|

چرا نتانیاهو از کوره در می‌رود!

فریدون مجلسی

در «شرق» مورخ 6 خرداد 1392 زیر عنوان دیپلماسی ایرانی نوشته بودم: «... احساس غالب، حاکی از این بود که اسراییل بدون دلیل، تنش‌آفرینی می‌کند. پس از حمله‌های زبانی احمدی‌نژاد، کار بر اسراییلیان آسان‌تر شد که جهان را متقاعد کنند «که ایران نه‌ فقط بقای کشور یهود بلکه ثبات خاورمیانه و کل جهان را به مخاطره انداخته است.» با این توضیح به نظر می‌رسد انتخاب رییس‌جمهور جدید عزای اسراییل باشد!» و اکنون می‌بینیم که هنوز جابه‌جایی در ایران انجام نشده فغان نتانیاهو بلند شده و هنوز نقشی از روحانی به صحنه نیامده، نتانیاهو او را گرگی در لباس میش با لبخندی فریبنده توصیف و آمریکا را تهدید کرده است که «اگر نزنی خودم می‌زنم!» و امروز در اخبار خواندم جان بولتون، سفیر پیشین بوش پسر و نماینده تندروان بنیادگرای فاشیست آمریکا نیز روحانی را دامی برای دولت آمریکا نامیده و درباره اینکه چه تاریخی برای حمله اسراییل به ایران مناسب است گفته بود: «دیروز!» به نظر می‌رسد افراطیون آمریکا و اسراییل از برقراری میانه‌روی و عقل‌گرایی در ایران بسیار نگران هستند! یعنی در زمانی که علی‌القاعده باید چند روزی منتظر بمانند تا دولت آینده مستقر شود، بیش از همیشه بیتابی می‌کنند و دم از حمله پیشگیرانه می‌زنند! در اینجا بهتر می‌دانم مطلبی را از «هگای رام» استاد اسراییلی دانشگاه تل‌آویو، مندرج در صفحه 164 کتاب ایران‌هراسی [منطق نگرانی اسراییل، نشر مروارید، از نشر دانشگاه پرینستون 2009] با حذف منابع مندرج در متن تکرار کنم که می‌گوید: «اما اسراییلیان، اندکی پس از جنگ افغانستان از اینکه مستقیما ایران را به عنوان نیروی اصلی در متن تروریسم جهانی معرفی کنند شرمسار نبودند. تا جایی که می‌دانم، در طی این دوره هیچ اقدامی از سوی ایران صورت نگرفت و هیچ مطلبی گفته نشد که مستلزم اوج‌گیری این لفاظی‌‌‌‌‌‌های ضد ایرانی باشد. بنابراین، دلیل اصلی این کار را باید در جای دیگری جست. در واقع دلایل بسیاری وجود دارد که بپذیریم آنچه در واقع نگرانی اسراییل را تشدید کرد، افشاگری‌‌‌‌‌‌های تازه درباره درگیری ایران در اقدامات تروریستی نبود، بلکه نشانه‌هایی از گرمی قریب‌الوقوع روابط آمریکا و ایران بود، که به خاطر همکاری‌هایشان در جنگ علیه رژیم طالبان، یعنی دشمن مشترک دو دولت، امکان‌پذیر شده بود. تبادل ژست‌‌‌‌‌‌های نمادین و پر سروصدا میان ایران و ایالات متحده حکایت از این نزدیکی داشت و این اتفاق، مطمئنا، از نظر دولت اسراییل دور نماند. اینکه ایالات متحده در جنگ با ترور ترجیح داده بود روی حمایت ایران حساب کند - و نه روی اسراییل - برای اسراییلیان موجب نگرانی و ناراحتی شدید شده بود.» به عقیده من نیز هرگونه تعامل و ارتباط با ایران نه‌تنها با آمریکا بلکه با کل غرب، برای رفع سوءتفاهم و برقراری رابطه‌ای متقابل مبتنی بر احترام متقابل و استقلال با رعایت منافع مشروع دوجانبه، برای اسراییلیان عزا و به معنی از دست دادن بهانه‌های یکه‌تازی و دست‌اندازی در جاهای دیگر است! و به همین دلیل است که با گزینش بوش پسر و روی کارآمدن بنیادگرایان نوین، بوش پسر را وادار کردند ایران را به همراه کره‌شمالی و عراق در زمان صدام به عنوان محور شرارت بنامد و همه پل‌ها را خراب کند! سخنی که همین چند روز پیش آقای جک استراو، که آن روزها وزیر خارجه انگلیس بود و در راه مذاکرات و تفاهم با ایران تلاش بسیار کرده بود، آن را سخنی بسیار احمقانه نامید!
در «شرق» مورخ 6 خرداد 1392 زیر عنوان دیپلماسی ایرانی نوشته بودم: «... احساس غالب، حاکی از این بود که اسراییل بدون دلیل، تنش‌آفرینی می‌کند. پس از حمله‌های زبانی احمدی‌نژاد، کار بر اسراییلیان آسان‌تر شد که جهان را متقاعد کنند «که ایران نه‌ فقط بقای کشور یهود بلکه ثبات خاورمیانه و کل جهان را به مخاطره انداخته است.» با این توضیح به نظر می‌رسد انتخاب رییس‌جمهور جدید عزای اسراییل باشد!» و اکنون می‌بینیم که هنوز جابه‌جایی در ایران انجام نشده فغان نتانیاهو بلند شده و هنوز نقشی از روحانی به صحنه نیامده، نتانیاهو او را گرگی در لباس میش با لبخندی فریبنده توصیف و آمریکا را تهدید کرده است که «اگر نزنی خودم می‌زنم!» و امروز در اخبار خواندم جان بولتون، سفیر پیشین بوش پسر و نماینده تندروان بنیادگرای فاشیست آمریکا نیز روحانی را دامی برای دولت آمریکا نامیده و درباره اینکه چه تاریخی برای حمله اسراییل به ایران مناسب است گفته بود: «دیروز!» به نظر می‌رسد افراطیون آمریکا و اسراییل از برقراری میانه‌روی و عقل‌گرایی در ایران بسیار نگران هستند! یعنی در زمانی که علی‌القاعده باید چند روزی منتظر بمانند تا دولت آینده مستقر شود، بیش از همیشه بیتابی می‌کنند و دم از حمله پیشگیرانه می‌زنند! در اینجا بهتر می‌دانم مطلبی را از «هگای رام» استاد اسراییلی دانشگاه تل‌آویو، مندرج در صفحه 164 کتاب ایران‌هراسی [منطق نگرانی اسراییل، نشر مروارید، از نشر دانشگاه پرینستون 2009] با حذف منابع مندرج در متن تکرار کنم که می‌گوید: «اما اسراییلیان، اندکی پس از جنگ افغانستان از اینکه مستقیما ایران را به عنوان نیروی اصلی در متن تروریسم جهانی معرفی کنند شرمسار نبودند. تا جایی که می‌دانم، در طی این دوره هیچ اقدامی از سوی ایران صورت نگرفت و هیچ مطلبی گفته نشد که مستلزم اوج‌گیری این لفاظی‌‌‌‌‌‌های ضد ایرانی باشد. بنابراین، دلیل اصلی این کار را باید در جای دیگری جست. در واقع دلایل بسیاری وجود دارد که بپذیریم آنچه در واقع نگرانی اسراییل را تشدید کرد، افشاگری‌‌‌‌‌‌های تازه درباره درگیری ایران در اقدامات تروریستی نبود، بلکه نشانه‌هایی از گرمی قریب‌الوقوع روابط آمریکا و ایران بود، که به خاطر همکاری‌هایشان در جنگ علیه رژیم طالبان، یعنی دشمن مشترک دو دولت، امکان‌پذیر شده بود. تبادل ژست‌‌‌‌‌‌های نمادین و پر سروصدا میان ایران و ایالات متحده حکایت از این نزدیکی داشت و این اتفاق، مطمئنا، از نظر دولت اسراییل دور نماند. اینکه ایالات متحده در جنگ با ترور ترجیح داده بود روی حمایت ایران حساب کند - و نه روی اسراییل - برای اسراییلیان موجب نگرانی و ناراحتی شدید شده بود.» به عقیده من نیز هرگونه تعامل و ارتباط با ایران نه‌تنها با آمریکا بلکه با کل غرب، برای رفع سوءتفاهم و برقراری رابطه‌ای متقابل مبتنی بر احترام متقابل و استقلال با رعایت منافع مشروع دوجانبه، برای اسراییلیان عزا و به معنی از دست دادن بهانه‌های یکه‌تازی و دست‌اندازی در جاهای دیگر است! و به همین دلیل است که با گزینش بوش پسر و روی کارآمدن بنیادگرایان نوین، بوش پسر را وادار کردند ایران را به همراه کره‌شمالی و عراق در زمان صدام به عنوان محور شرارت بنامد و همه پل‌ها را خراب کند! سخنی که همین چند روز پیش آقای جک استراو، که آن روزها وزیر خارجه انگلیس بود و در راه مذاکرات و تفاهم با ایران تلاش بسیار کرده بود، آن را سخنی بسیار احمقانه نامید!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.