|

تاریخ تحول زندگی من

احمد غلامی

اگر هفته‌ای یک‌بار خواهرهایم با شوهرهایشان به خانه ما نمی‌آمدند، انگار یک جای زندگی پدرم لنگ بود. مادرم می‌گفت: «چکارشون‌ داری مرد، بذار سر خونه و زندگی خودشون باشن.» اما پدرم زیر بار این حرف‌ها نمی‌رفت. بالاخره باید دوجین گوش پیدا می‌کرد تا جوک‌های تازه‌اش را خرج کند یا هنرنمایی‌هایش را به نمایش بگذارد. عجیب بود، نمی‌دانم چرا شوهرخواهرهایم اینقدر علاف بودند، من اگر زن بگیرم، ماهی یک‌‌بار هم خانه پدرزنم نمی‌روم. مادرم می‌گفت: «این پدرت مهره مار داره، همین‌جوری منو گول زد.» هرچه که بود میهمانی‌ها برای من شگون نداشت. مرغ عزا و عروسی بودم. پدرم برای خنداندن میهمانان از دست‌اندختن من مایه می‌گذاشت و برای گریه انداختن آنها از وضع فلاکت‌بار جوان‌ها، باز یعنی من. با اینکه پدرم با به‌دنیاآمدن پسر اکرم، پدربزرگ شده اما هیچ تغییری در رفتارش نمی‌داد و حتی برای اینکه ثابت کند زیر بار سن و گذشت زمان نمی‌رود، در کارهایش افراط می‌کرد. شام که خوردیم، می‌خواستم بروم توی اتاق خودم. مادرم گفت: «حالا کجا؟ زشته جلو شوهرخواهرات...» نشستم. پدرم گفت: «جوون امروز همینه دیگه!» آقا‌‌ مصطفی گفت: «چکارش دارین، اگه می‌خواد بره بذارین بره استراحت کنه.» پدرم گفت: «صبح تا شب در حال استراحته.» آقا مرتضی گفت: «خوش به‌ حالش.» آقا محسن گفت: «نه بابا بیکاری آدم‌رو کسل می‌کنه.» پدرم گفت: «سرحالش میارم.» این را که گفت، لنگم را گرفت، کشید وسط اتاق و گفت: «یالا بیا کشتی بگیریم.» گفتم: «پدر دست بردار.» گفت: «می‌ترسی؟» گفتم: «تازه شام خوردیم خطرناکه.» دو تا پایم را گرفت و مثل گوسفند کشید جلو و گفت: «سوسول‌بازی درنیار...» سرخ شده بودم. نمی‌توانستم پاهایم را از دستش خلاص کنم. اکرم گفت: «سربه‌سرش نذار.» مادرم رفت و با سینی چای آمد. پدرم گفت: «یالا! ببین رنگ از روش پریده.» آقا مصطفی گفت: «یالا مجید، نشونش بده یه من ‌ماست چقدر کره داره!» آقا محسن گفت: «مال این حرفا نیست.» آقا مصطفی گفت: «من رو دست مجید شرط می‌بندم.» اعظم و اشرف فقط تخمه می‌خوردند. توی دلم گفتم: «واقعا این چه پدر گندیه!» پدرم پایم را کشید و گفت: «پاشو، از خودت دفاع کن!» رفت زیر دوخمم و بلندم کرد، برای اینکه با مخ زمین نخورم، دست‌هایم را گذاشتم روی زمین. مثل خرچنگ توی دست‌هایش اسیر بودم. لگد انداختم تا ولم کند. اما گفت: «هش‌هش... آروم حیوون!» همه خندیدند، پدرم که بازارش را گرم دید دیگر ول نکرد. از خودم و از پدرم متنفر بودم. دامادها شروع کردند به تشویق. معلوم نبود طرفدار من بودند یا پدر. شاید هم برایشان فرقی نمی‌کرد. اتاق انگار گود زورخانه بود. همه دور تا دورمان را گرفته بودند. تا حواسم پرت شد، پدر جفت‌ پاهایم را کشید، با پشت زمین خوردم. همه خندیدند. دیگر شاکی شدم و قید همه‌چیز را زدم. پدرم را فراموش کردم. مثل رقیبی جلویش ایستادم. پریدم زیر یک‌خمش را بگیرم که فرز و چابک جا‌خالی داد و گفت: «بچه‌ای هنوز.» و خیمه زد رویم. تمام سنگینی‌اش روی کمرم بود. احساس می‌کردم دارم له می‌شوم. نفس‌نفس می‌زدم. دست انداخت دور کمرم، همین‌طور رجز می‌خواند و می‌گفت: «کارش تمومه.» خواست بلندم کنه که ناگهان صدای عجیبی از بین ما دو نفر بلند شد. فکر کردم. شلوارم پاره شد اما زود فهمیدم پدرم خراب‌کاری کرده. ولم کرد و افتاد روی زمین، غش‌غش می‌خندید، همه هاج‌وواج مرا نگاه می‌کردند و می‌خندیدند. انگار بمب خنده ترکیده بود. پدرم از خنده چشم‌هایش پر از اشک شده بود. بلند شد آمد طرفم و پس‌گردنی محکمی زد و گفت:«توله‌سگ آبروی ما رو بردی.» می‌خواستم بگویم: «من نبودم.» اما کسی گوش نمی‌داد. بغض گلویم را گرفته بود. دلم می‌خواست گریه کنم. مادر فریاد زد: «بسه خجالت نمی‌کشی مرد؟!» بغضم ترکید و دویدم توی حیاط و زیر درخت انار نشستم و زدم زیر گریه. از همه خانواده‌ام، حتی مادرم متنفر بودم. آقامحسن گفت: ‌«واسه چی گریه می‌کنی مرد؟» بالای سرم ایستاده بود. گفتم: «من نبودم.» گفت: «می‌دونیم، قبلش به ما چشمک‌زده بود، نقشه‌‌اش بود.» جا خوردم. با اینکه گونه‌هایم هنوز خیس بود، زدم زیر خنده. آقا محسن گفت: «آدم باحالیه.» سکوت کردم. گفت: «یه کار تو روزنامه جور کردم.» گفتم: «واقعا؟» گفت: «واقعا! پاشو صورتت رو بشور. زندگی تو، از حالا به قبل و بعد این حادثه تقسیم می‌شه.» بعد خندید و گفت: «عجب روزگار عجیبی‌یه!»
اگر هفته‌ای یک‌بار خواهرهایم با شوهرهایشان به خانه ما نمی‌آمدند، انگار یک جای زندگی پدرم لنگ بود. مادرم می‌گفت: «چکارشون‌ داری مرد، بذار سر خونه و زندگی خودشون باشن.» اما پدرم زیر بار این حرف‌ها نمی‌رفت. بالاخره باید دوجین گوش پیدا می‌کرد تا جوک‌های تازه‌اش را خرج کند یا هنرنمایی‌هایش را به نمایش بگذارد. عجیب بود، نمی‌دانم چرا شوهرخواهرهایم اینقدر علاف بودند، من اگر زن بگیرم، ماهی یک‌‌بار هم خانه پدرزنم نمی‌روم. مادرم می‌گفت: «این پدرت مهره مار داره، همین‌جوری منو گول زد.» هرچه که بود میهمانی‌ها برای من شگون نداشت. مرغ عزا و عروسی بودم. پدرم برای خنداندن میهمانان از دست‌اندختن من مایه می‌گذاشت و برای گریه انداختن آنها از وضع فلاکت‌بار جوان‌ها، باز یعنی من. با اینکه پدرم با به‌دنیاآمدن پسر اکرم، پدربزرگ شده اما هیچ تغییری در رفتارش نمی‌داد و حتی برای اینکه ثابت کند زیر بار سن و گذشت زمان نمی‌رود، در کارهایش افراط می‌کرد. شام که خوردیم، می‌خواستم بروم توی اتاق خودم. مادرم گفت: «حالا کجا؟ زشته جلو شوهرخواهرات...» نشستم. پدرم گفت: «جوون امروز همینه دیگه!» آقا‌‌ مصطفی گفت: «چکارش دارین، اگه می‌خواد بره بذارین بره استراحت کنه.» پدرم گفت: «صبح تا شب در حال استراحته.» آقا مرتضی گفت: «خوش به‌ حالش.» آقا محسن گفت: «نه بابا بیکاری آدم‌رو کسل می‌کنه.» پدرم گفت: «سرحالش میارم.» این را که گفت، لنگم را گرفت، کشید وسط اتاق و گفت: «یالا بیا کشتی بگیریم.» گفتم: «پدر دست بردار.» گفت: «می‌ترسی؟» گفتم: «تازه شام خوردیم خطرناکه.» دو تا پایم را گرفت و مثل گوسفند کشید جلو و گفت: «سوسول‌بازی درنیار...» سرخ شده بودم. نمی‌توانستم پاهایم را از دستش خلاص کنم. اکرم گفت: «سربه‌سرش نذار.» مادرم رفت و با سینی چای آمد. پدرم گفت: «یالا! ببین رنگ از روش پریده.» آقا مصطفی گفت: «یالا مجید، نشونش بده یه من ‌ماست چقدر کره داره!» آقا محسن گفت: «مال این حرفا نیست.» آقا مصطفی گفت: «من رو دست مجید شرط می‌بندم.» اعظم و اشرف فقط تخمه می‌خوردند. توی دلم گفتم: «واقعا این چه پدر گندیه!» پدرم پایم را کشید و گفت: «پاشو، از خودت دفاع کن!» رفت زیر دوخمم و بلندم کرد، برای اینکه با مخ زمین نخورم، دست‌هایم را گذاشتم روی زمین. مثل خرچنگ توی دست‌هایش اسیر بودم. لگد انداختم تا ولم کند. اما گفت: «هش‌هش... آروم حیوون!» همه خندیدند، پدرم که بازارش را گرم دید دیگر ول نکرد. از خودم و از پدرم متنفر بودم. دامادها شروع کردند به تشویق. معلوم نبود طرفدار من بودند یا پدر. شاید هم برایشان فرقی نمی‌کرد. اتاق انگار گود زورخانه بود. همه دور تا دورمان را گرفته بودند. تا حواسم پرت شد، پدر جفت‌ پاهایم را کشید، با پشت زمین خوردم. همه خندیدند. دیگر شاکی شدم و قید همه‌چیز را زدم. پدرم را فراموش کردم. مثل رقیبی جلویش ایستادم. پریدم زیر یک‌خمش را بگیرم که فرز و چابک جا‌خالی داد و گفت: «بچه‌ای هنوز.» و خیمه زد رویم. تمام سنگینی‌اش روی کمرم بود. احساس می‌کردم دارم له می‌شوم. نفس‌نفس می‌زدم. دست انداخت دور کمرم، همین‌طور رجز می‌خواند و می‌گفت: «کارش تمومه.» خواست بلندم کنه که ناگهان صدای عجیبی از بین ما دو نفر بلند شد. فکر کردم. شلوارم پاره شد اما زود فهمیدم پدرم خراب‌کاری کرده. ولم کرد و افتاد روی زمین، غش‌غش می‌خندید، همه هاج‌وواج مرا نگاه می‌کردند و می‌خندیدند. انگار بمب خنده ترکیده بود. پدرم از خنده چشم‌هایش پر از اشک شده بود. بلند شد آمد طرفم و پس‌گردنی محکمی زد و گفت:«توله‌سگ آبروی ما رو بردی.» می‌خواستم بگویم: «من نبودم.» اما کسی گوش نمی‌داد. بغض گلویم را گرفته بود. دلم می‌خواست گریه کنم. مادر فریاد زد: «بسه خجالت نمی‌کشی مرد؟!» بغضم ترکید و دویدم توی حیاط و زیر درخت انار نشستم و زدم زیر گریه. از همه خانواده‌ام، حتی مادرم متنفر بودم. آقامحسن گفت: ‌«واسه چی گریه می‌کنی مرد؟» بالای سرم ایستاده بود. گفتم: «من نبودم.» گفت: «می‌دونیم، قبلش به ما چشمک‌زده بود، نقشه‌‌اش بود.» جا خوردم. با اینکه گونه‌هایم هنوز خیس بود، زدم زیر خنده. آقا محسن گفت: «آدم باحالیه.» سکوت کردم. گفت: «یه کار تو روزنامه جور کردم.» گفتم: «واقعا؟» گفت: «واقعا! پاشو صورتت رو بشور. زندگی تو، از حالا به قبل و بعد این حادثه تقسیم می‌شه.» بعد خندید و گفت: «عجب روزگار عجیبی‌یه!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.