|

پاریس، شهر شب‌های روشن

از لندن تا تهران

صبا زواره‌ای

من کم آدم‌هایی را دیده‌ام که حواسشان باشد چه می‌خورند و چطور می‌خورند و به‌قدر کافی از این عادت تکراری لذت ببرند؛ فرانسوی‌ها اگر بشود عادت فرهنگی‌ای به اغلبشان نسبت داد، انگار از این قماشند. صبح تا دوش بگیرم، «لورن» صبحانه مفصلی فراهم کرده و روی میز چیده. با هم صبحانه را می‌خوریم، او می‌نشیند پای کارهایش و من می‌زنم بیرون، پی یک جایی که اینترنت‌ گیر بیاورم و نوشته‌ام را برای شما بفرستم. در تمام سه‌سالی که در لندن زندگی کرده‌ام، از سر لجبازی بچگانه با سرمایه‌داری از نوع آمریکایی‌اش، تا حد ممکن از این فروشگاه‌ها، کافه‌ها و رستوران‌های زنجیره‌ای آمریکایی پرهیز کرده‌ام، حالا دربه‌در اینترنت، سر از «استارباکس» درآورده‌ام.
آقایی که کنارم نشسته سعی می‌کند به زور پنجره را باز کند. راهنمایی‌اش می‌کنم که به نظرم چطور ممکن است بتواند بازش کند، سر صحبتمان باز می‌شود. می‌پرسد کجایی هستم و می‌گویم ایرانی. بعد هم صحبت می‌کشد به سفر من، با هیجان و خوشحالی می‌گوید ایرانی‌های جالب دیوانه زیاد دیده است اخیرا و اینکه همسرش هم ایرانی است. در مجموع احساسم این است که تصور فرانسوی‌ها از ایرانی‌ها بسیار مثبت است. اغلب وقتی می‌شنوند ایرانی هستم، با خوشحالی و هیجان واکنش نشان می‌دهند. کارم که در کافه تمام می‌شود، نقشه‌ای می‌گیرم و راه می‌افتم کوچه‌ها و خیابان‌ها را گز کنم. در ادامه گشت‌وگذارم، به کلیسای عظیم «نوتردام» می‌رسم؛ بنایی که از قرن 12 تا 14 ساخت آن در مراحل مختلف صورت گرفته و در جزیره «سیته» وسط رود «سن» قرار گرفته است. عوض گوژپشت «ویکتور هوگو» که از درودیوارش آویزان باشد، توریست است که از همه جایش بالا می‌رود. پیدا کردن «اسمرالدا» و بزش هم در این شلوغی باید کار دشواری باشد. از محوطه کلیسا خارج می‌شوم و در پارک کوچکی مشرف به آن ولو می‌شوم. هوا خیلی گرم است. گوشه‌وکنار پارک، پیر و جوان و بچه، هرکدام به شکلی در گرما وا رفته‌اند. در آستانه ذوب‌شدن بساطم را جمع می‌کنم و به سمت خانه می‌روم.
برای غروب، لورن پیک‌نیکی با دوستانش برای من تدارک دیده است. تصمیم دارد کیش بپزد که با خودمان ببریم کنار رودخانه. کنارش می‌ایستم و طرز پخت کیش فرانسوی را تماشا می‌کنم. شبیه کوکوی خودمان است، با این تفاوت که پنیر از مواد اصلی‌اش است و زیرش یک لایه شبیه نان دارد.
خوراکی و نوشیدنی را برمی‌داریم و راه می‌افتیم. جایی را کنار رودخانه نشان کرده، می‌رویم همان‌جا می‌نشینیم. دوستان دیگرش هم کم‌کم از راه می‌رسند. صحبت‌ها با تلاش من برای ارتباط برقرارکردن با فرانسوی دست و پا شکسته‌ای که می‌دانم شروع می‌شود. از هر دری صحبت می‌شود و وقتی احساس می‌کنم با جمع خودمانی شده‌ام، صحبت را می‌کشم به سمتی که می‌خواهم. اینکه احساس آنها به شهری که در آن زندگی می‌کنند چیست؟ همه تقریبا اولین حرفشان این است که تا ابد اینجا نخواهند ماند و روزی خواهند رفت. جاناتان، پسری آمریکایی که به خاطر همسر فرانسوی‌اش آنجا زندگی می‌کند می‌گوید که چطور دویدن هرروزش در پارک باعث می‌شود احساس کند آن پارک دارد مال او می‌شود، در حالی که چنین حسی به شهر ندارد. سلین، دختری فرانسوی که از شهری کوچک آمده، کلیسایی را مال خودش می‌داند که در آن عبادت می‌کند. کم‌کم هوا تاریک می‌شود و باد سردی شروع به وزیدن می‌کند. چراغ‌ها دانه‌دانه روشن می‌شوند و پاریس، لقب قدیمی‌اش شهر روشنایی را باز می‌یابد. بساطمان را جمع می‌کنیم و با آرزوی دیدار یکدیگر در مکان و زمان نامعلوم از آنها جدا می‌شوم. با خودم فکر می‌کنم نسل من، از هر ملیت و قوم و قبیله‌ای، نسلی است که دایم در حرکت است، کمتر به جایش وابسته است، انگار آواره نقشه جغرافیاست که شاید روزی آن«جا»یی که باید باشد را پیدا کند.
من کم آدم‌هایی را دیده‌ام که حواسشان باشد چه می‌خورند و چطور می‌خورند و به‌قدر کافی از این عادت تکراری لذت ببرند؛ فرانسوی‌ها اگر بشود عادت فرهنگی‌ای به اغلبشان نسبت داد، انگار از این قماشند. صبح تا دوش بگیرم، «لورن» صبحانه مفصلی فراهم کرده و روی میز چیده. با هم صبحانه را می‌خوریم، او می‌نشیند پای کارهایش و من می‌زنم بیرون، پی یک جایی که اینترنت‌ گیر بیاورم و نوشته‌ام را برای شما بفرستم. در تمام سه‌سالی که در لندن زندگی کرده‌ام، از سر لجبازی بچگانه با سرمایه‌داری از نوع آمریکایی‌اش، تا حد ممکن از این فروشگاه‌ها، کافه‌ها و رستوران‌های زنجیره‌ای آمریکایی پرهیز کرده‌ام، حالا دربه‌در اینترنت، سر از «استارباکس» درآورده‌ام.
آقایی که کنارم نشسته سعی می‌کند به زور پنجره را باز کند. راهنمایی‌اش می‌کنم که به نظرم چطور ممکن است بتواند بازش کند، سر صحبتمان باز می‌شود. می‌پرسد کجایی هستم و می‌گویم ایرانی. بعد هم صحبت می‌کشد به سفر من، با هیجان و خوشحالی می‌گوید ایرانی‌های جالب دیوانه زیاد دیده است اخیرا و اینکه همسرش هم ایرانی است. در مجموع احساسم این است که تصور فرانسوی‌ها از ایرانی‌ها بسیار مثبت است. اغلب وقتی می‌شنوند ایرانی هستم، با خوشحالی و هیجان واکنش نشان می‌دهند. کارم که در کافه تمام می‌شود، نقشه‌ای می‌گیرم و راه می‌افتم کوچه‌ها و خیابان‌ها را گز کنم. در ادامه گشت‌وگذارم، به کلیسای عظیم «نوتردام» می‌رسم؛ بنایی که از قرن 12 تا 14 ساخت آن در مراحل مختلف صورت گرفته و در جزیره «سیته» وسط رود «سن» قرار گرفته است. عوض گوژپشت «ویکتور هوگو» که از درودیوارش آویزان باشد، توریست است که از همه جایش بالا می‌رود. پیدا کردن «اسمرالدا» و بزش هم در این شلوغی باید کار دشواری باشد. از محوطه کلیسا خارج می‌شوم و در پارک کوچکی مشرف به آن ولو می‌شوم. هوا خیلی گرم است. گوشه‌وکنار پارک، پیر و جوان و بچه، هرکدام به شکلی در گرما وا رفته‌اند. در آستانه ذوب‌شدن بساطم را جمع می‌کنم و به سمت خانه می‌روم.
برای غروب، لورن پیک‌نیکی با دوستانش برای من تدارک دیده است. تصمیم دارد کیش بپزد که با خودمان ببریم کنار رودخانه. کنارش می‌ایستم و طرز پخت کیش فرانسوی را تماشا می‌کنم. شبیه کوکوی خودمان است، با این تفاوت که پنیر از مواد اصلی‌اش است و زیرش یک لایه شبیه نان دارد.
خوراکی و نوشیدنی را برمی‌داریم و راه می‌افتیم. جایی را کنار رودخانه نشان کرده، می‌رویم همان‌جا می‌نشینیم. دوستان دیگرش هم کم‌کم از راه می‌رسند. صحبت‌ها با تلاش من برای ارتباط برقرارکردن با فرانسوی دست و پا شکسته‌ای که می‌دانم شروع می‌شود. از هر دری صحبت می‌شود و وقتی احساس می‌کنم با جمع خودمانی شده‌ام، صحبت را می‌کشم به سمتی که می‌خواهم. اینکه احساس آنها به شهری که در آن زندگی می‌کنند چیست؟ همه تقریبا اولین حرفشان این است که تا ابد اینجا نخواهند ماند و روزی خواهند رفت. جاناتان، پسری آمریکایی که به خاطر همسر فرانسوی‌اش آنجا زندگی می‌کند می‌گوید که چطور دویدن هرروزش در پارک باعث می‌شود احساس کند آن پارک دارد مال او می‌شود، در حالی که چنین حسی به شهر ندارد. سلین، دختری فرانسوی که از شهری کوچک آمده، کلیسایی را مال خودش می‌داند که در آن عبادت می‌کند. کم‌کم هوا تاریک می‌شود و باد سردی شروع به وزیدن می‌کند. چراغ‌ها دانه‌دانه روشن می‌شوند و پاریس، لقب قدیمی‌اش شهر روشنایی را باز می‌یابد. بساطمان را جمع می‌کنیم و با آرزوی دیدار یکدیگر در مکان و زمان نامعلوم از آنها جدا می‌شوم. با خودم فکر می‌کنم نسل من، از هر ملیت و قوم و قبیله‌ای، نسلی است که دایم در حرکت است، کمتر به جایش وابسته است، انگار آواره نقشه جغرافیاست که شاید روزی آن«جا»یی که باید باشد را پیدا کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.