گذار از پل تردید
شیوا مسعودی
تردید... چرا تردیدها رهایمان نمیکنند؟ آنها سهمی بزرگ در زندگی تکتکمان دارند، لحظههای غریبی که یا خودت میسازی یا برایت ساخته میشوند میان این و آن، امروز و فردا، رفتن و ماندن و شدن یا نشدن.
در یک سوی تردید ایستادهای و فکر میکنی و نگرانی و در سوی دیگر نشستهای و به نتیجه خوب یا بد تردیدت نگاه میکنی. تردید خودساخته لحظه تصمیمگیری برای امروز و فرداست و تردید ساخته شده میتواند در خوب به انجام رساندن کاری باشد که بارها نشدنش را به رخت کشیده است؛ آزمونی سخت در برابر چشمهای هوشیار جامعه: تماشاگران. نمایش اینجا کجاست؟ که قریب به دو سال چون خط داستانیاش جایی میان خیال و واقعیت داشت، روایتگر تردید خودساخته زنی است میان ماندن در اینسو یا رفتن به دیگر سو و هر لحظهای تا اجرایش برای من تردیدی بود ساختهشده میان شدن یا نشدن.
من در رویای اجرای متنی بودم که در آن دغدغههای اجتماعی زنی مردد در همنشینی خیال و واقعیت تصویر میشد. متنی با یک بازیگر و ریلی متحرک که روی آن گذار چمدانها بهگذار زندگی با اشیای پیرامونش تبدیل میشد و اجرایش به همخوانی درست و دقیق بازیگر با وسیلهای مکانیکی داشت، به گونهای که همه جزییات شخصیت دیده شود و زندگی او از میان حرکت پیوسته ریل تصویر شود و اینها همه تردیدها را بیشتر میکرد.
مانند راهی است در شب که با هیچ نوری ناگزیر باید طی کنی. اما همیشه نشانههایی میآیند که مسیر تردید تورا به سوی فرجامی خوش روشن میکنند. برای من این نشانهها با شنیدن نظر کسانی که نمایشنامه را میخواندند آغاز شد، نظرات خوب و امیدبخش از افرادی با سلیقههای متفاوت که مرا به قدرت متن در ارتباط موثر اجتماعی مطمئن کرد و گامهای مرا برای عبور از گذرگاههای این راه استوار ساخت. بعد ایدههایی آمدند از طراحی اجرا با سه لایه تصویری که شامل ریل نقاله و اشیا، بازیگر و تصاویر ذهنی و تصاویر دوربین مداربسته بود که نشانههای دیگری شدند برای گریز از خطر همیشگی یکنواختی تکگویی، خطری که تردید میان همراهشدن یا خستهکنندهشدن را میسازد. هنوز تردیدها بودند و در مقابلم با قدرت خودنمایی میکردند.
تردید در شکلگیری پیوندی محکم میان صحنه و تماشاگر. آیا متن، بازیگر و عناصر اجرایی همه یک ترکیببندی پویا را میسازند؟... در شب 19 خرداد اولین اجرا در سالن سایه تئاترشهر، هیولای تردید نابود شد و نگاههای مشتاق و تحسینآمیز تماشاگران قدرت، اراده جمعی را به من یادآور شد؛ نغمه ثمینی، ریما رامینفر، سعید حسنلو، سعیده رمضانزاده، حسین ذوقی و دیگر کسانی که در کنار من ایستادند و رویای فردیام را به تجربه جمعی تبدیل کردند.
حالا در روزهای پاياني اجرای نمایش اینجا کجاست؟ ما - گروه اجرایی نمایش - در این سوی تردید نشستهایم و در چهرههای راضی و سرخوش تماشاگران، فرجام خوش تردیدهایمان را نگاه میکنیم.
در یک سوی تردید ایستادهای و فکر میکنی و نگرانی و در سوی دیگر نشستهای و به نتیجه خوب یا بد تردیدت نگاه میکنی. تردید خودساخته لحظه تصمیمگیری برای امروز و فرداست و تردید ساخته شده میتواند در خوب به انجام رساندن کاری باشد که بارها نشدنش را به رخت کشیده است؛ آزمونی سخت در برابر چشمهای هوشیار جامعه: تماشاگران. نمایش اینجا کجاست؟ که قریب به دو سال چون خط داستانیاش جایی میان خیال و واقعیت داشت، روایتگر تردید خودساخته زنی است میان ماندن در اینسو یا رفتن به دیگر سو و هر لحظهای تا اجرایش برای من تردیدی بود ساختهشده میان شدن یا نشدن.
من در رویای اجرای متنی بودم که در آن دغدغههای اجتماعی زنی مردد در همنشینی خیال و واقعیت تصویر میشد. متنی با یک بازیگر و ریلی متحرک که روی آن گذار چمدانها بهگذار زندگی با اشیای پیرامونش تبدیل میشد و اجرایش به همخوانی درست و دقیق بازیگر با وسیلهای مکانیکی داشت، به گونهای که همه جزییات شخصیت دیده شود و زندگی او از میان حرکت پیوسته ریل تصویر شود و اینها همه تردیدها را بیشتر میکرد.
مانند راهی است در شب که با هیچ نوری ناگزیر باید طی کنی. اما همیشه نشانههایی میآیند که مسیر تردید تورا به سوی فرجامی خوش روشن میکنند. برای من این نشانهها با شنیدن نظر کسانی که نمایشنامه را میخواندند آغاز شد، نظرات خوب و امیدبخش از افرادی با سلیقههای متفاوت که مرا به قدرت متن در ارتباط موثر اجتماعی مطمئن کرد و گامهای مرا برای عبور از گذرگاههای این راه استوار ساخت. بعد ایدههایی آمدند از طراحی اجرا با سه لایه تصویری که شامل ریل نقاله و اشیا، بازیگر و تصاویر ذهنی و تصاویر دوربین مداربسته بود که نشانههای دیگری شدند برای گریز از خطر همیشگی یکنواختی تکگویی، خطری که تردید میان همراهشدن یا خستهکنندهشدن را میسازد. هنوز تردیدها بودند و در مقابلم با قدرت خودنمایی میکردند.
تردید در شکلگیری پیوندی محکم میان صحنه و تماشاگر. آیا متن، بازیگر و عناصر اجرایی همه یک ترکیببندی پویا را میسازند؟... در شب 19 خرداد اولین اجرا در سالن سایه تئاترشهر، هیولای تردید نابود شد و نگاههای مشتاق و تحسینآمیز تماشاگران قدرت، اراده جمعی را به من یادآور شد؛ نغمه ثمینی، ریما رامینفر، سعید حسنلو، سعیده رمضانزاده، حسین ذوقی و دیگر کسانی که در کنار من ایستادند و رویای فردیام را به تجربه جمعی تبدیل کردند.
حالا در روزهای پاياني اجرای نمایش اینجا کجاست؟ ما - گروه اجرایی نمایش - در این سوی تردید نشستهایم و در چهرههای راضی و سرخوش تماشاگران، فرجام خوش تردیدهایمان را نگاه میکنیم.
تردید... چرا تردیدها رهایمان نمیکنند؟ آنها سهمی بزرگ در زندگی تکتکمان دارند، لحظههای غریبی که یا خودت میسازی یا برایت ساخته میشوند میان این و آن، امروز و فردا، رفتن و ماندن و شدن یا نشدن.
در یک سوی تردید ایستادهای و فکر میکنی و نگرانی و در سوی دیگر نشستهای و به نتیجه خوب یا بد تردیدت نگاه میکنی. تردید خودساخته لحظه تصمیمگیری برای امروز و فرداست و تردید ساخته شده میتواند در خوب به انجام رساندن کاری باشد که بارها نشدنش را به رخت کشیده است؛ آزمونی سخت در برابر چشمهای هوشیار جامعه: تماشاگران. نمایش اینجا کجاست؟ که قریب به دو سال چون خط داستانیاش جایی میان خیال و واقعیت داشت، روایتگر تردید خودساخته زنی است میان ماندن در اینسو یا رفتن به دیگر سو و هر لحظهای تا اجرایش برای من تردیدی بود ساختهشده میان شدن یا نشدن.
من در رویای اجرای متنی بودم که در آن دغدغههای اجتماعی زنی مردد در همنشینی خیال و واقعیت تصویر میشد. متنی با یک بازیگر و ریلی متحرک که روی آن گذار چمدانها بهگذار زندگی با اشیای پیرامونش تبدیل میشد و اجرایش به همخوانی درست و دقیق بازیگر با وسیلهای مکانیکی داشت، به گونهای که همه جزییات شخصیت دیده شود و زندگی او از میان حرکت پیوسته ریل تصویر شود و اینها همه تردیدها را بیشتر میکرد.
مانند راهی است در شب که با هیچ نوری ناگزیر باید طی کنی. اما همیشه نشانههایی میآیند که مسیر تردید تورا به سوی فرجامی خوش روشن میکنند. برای من این نشانهها با شنیدن نظر کسانی که نمایشنامه را میخواندند آغاز شد، نظرات خوب و امیدبخش از افرادی با سلیقههای متفاوت که مرا به قدرت متن در ارتباط موثر اجتماعی مطمئن کرد و گامهای مرا برای عبور از گذرگاههای این راه استوار ساخت. بعد ایدههایی آمدند از طراحی اجرا با سه لایه تصویری که شامل ریل نقاله و اشیا، بازیگر و تصاویر ذهنی و تصاویر دوربین مداربسته بود که نشانههای دیگری شدند برای گریز از خطر همیشگی یکنواختی تکگویی، خطری که تردید میان همراهشدن یا خستهکنندهشدن را میسازد. هنوز تردیدها بودند و در مقابلم با قدرت خودنمایی میکردند.
تردید در شکلگیری پیوندی محکم میان صحنه و تماشاگر. آیا متن، بازیگر و عناصر اجرایی همه یک ترکیببندی پویا را میسازند؟... در شب 19 خرداد اولین اجرا در سالن سایه تئاترشهر، هیولای تردید نابود شد و نگاههای مشتاق و تحسینآمیز تماشاگران قدرت، اراده جمعی را به من یادآور شد؛ نغمه ثمینی، ریما رامینفر، سعید حسنلو، سعیده رمضانزاده، حسین ذوقی و دیگر کسانی که در کنار من ایستادند و رویای فردیام را به تجربه جمعی تبدیل کردند.
حالا در روزهای پاياني اجرای نمایش اینجا کجاست؟ ما - گروه اجرایی نمایش - در این سوی تردید نشستهایم و در چهرههای راضی و سرخوش تماشاگران، فرجام خوش تردیدهایمان را نگاه میکنیم.
در یک سوی تردید ایستادهای و فکر میکنی و نگرانی و در سوی دیگر نشستهای و به نتیجه خوب یا بد تردیدت نگاه میکنی. تردید خودساخته لحظه تصمیمگیری برای امروز و فرداست و تردید ساخته شده میتواند در خوب به انجام رساندن کاری باشد که بارها نشدنش را به رخت کشیده است؛ آزمونی سخت در برابر چشمهای هوشیار جامعه: تماشاگران. نمایش اینجا کجاست؟ که قریب به دو سال چون خط داستانیاش جایی میان خیال و واقعیت داشت، روایتگر تردید خودساخته زنی است میان ماندن در اینسو یا رفتن به دیگر سو و هر لحظهای تا اجرایش برای من تردیدی بود ساختهشده میان شدن یا نشدن.
من در رویای اجرای متنی بودم که در آن دغدغههای اجتماعی زنی مردد در همنشینی خیال و واقعیت تصویر میشد. متنی با یک بازیگر و ریلی متحرک که روی آن گذار چمدانها بهگذار زندگی با اشیای پیرامونش تبدیل میشد و اجرایش به همخوانی درست و دقیق بازیگر با وسیلهای مکانیکی داشت، به گونهای که همه جزییات شخصیت دیده شود و زندگی او از میان حرکت پیوسته ریل تصویر شود و اینها همه تردیدها را بیشتر میکرد.
مانند راهی است در شب که با هیچ نوری ناگزیر باید طی کنی. اما همیشه نشانههایی میآیند که مسیر تردید تورا به سوی فرجامی خوش روشن میکنند. برای من این نشانهها با شنیدن نظر کسانی که نمایشنامه را میخواندند آغاز شد، نظرات خوب و امیدبخش از افرادی با سلیقههای متفاوت که مرا به قدرت متن در ارتباط موثر اجتماعی مطمئن کرد و گامهای مرا برای عبور از گذرگاههای این راه استوار ساخت. بعد ایدههایی آمدند از طراحی اجرا با سه لایه تصویری که شامل ریل نقاله و اشیا، بازیگر و تصاویر ذهنی و تصاویر دوربین مداربسته بود که نشانههای دیگری شدند برای گریز از خطر همیشگی یکنواختی تکگویی، خطری که تردید میان همراهشدن یا خستهکنندهشدن را میسازد. هنوز تردیدها بودند و در مقابلم با قدرت خودنمایی میکردند.
تردید در شکلگیری پیوندی محکم میان صحنه و تماشاگر. آیا متن، بازیگر و عناصر اجرایی همه یک ترکیببندی پویا را میسازند؟... در شب 19 خرداد اولین اجرا در سالن سایه تئاترشهر، هیولای تردید نابود شد و نگاههای مشتاق و تحسینآمیز تماشاگران قدرت، اراده جمعی را به من یادآور شد؛ نغمه ثمینی، ریما رامینفر، سعید حسنلو، سعیده رمضانزاده، حسین ذوقی و دیگر کسانی که در کنار من ایستادند و رویای فردیام را به تجربه جمعی تبدیل کردند.
حالا در روزهای پاياني اجرای نمایش اینجا کجاست؟ ما - گروه اجرایی نمایش - در این سوی تردید نشستهایم و در چهرههای راضی و سرخوش تماشاگران، فرجام خوش تردیدهایمان را نگاه میکنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.