نامه علیرضا افتخاری به محمدرضا شجریان:
خود را به من بنما، پیغامت زیباست
شرق، فرزانه ابراهیمزاده: «علیرضا افتخاری» میگوید که «ما به مردم بدهکاریم و باید به آنها جوابگو باشیم. باید اختلافهای میان هم را به پایان ببریم.» او روز سهشنبه نامهای خطاب به «محمدرضا شجریان» نوشته تا آنچنان که خودش هم در این نامه متذکر شده و به «شرق» گفته است؛ به کدورتی که چند سال است میان او و استاد آواز ایران پیش آمده پایان دهد. ریشه این کدورت از کجا آغاز شده یا چه حوادثی پیش آمده تا این دو خواننده سرشناس و پرطرفدار از هم دلگیر شوند خصوصیتر از آن است که در حوزه رسانه مطرح شود. اما حالا بعد از چند سال این افتخاری است که پا پیش گذاشته تا این اختلاف تمام شود و بار دیگر این دو استاد موسیقی در کنار هم قرار بگیرند، افتخاری میخواهد منتظر باشد تا واکنش شجریان را ببیند و ترجیح میدهد که حرفها را برای بعد از آن بگوید. اما میگوید: «به روزهای روبهرو امیدوارم. میدانم با آمدن آقای روحانی فضا روشنتر میشود. به خاطر همین فضا هم هست که این نامه را نوشتم و قدم پیش گذاشتم تا این فضایی که میان من و آقای شجریان پیش آمده را به پایان ببرم.» این یکی از معدود دفعاتی است که کدورت میان دو هنرمند
اینگونه با نامهنگاری قرار است به پایان برسد.
هر چند تا زمان تنظیم این گزارش هیچ واکنشی از سوی محمدرضا شجریان و شرکت «دلآواز» مرکز رسمی انتشار آثار او منتشر نشد. نامه علیرضا افتخاری که به طور اختصاصی در اختیار خبرگزاری «ایسنا» قرار گرفته بود؛ با این مضمون نوشته شده است: «ما آجر نیستیم که بمانیم. عمری از ما گذشته است. باید هر کدام در نوای هم بخوانیم. ما یک جمع خانوادهایم. ما باید اسم همدیگر را صدا بزنیم. ما باید همایون هم باشیم. ما نباید ورود را از هم بپوشانیم و اجازه گذر را به یکدیگر ببندیم. ما از همدیگر میترسیم. ما در یک باغ هستیم. با افکار یک درخت پربار باید سرزنده و شاداب، از دور یکدیگر را صدا بزنیم. نزدیک هم بیاییم با محبت. چرا دستخطهامان برای هم خوانا نیست. صدا بزن مرا. نزدیکتر بیا. چرا هوا را آنچنان برای هم سرد کردهایم که باید در دیدارهایمان با پالتوی زمستانی باشیم. نباید دیگران برای ما تصمیم بگیرند، کدامطرف برو، کدام طرف نرو.» افتخاری در بخش دیگری از این نامه با بیان اینکه همیشه در مراسم ختم یکدیگر را میبینیم، نوشته است: «ما همیشه در عزای همدیگر جمع میشویم آن هم با لباسهای شیک. اما حیف کسی نیست برای خودمان شعر بگوید. کسی نیست ترقهای به زمین بزند تا همه از حصاری که سرمای وجودمان را احاطه کرده، بیدار شویم. من چرا در گذر وجود شما از کنار جدولهای دستهجمعی بگذرم، آن هم غریب و تنها. دوست دارم یکی مرا صدا بزند با اسم کوچک رضا، رضا، رضا!» او از شجریان دعوت کرده است که رودرروی یکدیگر قرار بگیرند و با همدیگر صحبت کنند: «خود را به من بنما. پیغامت زیباست اما خود را بنما. ما ته خط رسیدیم. یکی 72سال، یکی 82سال. حال یکی کمتر، یکی بیشتر. چیز دیگری از راه مرگ نمانده است. کمی پای گرمای هم بنشینیم. این بهترین یادگاری است که برای هم مینویسیم. محمدرضا شجریان دوستت داریم. اما نه با پیغام. خود را در لای یادداشت وزینات نپیچ. غریبی نکن. میدانم هوا سرد است. خیلی سرد است. هوا مهآلود است. نه آفتابی، نه خورشیدی، نه آتشی. بیا سکوت را بشکن با نوای خود.»
هر چند تا زمان تنظیم این گزارش هیچ واکنشی از سوی محمدرضا شجریان و شرکت «دلآواز» مرکز رسمی انتشار آثار او منتشر نشد. نامه علیرضا افتخاری که به طور اختصاصی در اختیار خبرگزاری «ایسنا» قرار گرفته بود؛ با این مضمون نوشته شده است: «ما آجر نیستیم که بمانیم. عمری از ما گذشته است. باید هر کدام در نوای هم بخوانیم. ما یک جمع خانوادهایم. ما باید اسم همدیگر را صدا بزنیم. ما باید همایون هم باشیم. ما نباید ورود را از هم بپوشانیم و اجازه گذر را به یکدیگر ببندیم. ما از همدیگر میترسیم. ما در یک باغ هستیم. با افکار یک درخت پربار باید سرزنده و شاداب، از دور یکدیگر را صدا بزنیم. نزدیک هم بیاییم با محبت. چرا دستخطهامان برای هم خوانا نیست. صدا بزن مرا. نزدیکتر بیا. چرا هوا را آنچنان برای هم سرد کردهایم که باید در دیدارهایمان با پالتوی زمستانی باشیم. نباید دیگران برای ما تصمیم بگیرند، کدامطرف برو، کدام طرف نرو.» افتخاری در بخش دیگری از این نامه با بیان اینکه همیشه در مراسم ختم یکدیگر را میبینیم، نوشته است: «ما همیشه در عزای همدیگر جمع میشویم آن هم با لباسهای شیک. اما حیف کسی نیست برای خودمان شعر بگوید. کسی نیست ترقهای به زمین بزند تا همه از حصاری که سرمای وجودمان را احاطه کرده، بیدار شویم. من چرا در گذر وجود شما از کنار جدولهای دستهجمعی بگذرم، آن هم غریب و تنها. دوست دارم یکی مرا صدا بزند با اسم کوچک رضا، رضا، رضا!» او از شجریان دعوت کرده است که رودرروی یکدیگر قرار بگیرند و با همدیگر صحبت کنند: «خود را به من بنما. پیغامت زیباست اما خود را بنما. ما ته خط رسیدیم. یکی 72سال، یکی 82سال. حال یکی کمتر، یکی بیشتر. چیز دیگری از راه مرگ نمانده است. کمی پای گرمای هم بنشینیم. این بهترین یادگاری است که برای هم مینویسیم. محمدرضا شجریان دوستت داریم. اما نه با پیغام. خود را در لای یادداشت وزینات نپیچ. غریبی نکن. میدانم هوا سرد است. خیلی سرد است. هوا مهآلود است. نه آفتابی، نه خورشیدی، نه آتشی. بیا سکوت را بشکن با نوای خود.»
شرق، فرزانه ابراهیمزاده: «علیرضا افتخاری» میگوید که «ما به مردم بدهکاریم و باید به آنها جوابگو باشیم. باید اختلافهای میان هم را به پایان ببریم.» او روز سهشنبه نامهای خطاب به «محمدرضا شجریان» نوشته تا آنچنان که خودش هم در این نامه متذکر شده و به «شرق» گفته است؛ به کدورتی که چند سال است میان او و استاد آواز ایران پیش آمده پایان دهد. ریشه این کدورت از کجا آغاز شده یا چه حوادثی پیش آمده تا این دو خواننده سرشناس و پرطرفدار از هم دلگیر شوند خصوصیتر از آن است که در حوزه رسانه مطرح شود. اما حالا بعد از چند سال این افتخاری است که پا پیش گذاشته تا این اختلاف تمام شود و بار دیگر این دو استاد موسیقی در کنار هم قرار بگیرند، افتخاری میخواهد منتظر باشد تا واکنش شجریان را ببیند و ترجیح میدهد که حرفها را برای بعد از آن بگوید. اما میگوید: «به روزهای روبهرو امیدوارم. میدانم با آمدن آقای روحانی فضا روشنتر میشود. به خاطر همین فضا هم هست که این نامه را نوشتم و قدم پیش گذاشتم تا این فضایی که میان من و آقای شجریان پیش آمده را به پایان ببرم.» این یکی از معدود دفعاتی است که کدورت میان دو هنرمند
اینگونه با نامهنگاری قرار است به پایان برسد.
هر چند تا زمان تنظیم این گزارش هیچ واکنشی از سوی محمدرضا شجریان و شرکت «دلآواز» مرکز رسمی انتشار آثار او منتشر نشد. نامه علیرضا افتخاری که به طور اختصاصی در اختیار خبرگزاری «ایسنا» قرار گرفته بود؛ با این مضمون نوشته شده است: «ما آجر نیستیم که بمانیم. عمری از ما گذشته است. باید هر کدام در نوای هم بخوانیم. ما یک جمع خانوادهایم. ما باید اسم همدیگر را صدا بزنیم. ما باید همایون هم باشیم. ما نباید ورود را از هم بپوشانیم و اجازه گذر را به یکدیگر ببندیم. ما از همدیگر میترسیم. ما در یک باغ هستیم. با افکار یک درخت پربار باید سرزنده و شاداب، از دور یکدیگر را صدا بزنیم. نزدیک هم بیاییم با محبت. چرا دستخطهامان برای هم خوانا نیست. صدا بزن مرا. نزدیکتر بیا. چرا هوا را آنچنان برای هم سرد کردهایم که باید در دیدارهایمان با پالتوی زمستانی باشیم. نباید دیگران برای ما تصمیم بگیرند، کدامطرف برو، کدام طرف نرو.» افتخاری در بخش دیگری از این نامه با بیان اینکه همیشه در مراسم ختم یکدیگر را میبینیم، نوشته است: «ما همیشه در عزای همدیگر جمع میشویم آن هم با لباسهای شیک. اما حیف کسی نیست برای خودمان شعر بگوید. کسی نیست ترقهای به زمین بزند تا همه از حصاری که سرمای وجودمان را احاطه کرده، بیدار شویم. من چرا در گذر وجود شما از کنار جدولهای دستهجمعی بگذرم، آن هم غریب و تنها. دوست دارم یکی مرا صدا بزند با اسم کوچک رضا، رضا، رضا!» او از شجریان دعوت کرده است که رودرروی یکدیگر قرار بگیرند و با همدیگر صحبت کنند: «خود را به من بنما. پیغامت زیباست اما خود را بنما. ما ته خط رسیدیم. یکی 72سال، یکی 82سال. حال یکی کمتر، یکی بیشتر. چیز دیگری از راه مرگ نمانده است. کمی پای گرمای هم بنشینیم. این بهترین یادگاری است که برای هم مینویسیم. محمدرضا شجریان دوستت داریم. اما نه با پیغام. خود را در لای یادداشت وزینات نپیچ. غریبی نکن. میدانم هوا سرد است. خیلی سرد است. هوا مهآلود است. نه آفتابی، نه خورشیدی، نه آتشی. بیا سکوت را بشکن با نوای خود.»
هر چند تا زمان تنظیم این گزارش هیچ واکنشی از سوی محمدرضا شجریان و شرکت «دلآواز» مرکز رسمی انتشار آثار او منتشر نشد. نامه علیرضا افتخاری که به طور اختصاصی در اختیار خبرگزاری «ایسنا» قرار گرفته بود؛ با این مضمون نوشته شده است: «ما آجر نیستیم که بمانیم. عمری از ما گذشته است. باید هر کدام در نوای هم بخوانیم. ما یک جمع خانوادهایم. ما باید اسم همدیگر را صدا بزنیم. ما باید همایون هم باشیم. ما نباید ورود را از هم بپوشانیم و اجازه گذر را به یکدیگر ببندیم. ما از همدیگر میترسیم. ما در یک باغ هستیم. با افکار یک درخت پربار باید سرزنده و شاداب، از دور یکدیگر را صدا بزنیم. نزدیک هم بیاییم با محبت. چرا دستخطهامان برای هم خوانا نیست. صدا بزن مرا. نزدیکتر بیا. چرا هوا را آنچنان برای هم سرد کردهایم که باید در دیدارهایمان با پالتوی زمستانی باشیم. نباید دیگران برای ما تصمیم بگیرند، کدامطرف برو، کدام طرف نرو.» افتخاری در بخش دیگری از این نامه با بیان اینکه همیشه در مراسم ختم یکدیگر را میبینیم، نوشته است: «ما همیشه در عزای همدیگر جمع میشویم آن هم با لباسهای شیک. اما حیف کسی نیست برای خودمان شعر بگوید. کسی نیست ترقهای به زمین بزند تا همه از حصاری که سرمای وجودمان را احاطه کرده، بیدار شویم. من چرا در گذر وجود شما از کنار جدولهای دستهجمعی بگذرم، آن هم غریب و تنها. دوست دارم یکی مرا صدا بزند با اسم کوچک رضا، رضا، رضا!» او از شجریان دعوت کرده است که رودرروی یکدیگر قرار بگیرند و با همدیگر صحبت کنند: «خود را به من بنما. پیغامت زیباست اما خود را بنما. ما ته خط رسیدیم. یکی 72سال، یکی 82سال. حال یکی کمتر، یکی بیشتر. چیز دیگری از راه مرگ نمانده است. کمی پای گرمای هم بنشینیم. این بهترین یادگاری است که برای هم مینویسیم. محمدرضا شجریان دوستت داریم. اما نه با پیغام. خود را در لای یادداشت وزینات نپیچ. غریبی نکن. میدانم هوا سرد است. خیلی سرد است. هوا مهآلود است. نه آفتابی، نه خورشیدی، نه آتشی. بیا سکوت را بشکن با نوای خود.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.