسام رو نمی‌فهمم. برای همین گاهی دلم می‌خواد یهو وسط این بدو- بدو واسم و هیچ‌کاری نکنم. فکر نکنم. این حرص ذخیره‌کردن وقت رو از کله‌ام بندازم بیرون. نمی‌دونم، گاهی فکر ‌کنم شاید این‌جوری بتونم یه‌کم زندگی کنم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن
«استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.