سبقت از راست، ممنوع!
محمد صادقی روزنامهنگار
پس از مشخصشدن نتیجه انتخابات ریاستجمهوری افرادی که خود را در اردوگاه اصولگرایی دانسته و قدری غافلگیر شدهاند، کوشش دارند خود را پیروز نامیده (درحالی که همیشه چنین به نظر ما میرساندند که پیروز چنین رقابتهایی مردم هستند) و خوانشی از رای مردم ارایه کنند که از نظر آنها نشانه پیروزی شمرده شود. به تازگی یکی از این افراد گفته است: «قانونگرایی، تخصصگرایی، مشورت، هماهنگی میان قوا، احترام به همه نیروها مواضعی درست و منطبق بر اصول اصولگرایی است و میشود گفت محصول فکری ما اصولگرایان در این انتخابات پیروز شده است هرچند محصول تشکیلاتی ما شکست خورده است.» و دیگری افزوده: «من فکر میکنم مردم هشتسال، رادیکالهای اصلاحطلب را تجربه کردند و هشتسال هم رادیکالهای تحت نام اصولگرا را. البته آقای احمدینژاد از همان ابتدا خودشان را اصولگرا نمیدانستند.» اگر قدری در این چند جمله بیندیشیم، به نظر میرسد که نخست؛ برای روبهرونشدن با واقعیتهای ناخوشایند امروز کشور و جامعه، میکوشند آنچه خود واقعیت میپندارند را واقعیت جلوه دهند، دوم؛ ترجیح میدهند رفتارها و گفتههایشان در هشتسالی که سپری شد بهسرعت برقوباد به فراموشی سپرده
شود، چون اینطور خوش دارند! یعنی اینکه مردم فراموش کنند این افراد چه میگفته و از چه فکر و جریانی پشتیبانی تاموتمام میکردهاند! البته اینکه اینطور خوش دارند به خودشان مربوط است اما اینکه دوست دارند مردم هم این خوشایند را در ذهن و ضمیر خود لحاظ کنند قدری به شوخی شبیه است ولی شاید چنین پنداری در منطق اصولگرایی بگنجد. داوری درباره برخی گفتهها به دستیابی به اطلاعات خاص و تحقیق عمیقی نیازمند نیست، کسانی که مدعی قانونگرایی، تخصصگرایی، مشورت، احترام به دیگری و... هستند کجا و در چه دورهای چنین عمل کردهاند؟ و چنین روشهایی را کجا از خود بر جای گذاشتهاند؟ دولتهای نهم و دهم دولتهای برآمده از اندیشه و عمل اصولگرایانند و این پرسش که این دولت در هشتسال در زمینههای مختلف چه کرده، چه دستاوردی داشته و چگونه راه پیموده، برای پشتیبانانش پرسش سنگین و دردناکی است زیرا وضعیت کنونی ایران در زمینههای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و... وضعیتی است که با هیچ تفسیر و تاویلی قابل اغماض نیست. ولی اصولگرایان به جای پذیرفتن اشتباه خود، با ایجاد مسایلی دیگر و «موضوعسازی» کوشش دارند به هر ترتیبی مساله اصلی را کتمان کرده و ذهن جامعه
را به موضوعهای دیگری مشغول کنند. اما برخی رفتارها به سرعت از یاد نمیرود، آن هم وقتی این اصل را از یاد میبرند که دولت جای کارآموزی نیست و اداره آن به تجربه، تخصص، دانش و مهمتر از هرچیز «آدابدانی» نیازمند است! در انتخاباتی که گذشت، مردم در رایدادن خود، به عملکرد جریان اصولگرایی و آنچه برایشان به ارمغان آورده بود توجه ویژهای داشتند. اصولگرایان هم با وجود آنکه باتمام توان خود به صحنه آمده بودند با اراده مردم، دستهجمعی صحنه را ترک کردند. به تعبیری دیدیم همچنان آرشیو جریان اصولگرایی (آقای ناطقنوری) در مقایسه با جریان اصولگرایی بهروزرسانیشده، از وضعیت مطلوبتری برخوردار است! اصولگرایان میدانند که مردم در این انتخاب، به رای و نظر کسانی بیشترین توجه را نشان دادند که ساکنان بهویژه نامنعطفهای اردوگاه اصولگرایی در این سالها نسبت به آنها رفتارهای تند صورت داده بودند و این واقعیتها برای کسانی که نسبت به واقعیتهای جامعه بیاعتنا هستند، تلخ و تحملناپذیر است... اما از اینکه بگذریم، با واقعیتی دیگر - اتومبیل اصولگرایان- مواجه میشویم. وقتی اتومبیل اصولگرایان در حرکت به سمت یک نقطه، از چهارچرخی برخوردار
بوده که هیچکدام در جهت حرکت اتومبیل نمیچرخیدهاند از سرنشینان آن بیش از این هم نمیتوان انتظار داشت که اکنون همگی با شتاب و سوار بر همان اتومبیل و بدون توجه به جادهای که موردنظر مردم است بوقبوقکنان قصد سبقت از راست را دارند! به نظر میرسد اتومبیل اصولگرایان دچار نقص فنی شدیدی شده و نقص اصلی هم در موتور آن است، وگرنه چیزی که زیاد است چرخ است! و آپاراتی در مسیر جاده! اما مساله جدیتر از این حرفهاست...
پس از مشخصشدن نتیجه انتخابات ریاستجمهوری افرادی که خود را در اردوگاه اصولگرایی دانسته و قدری غافلگیر شدهاند، کوشش دارند خود را پیروز نامیده (درحالی که همیشه چنین به نظر ما میرساندند که پیروز چنین رقابتهایی مردم هستند) و خوانشی از رای مردم ارایه کنند که از نظر آنها نشانه پیروزی شمرده شود. به تازگی یکی از این افراد گفته است: «قانونگرایی، تخصصگرایی، مشورت، هماهنگی میان قوا، احترام به همه نیروها مواضعی درست و منطبق بر اصول اصولگرایی است و میشود گفت محصول فکری ما اصولگرایان در این انتخابات پیروز شده است هرچند محصول تشکیلاتی ما شکست خورده است.» و دیگری افزوده: «من فکر میکنم مردم هشتسال، رادیکالهای اصلاحطلب را تجربه کردند و هشتسال هم رادیکالهای تحت نام اصولگرا را. البته آقای احمدینژاد از همان ابتدا خودشان را اصولگرا نمیدانستند.» اگر قدری در این چند جمله بیندیشیم، به نظر میرسد که نخست؛ برای روبهرونشدن با واقعیتهای ناخوشایند امروز کشور و جامعه، میکوشند آنچه خود واقعیت میپندارند را واقعیت جلوه دهند، دوم؛ ترجیح میدهند رفتارها و گفتههایشان در هشتسالی که سپری شد بهسرعت برقوباد به فراموشی سپرده
شود، چون اینطور خوش دارند! یعنی اینکه مردم فراموش کنند این افراد چه میگفته و از چه فکر و جریانی پشتیبانی تاموتمام میکردهاند! البته اینکه اینطور خوش دارند به خودشان مربوط است اما اینکه دوست دارند مردم هم این خوشایند را در ذهن و ضمیر خود لحاظ کنند قدری به شوخی شبیه است ولی شاید چنین پنداری در منطق اصولگرایی بگنجد. داوری درباره برخی گفتهها به دستیابی به اطلاعات خاص و تحقیق عمیقی نیازمند نیست، کسانی که مدعی قانونگرایی، تخصصگرایی، مشورت، احترام به دیگری و... هستند کجا و در چه دورهای چنین عمل کردهاند؟ و چنین روشهایی را کجا از خود بر جای گذاشتهاند؟ دولتهای نهم و دهم دولتهای برآمده از اندیشه و عمل اصولگرایانند و این پرسش که این دولت در هشتسال در زمینههای مختلف چه کرده، چه دستاوردی داشته و چگونه راه پیموده، برای پشتیبانانش پرسش سنگین و دردناکی است زیرا وضعیت کنونی ایران در زمینههای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و... وضعیتی است که با هیچ تفسیر و تاویلی قابل اغماض نیست. ولی اصولگرایان به جای پذیرفتن اشتباه خود، با ایجاد مسایلی دیگر و «موضوعسازی» کوشش دارند به هر ترتیبی مساله اصلی را کتمان کرده و ذهن جامعه
را به موضوعهای دیگری مشغول کنند. اما برخی رفتارها به سرعت از یاد نمیرود، آن هم وقتی این اصل را از یاد میبرند که دولت جای کارآموزی نیست و اداره آن به تجربه، تخصص، دانش و مهمتر از هرچیز «آدابدانی» نیازمند است! در انتخاباتی که گذشت، مردم در رایدادن خود، به عملکرد جریان اصولگرایی و آنچه برایشان به ارمغان آورده بود توجه ویژهای داشتند. اصولگرایان هم با وجود آنکه باتمام توان خود به صحنه آمده بودند با اراده مردم، دستهجمعی صحنه را ترک کردند. به تعبیری دیدیم همچنان آرشیو جریان اصولگرایی (آقای ناطقنوری) در مقایسه با جریان اصولگرایی بهروزرسانیشده، از وضعیت مطلوبتری برخوردار است! اصولگرایان میدانند که مردم در این انتخاب، به رای و نظر کسانی بیشترین توجه را نشان دادند که ساکنان بهویژه نامنعطفهای اردوگاه اصولگرایی در این سالها نسبت به آنها رفتارهای تند صورت داده بودند و این واقعیتها برای کسانی که نسبت به واقعیتهای جامعه بیاعتنا هستند، تلخ و تحملناپذیر است... اما از اینکه بگذریم، با واقعیتی دیگر - اتومبیل اصولگرایان- مواجه میشویم. وقتی اتومبیل اصولگرایان در حرکت به سمت یک نقطه، از چهارچرخی برخوردار
بوده که هیچکدام در جهت حرکت اتومبیل نمیچرخیدهاند از سرنشینان آن بیش از این هم نمیتوان انتظار داشت که اکنون همگی با شتاب و سوار بر همان اتومبیل و بدون توجه به جادهای که موردنظر مردم است بوقبوقکنان قصد سبقت از راست را دارند! به نظر میرسد اتومبیل اصولگرایان دچار نقص فنی شدیدی شده و نقص اصلی هم در موتور آن است، وگرنه چیزی که زیاد است چرخ است! و آپاراتی در مسیر جاده! اما مساله جدیتر از این حرفهاست...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.