|

وقتی از روزنامه اخراج شدم

احمد غلامی

نگهبان دم در روزنامه سرتا پایم را برانداز کرد و گفت:«دیروز کجا بودی؟» گفتم:«چطور؟» جواب نداد. از نگاهش فهمیدم اتفاقی افتاده. تا رفتم توی تحریریه همه بچه‌ها یک‌دفعه ساکت شدند. نشستم پشت میزم. هرکس سرگرم کار خودش بود. حتما اتفاق ناخوشایندی افتاده بود، هرچه فکر می‌کردم، عقلم به جایی نمی‌رسید. بچه‌ها هم آنقدر سرسنگین بودند که جرات نمی‌کردم از کسی بپرسم. تلفن زنگ زد. گوشی را برداشتم. منشی سردبیر بود. می‌خواست پیش سردبیر بروم. با عجله بلند شدم، همه زیرچشمی نگاهم می‌کردند. قلبم تند می‌زد و زانوهایم می‌لرزید. تا رسیدم، خانم منشی بدون معطلی گفت: «بفرمایید.» انگار خیلی منتظرم بودند، رفتم توی اتاق، سردبیر از جایش بلند شد و گفت: «واقعا خجالت نمی‌کشی؟» گفتم: «چی شده آقای ...» گفت: «تازه میگی چی شده؟ روزنامه را نبندند، شانس آورده‌ایم!» گفتم: «چرا آقا؟» گفت: «این جریان نامه به عزراییل چیه؟» گفتم: «نامه به عزراییل؟» روزنامه را پرت کرد جلوم و گفت: «ببین...» دست‌هایش از خشم می‌لرزید. روزنامه را باز کردم. در دل گزارشم در کادری مجزا، نامه ‌آقابیک به عزراییل،چاپ شده بود. صفحه‌آرا هم سلیقه به خرج داده و با رنگی ملایم به کادر جلوه بیشتری داده بود. آن‌قدر هل‌شدم که شروع کردم به خواندن: «حضرت عزراییل، جان این مش‌رمضون را بگیر، هم خودش را خلاص کن و هم مرا ...» گفتم: «آقا به خدا این یه نامه شخصیه!» گفت:«یه نامه شخصی به عزراییل!» گفتم:«بله» گفت: «تو کشوی تو چیکار می‌کنه؟» وقتی جریان را توضیح دادم، گفت: «تو مطمئنی عقلت‌ رو از دست ندادی؟» سکوت کردم. گفت: «واقعا در محله شما آدم دیوونه‌ای مثل آقابیک وجود داره که همه بهش اعتماد دارن؟» گفتم:«بله آقا.» فکر کردم دارد حرف‌هایم را باور می‌کنه. گفت:«بله!» افتاده بودم روی دور و داشتم تمام زاد و رود زندگی‌ و آدم‌های دوروبرم را برایش تعریف می‌کردم. نمی‌دانم چرا این‌قدر ابله بودم که فکر می‌کردم رویش اثر گذاشته‌ام. حرف‌هایم که تمام شد، گفت: «با این افکار مغشوش، بودن تو در روزنامه خطرناکه.» گفتم: «ولی آقا...» گفت: «ببین پسرم روزنامه‌نگاری یه فنه، بدون سرعت، دقت عمل و نظم فکری هیچ‌کس نمی‌تونه توی این رشته موفق بشه.» گفتم: «سعی می‌کنم.» گفت:«برای روزنامه‌نگاری،‌ نویسندگی،‌کارگردانی، بازیگری سعی تنها کافی نیست. استعداد ذاتی هم لازمه.» گفتم: «آقا ما عاشق این کاریم.» گفت: «تو قبول داری ارزش آدما به شغلشون نیست؟» فکر کردم، می‌خواهد شغل دیگری در روزنامه بهم پیشنهاد بدهد. گفتم:«بستگی داره آقا!» گفت:«آفرین، بستگی به این داره که آدم اول از پس کاری بربیاد.» گفتم«بله» گفت: «چرا نمیری پیش پدرت طالبی ‌بفروشی؟» گفتم: «آخه...» گفت: «یعنی این کار در شأن تو نیست؟» گفتم«آخه...» گفت: «مهم کار شرافتمندانه است.» گفتم: «آخه من عاشق روزنامه‌نگاری‌ام.» خندید و گفت: «عشق یک طرفه سرانجام نداره.» ‌بعد از جایش بلند شد. یعنی اینکه دیگر حوصله حرف‌هایم را ندارد. گفتم: «حالا ما چکار کنیم آقا؟» گفت: «دستور دادم موقع تسویه‌حساب سه‌ماه حقوق عقب‌افتاده‌ات رو هم بدن.»‌گفتم: ‌«نمیشه یه فرصت دیگه...» دوباره رفت، نشست پشت میزش و منشی را خبر کرد. وقتی منشی آمد داخل، دلم می‌خواست سکوت کند و جلوی او حرف نزند اما این‌طور نشد. ته خودکارش را کوبید روی میز و گفت: «با اینکه از کارت ناراضی بودم اما به خاطر آقامحسن، نگهت داشته بودم اما...» همان‌طور خشکم زده بود. این لحظه یکی از همان بزنگاه‌های تاریخی بود که به آن، لحظه سقوط می‌گویند. دیگر جای چانه‌زدن نبود. غرورم شکسته بود. اگر دلیل اخراجم فقط چاپ نامه به عزراییل بود، آنقدر التماس می‌کردم تا راضی شوند. اما مشکل فقط نامه نبود. آنها تا الان هم مرا به خاطر آقامحسن نگه داشته بودند، اشک توی چشم‌هایم حلقه زد. احساس بدبختی می‌کردم. از پدر لوده وانتی‌ام، از آقابیک دیوانه، از مش‌رمضون که هی می‌مرد و زنده می‌شد و از عزراییل که کار خودش را خوب انجام نمی‌داد ، بدم مي‌آمد . وقتی پشت میزم نشستم بغضم ترکید و زدم زیر گریه. کسی باورش نمی‌شد من برای کارکردن در روزنامه گریه کنم. آن هم روزنامه‌ای که دو، ‌سه‌ماه یک بار حقوق می‌داد.
نگهبان دم در روزنامه سرتا پایم را برانداز کرد و گفت:«دیروز کجا بودی؟» گفتم:«چطور؟» جواب نداد. از نگاهش فهمیدم اتفاقی افتاده. تا رفتم توی تحریریه همه بچه‌ها یک‌دفعه ساکت شدند. نشستم پشت میزم. هرکس سرگرم کار خودش بود. حتما اتفاق ناخوشایندی افتاده بود، هرچه فکر می‌کردم، عقلم به جایی نمی‌رسید. بچه‌ها هم آنقدر سرسنگین بودند که جرات نمی‌کردم از کسی بپرسم. تلفن زنگ زد. گوشی را برداشتم. منشی سردبیر بود. می‌خواست پیش سردبیر بروم. با عجله بلند شدم، همه زیرچشمی نگاهم می‌کردند. قلبم تند می‌زد و زانوهایم می‌لرزید. تا رسیدم، خانم منشی بدون معطلی گفت: «بفرمایید.» انگار خیلی منتظرم بودند، رفتم توی اتاق، سردبیر از جایش بلند شد و گفت: «واقعا خجالت نمی‌کشی؟» گفتم: «چی شده آقای ...» گفت: «تازه میگی چی شده؟ روزنامه را نبندند، شانس آورده‌ایم!» گفتم: «چرا آقا؟» گفت: «این جریان نامه به عزراییل چیه؟» گفتم: «نامه به عزراییل؟» روزنامه را پرت کرد جلوم و گفت: «ببین...» دست‌هایش از خشم می‌لرزید. روزنامه را باز کردم. در دل گزارشم در کادری مجزا، نامه ‌آقابیک به عزراییل،چاپ شده بود. صفحه‌آرا هم سلیقه به خرج داده و با رنگی ملایم به کادر جلوه بیشتری داده بود. آن‌قدر هل‌شدم که شروع کردم به خواندن: «حضرت عزراییل، جان این مش‌رمضون را بگیر، هم خودش را خلاص کن و هم مرا ...» گفتم: «آقا به خدا این یه نامه شخصیه!» گفت:«یه نامه شخصی به عزراییل!» گفتم:«بله» گفت: «تو کشوی تو چیکار می‌کنه؟» وقتی جریان را توضیح دادم، گفت: «تو مطمئنی عقلت‌ رو از دست ندادی؟» سکوت کردم. گفت: «واقعا در محله شما آدم دیوونه‌ای مثل آقابیک وجود داره که همه بهش اعتماد دارن؟» گفتم:«بله آقا.» فکر کردم دارد حرف‌هایم را باور می‌کنه. گفت:«بله!» افتاده بودم روی دور و داشتم تمام زاد و رود زندگی‌ و آدم‌های دوروبرم را برایش تعریف می‌کردم. نمی‌دانم چرا این‌قدر ابله بودم که فکر می‌کردم رویش اثر گذاشته‌ام. حرف‌هایم که تمام شد، گفت: «با این افکار مغشوش، بودن تو در روزنامه خطرناکه.» گفتم: «ولی آقا...» گفت: «ببین پسرم روزنامه‌نگاری یه فنه، بدون سرعت، دقت عمل و نظم فکری هیچ‌کس نمی‌تونه توی این رشته موفق بشه.» گفتم: «سعی می‌کنم.» گفت:«برای روزنامه‌نگاری،‌ نویسندگی،‌کارگردانی، بازیگری سعی تنها کافی نیست. استعداد ذاتی هم لازمه.» گفتم: «آقا ما عاشق این کاریم.» گفت: «تو قبول داری ارزش آدما به شغلشون نیست؟» فکر کردم، می‌خواهد شغل دیگری در روزنامه بهم پیشنهاد بدهد. گفتم:«بستگی داره آقا!» گفت:«آفرین، بستگی به این داره که آدم اول از پس کاری بربیاد.» گفتم«بله» گفت: «چرا نمیری پیش پدرت طالبی ‌بفروشی؟» گفتم: «آخه...» گفت: «یعنی این کار در شأن تو نیست؟» گفتم«آخه...» گفت: «مهم کار شرافتمندانه است.» گفتم: «آخه من عاشق روزنامه‌نگاری‌ام.» خندید و گفت: «عشق یک طرفه سرانجام نداره.» ‌بعد از جایش بلند شد. یعنی اینکه دیگر حوصله حرف‌هایم را ندارد. گفتم: «حالا ما چکار کنیم آقا؟» گفت: «دستور دادم موقع تسویه‌حساب سه‌ماه حقوق عقب‌افتاده‌ات رو هم بدن.»‌گفتم: ‌«نمیشه یه فرصت دیگه...» دوباره رفت، نشست پشت میزش و منشی را خبر کرد. وقتی منشی آمد داخل، دلم می‌خواست سکوت کند و جلوی او حرف نزند اما این‌طور نشد. ته خودکارش را کوبید روی میز و گفت: «با اینکه از کارت ناراضی بودم اما به خاطر آقامحسن، نگهت داشته بودم اما...» همان‌طور خشکم زده بود. این لحظه یکی از همان بزنگاه‌های تاریخی بود که به آن، لحظه سقوط می‌گویند. دیگر جای چانه‌زدن نبود. غرورم شکسته بود. اگر دلیل اخراجم فقط چاپ نامه به عزراییل بود، آنقدر التماس می‌کردم تا راضی شوند. اما مشکل فقط نامه نبود. آنها تا الان هم مرا به خاطر آقامحسن نگه داشته بودند، اشک توی چشم‌هایم حلقه زد. احساس بدبختی می‌کردم. از پدر لوده وانتی‌ام، از آقابیک دیوانه، از مش‌رمضون که هی می‌مرد و زنده می‌شد و از عزراییل که کار خودش را خوب انجام نمی‌داد ، بدم مي‌آمد . وقتی پشت میزم نشستم بغضم ترکید و زدم زیر گریه. کسی باورش نمی‌شد من برای کارکردن در روزنامه گریه کنم. آن هم روزنامه‌ای که دو، ‌سه‌ماه یک بار حقوق می‌داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.