|

یک‌سال پس از مرگ پدر تئاتر ایران؛«حميد سمندريان»

درس‌های تو بزرگ‌ترین دارایی ماست

کیومرث مرادی . كارگردان تئاتر

سلام استادم. حال همه ما خوب است، می‌گویند یک سال از رفتنت گذشته است و عجب که هنوز باور نداریم. هنوز در خلوت خودمان صدای خنده‌های تو، هیجان‌هایت و فریادهایت را می‌شنویم و هنوز حضور تو و تشویق‌های تو انرژی بزرگی برای حرکت همه شاگردان توست. امروز صبح جلو پنجره خانه‌ام نشسته‌ام، «آندره بارو» در حال نواختن است و من به تو و به درس‌هایت فکر می‌کنم. سال‌های سال با تو بودن در ذهنم می‌گذرد. چقدر انسان، موجودی تنها در سیطره جهان ابدی و زمان بی‌انتهاست. چقدر زمان زود می‌گذرد و چقدر سخت است جنگیدن با زمان. درس‌های تو اما همیشه در ذهن و قلبم جاری است. شاید این حضور عظیم توست که ما هنوز نبودنت را باور نداریم.
درس اول: همیشه از نقطه‌ای شروع کن که احساس می‌کنی چیزی نمی‌دانی. این نقطه جادویی دارد که تو را هدایت می‌کند و انگیزه‌ای می‌شود برای حرکت. انسان وقتی می‌ایستد که فکر می‌کند می‌داند. ندانستن هرگز عیب نیست که وقتی تو احساس می‌کنی نمی‌دانی تازه سوال‌های تو از جهان شروع می‌شود. کشف و یافتن این سوال‌ها، آغازی است برای پیداکردن، کشف‌کردن و خلق چیزی که تو نمی‌دانستی.
درس دوم: «دیدن» یعنی یافتن. تو وقتی می‌بینی که در حرکت هستی برای یافتن پاسخ سوال‌هایت. کودکی‌ات را به یاد داری؟ وقتی کودکی ذهن و روح تو سفید است. این تو هستی که با سوال‌هایت و با نگاه‌کردن و «دیدن»‌ات روی صفحه‌های سفید ذهنت نقاشی می‌کنی و جهان را کشف می‌کنی.
درس سوم: «خواندن» چیست؟ کلمه چیست؟ «کلمه» آن چیزی نیست که تو با چشم می‌بینی. کلمه ابزاری است برای تصویرکردن، کلمه گفت‌وگو بین انسان‌ها را خلق می‌کند و گفت‌گو تصویری از تو و ما به یکدیگر می‌دهد. ما با تصویر یکدیگر به ادراک رابطه انسان‌ها پی می‌بریم؛ و اینجاست که احساس آغاز می‌شود. «خواندن» جهانی بدین گستردگی میان همه اینهاست.
و درس آخر: «حرکت» چیزی است که به انسان احساس زنده‌بودن می‌دهد. حرکت برای کشف خود و رابطه خود با ناشناخته‌های جهان و یافتن و دوباره و دوباره آغازکردن. «حرکت» ساختن و تولد دوباره را به تو هدیه می‌دهد. خلق جدیدی که آن را هنر می‌نامند.
سلام، حال همه ما خوب است، و هنوز درس‌های تو بزرگ‌ترین دارایی ماست.
سلام استادم. حال همه ما خوب است، می‌گویند یک سال از رفتنت گذشته است و عجب که هنوز باور نداریم. هنوز در خلوت خودمان صدای خنده‌های تو، هیجان‌هایت و فریادهایت را می‌شنویم و هنوز حضور تو و تشویق‌های تو انرژی بزرگی برای حرکت همه شاگردان توست. امروز صبح جلو پنجره خانه‌ام نشسته‌ام، «آندره بارو» در حال نواختن است و من به تو و به درس‌هایت فکر می‌کنم. سال‌های سال با تو بودن در ذهنم می‌گذرد. چقدر انسان، موجودی تنها در سیطره جهان ابدی و زمان بی‌انتهاست. چقدر زمان زود می‌گذرد و چقدر سخت است جنگیدن با زمان. درس‌های تو اما همیشه در ذهن و قلبم جاری است. شاید این حضور عظیم توست که ما هنوز نبودنت را باور نداریم.
درس اول: همیشه از نقطه‌ای شروع کن که احساس می‌کنی چیزی نمی‌دانی. این نقطه جادویی دارد که تو را هدایت می‌کند و انگیزه‌ای می‌شود برای حرکت. انسان وقتی می‌ایستد که فکر می‌کند می‌داند. ندانستن هرگز عیب نیست که وقتی تو احساس می‌کنی نمی‌دانی تازه سوال‌های تو از جهان شروع می‌شود. کشف و یافتن این سوال‌ها، آغازی است برای پیداکردن، کشف‌کردن و خلق چیزی که تو نمی‌دانستی.
درس دوم: «دیدن» یعنی یافتن. تو وقتی می‌بینی که در حرکت هستی برای یافتن پاسخ سوال‌هایت. کودکی‌ات را به یاد داری؟ وقتی کودکی ذهن و روح تو سفید است. این تو هستی که با سوال‌هایت و با نگاه‌کردن و «دیدن»‌ات روی صفحه‌های سفید ذهنت نقاشی می‌کنی و جهان را کشف می‌کنی.
درس سوم: «خواندن» چیست؟ کلمه چیست؟ «کلمه» آن چیزی نیست که تو با چشم می‌بینی. کلمه ابزاری است برای تصویرکردن، کلمه گفت‌وگو بین انسان‌ها را خلق می‌کند و گفت‌گو تصویری از تو و ما به یکدیگر می‌دهد. ما با تصویر یکدیگر به ادراک رابطه انسان‌ها پی می‌بریم؛ و اینجاست که احساس آغاز می‌شود. «خواندن» جهانی بدین گستردگی میان همه اینهاست.
و درس آخر: «حرکت» چیزی است که به انسان احساس زنده‌بودن می‌دهد. حرکت برای کشف خود و رابطه خود با ناشناخته‌های جهان و یافتن و دوباره و دوباره آغازکردن. «حرکت» ساختن و تولد دوباره را به تو هدیه می‌دهد. خلق جدیدی که آن را هنر می‌نامند.
سلام، حال همه ما خوب است، و هنوز درس‌های تو بزرگ‌ترین دارایی ماست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.