آينه
اعتماد
گفتوگو با پرویز فتاح: نقدی به ما وارد است که چرا کمیته امداد تا این حد گسترده شده و ما هم این نقد را میپذیریم. به اعتقاد ما، نهادهای خیریه، کار ما را انجام میدهند. خیریهها، مزاحم و رقیب نیستند و اگر به نهادهای خیریه اعتماد کنیم، میتوانند بخش مهمی از بار ما و دولت را بردارند. منتهی با یک اشکال قانونی مواجهیم که من در صحن مجلس هم این اشکال را مطرح کردم. سازمان بهزیستی کشور، وزارت کشور و نیروی انتظامی به نهادهای خیریه مجوز فعالیت میدهند اما پس از صدور مجوز، مرجع متولی نظارت بر فعالیت خیریهها نامعلوم است... ما در صدور مجوز خیریهها و نظارت بر فعالیت آنها هیچ دخالتی نداریم، اما شاهد این خلأ قانونی هستیم و از مجلس خواهش میکنیم و من هم به نمایندگان مجلس نامه نوشتم و در صحن هم گفتم نظارت بر خیریهها نیازمند قانون است. ما میتوانیم بار کمیته امداد را بر دوش خیریهها بگذاریم و امروز هم این همکاری را داریم چراکه خیریهها، وظایف کمیته امداد را بهتر هم انجام میدهند چون سبکبارتر هستند. در دوسالونیم گذشته هم کمیته امداد را ٢٠ تا ٢٥ درصد کوچک کردیم. بیش از پنجهزار نفر از نیروهای امداد تعدیل شدند اگرچه برای من
بسیار دشوار بود... وقتی آقای ترامپ عقدهگشایی میکند از من و حضرت آقا و آقای روحانی و آقای خاتمی به یک اندازه ناراحت است چون متفق، از نظامی که میخواسته ساقط کند، دفاع کردهایم.
آسمان آبي
آمارهای متروک!
گفتوگو با صفاهیفراهانی: در گزارشهای دیگری از جمله گزارش بانک مرکزی و دیگر اقتصاددانان اشاره شده است و تأکید شده كه از سال 86 درآمد خانوار سیر نزولی پیدا کرده است. وزیر اقتصاد در دولت یازدهم میگوید رشد اقتصادی سنوات گذشته زیر سه درصد است. این در حالی است که حداقل متوسط رشد باید پنج درصد باشد. مطابق با گزارشهای بانک مرکزی و مرکز آمار، میزان ایجاد اشتغال از سال 84 تا 92 بهطور متوسط سالانه زیر 60هزار نفر در کشور بوده است؛ درحالیکه براساس همان گزارشها، باید حداقل 750هزار نفر شغل در سال ایجاد میشد! لذا فریادهای اعتراضی امروز متوجه من و همه مدیرانی است که طی این سالها در مصدر کار بودهاند و براساس اصل «هر که بامش بیش، برفش بیشتر»، هرکسی مسئولیت بزرگتر با زمان طولانیتری در اختیار داشته، باید به معترضان و بهطورکلی همه مردم کشور، بیشتر پاسخگو باشد که چرا در تمامی این سالها دست در جیب بانکها و صندوقهای بازنشستگی و درآمد نفتی و... کرده و بهجای رفاه نسبی برای مردم، ابربحرانهای متعدد ایجاد کرده است... در سال 89، یعنی زمان شروع توزیع یارانه نقدی، بنده زندان بودم؛ بااینهمه، در زندان به یکی از
مدیران مسئول آن روز اطلاعات سپاه گفتم میگویید ما امنیت ملی را به خطر انداختهایم. برای ایشان توضیح مفصل دادم که این توزیع یارانه به این صورت، بدترین تصمیمی است که امنیت ملی ایران را در آینده به خطر میاندازد! ... بحران مدیریت در ایران بحثی جدی است که از ابتدای پیروزی انقلاب 57، بهویژه با بحث تعهد و تخصص، بهتدریج قوت گرفت و با آن بهطور مبنایی مدیریتزدایی شد! از 22 بهمن 57 تا تابستان سال 1358 در ستاد نیروی زمینی بودم. شاید افسران بازنشسته در آن زمان الان من را به خاطر داشته باشند. من از طرف کمیته مرکز در ستاد نیروی زمینی مستقر و شاهد بودم که معاونان ستاد نیروی زمینی در قبل از انقلاب همه سپهبد و سرلشكر بودند و هر کدام دوره طرح دافوس دیده و هریک به دو یا سه زبان مسلط بودند. رئیس دفتر همه این سمتها درجه سرهنگ داشتند. ما آمدیم، همه را کنار زدیم و همان سرهنگها را به جای آنها گماردیم. اگر همین موضوع را به کل کشور تعمیم دهید، متوجه خواهید شد که در درجه اول چه بر سر مدیریت کشور آمده است. آنچه بعد از انقلاب بر سر فعالان اقتصادی رفت، به وخامت اوضاع اقتصادی منتهی شد. نمونهاش مدیریت شرکتهایی مثل ارج و آزمایش و
آرمه و تسا و... است. حتی شرکتهایی مانند ایرانخودرو را از بدو تأسیس که سال 46 است. اگر خانم پروفسور میرزاخانی در ایران بود، اجازه میدادند استاد دانشگاه شود؟ حالا بعد از فوتش میخواهند یک خیابان را به نامش کنند؟
اعتماد
گفتوگو با پرویز فتاح: نقدی به ما وارد است که چرا کمیته امداد تا این حد گسترده شده و ما هم این نقد را میپذیریم. به اعتقاد ما، نهادهای خیریه، کار ما را انجام میدهند. خیریهها، مزاحم و رقیب نیستند و اگر به نهادهای خیریه اعتماد کنیم، میتوانند بخش مهمی از بار ما و دولت را بردارند. منتهی با یک اشکال قانونی مواجهیم که من در صحن مجلس هم این اشکال را مطرح کردم. سازمان بهزیستی کشور، وزارت کشور و نیروی انتظامی به نهادهای خیریه مجوز فعالیت میدهند اما پس از صدور مجوز، مرجع متولی نظارت بر فعالیت خیریهها نامعلوم است... ما در صدور مجوز خیریهها و نظارت بر فعالیت آنها هیچ دخالتی نداریم، اما شاهد این خلأ قانونی هستیم و از مجلس خواهش میکنیم و من هم به نمایندگان مجلس نامه نوشتم و در صحن هم گفتم نظارت بر خیریهها نیازمند قانون است. ما میتوانیم بار کمیته امداد را بر دوش خیریهها بگذاریم و امروز هم این همکاری را داریم چراکه خیریهها، وظایف کمیته امداد را بهتر هم انجام میدهند چون سبکبارتر هستند. در دوسالونیم گذشته هم کمیته امداد را ٢٠ تا ٢٥ درصد کوچک کردیم. بیش از پنجهزار نفر از نیروهای امداد تعدیل شدند اگرچه برای من
بسیار دشوار بود... وقتی آقای ترامپ عقدهگشایی میکند از من و حضرت آقا و آقای روحانی و آقای خاتمی به یک اندازه ناراحت است چون متفق، از نظامی که میخواسته ساقط کند، دفاع کردهایم.
آسمان آبي
آمارهای متروک!
گفتوگو با صفاهیفراهانی: در گزارشهای دیگری از جمله گزارش بانک مرکزی و دیگر اقتصاددانان اشاره شده است و تأکید شده كه از سال 86 درآمد خانوار سیر نزولی پیدا کرده است. وزیر اقتصاد در دولت یازدهم میگوید رشد اقتصادی سنوات گذشته زیر سه درصد است. این در حالی است که حداقل متوسط رشد باید پنج درصد باشد. مطابق با گزارشهای بانک مرکزی و مرکز آمار، میزان ایجاد اشتغال از سال 84 تا 92 بهطور متوسط سالانه زیر 60هزار نفر در کشور بوده است؛ درحالیکه براساس همان گزارشها، باید حداقل 750هزار نفر شغل در سال ایجاد میشد! لذا فریادهای اعتراضی امروز متوجه من و همه مدیرانی است که طی این سالها در مصدر کار بودهاند و براساس اصل «هر که بامش بیش، برفش بیشتر»، هرکسی مسئولیت بزرگتر با زمان طولانیتری در اختیار داشته، باید به معترضان و بهطورکلی همه مردم کشور، بیشتر پاسخگو باشد که چرا در تمامی این سالها دست در جیب بانکها و صندوقهای بازنشستگی و درآمد نفتی و... کرده و بهجای رفاه نسبی برای مردم، ابربحرانهای متعدد ایجاد کرده است... در سال 89، یعنی زمان شروع توزیع یارانه نقدی، بنده زندان بودم؛ بااینهمه، در زندان به یکی از
مدیران مسئول آن روز اطلاعات سپاه گفتم میگویید ما امنیت ملی را به خطر انداختهایم. برای ایشان توضیح مفصل دادم که این توزیع یارانه به این صورت، بدترین تصمیمی است که امنیت ملی ایران را در آینده به خطر میاندازد! ... بحران مدیریت در ایران بحثی جدی است که از ابتدای پیروزی انقلاب 57، بهویژه با بحث تعهد و تخصص، بهتدریج قوت گرفت و با آن بهطور مبنایی مدیریتزدایی شد! از 22 بهمن 57 تا تابستان سال 1358 در ستاد نیروی زمینی بودم. شاید افسران بازنشسته در آن زمان الان من را به خاطر داشته باشند. من از طرف کمیته مرکز در ستاد نیروی زمینی مستقر و شاهد بودم که معاونان ستاد نیروی زمینی در قبل از انقلاب همه سپهبد و سرلشكر بودند و هر کدام دوره طرح دافوس دیده و هریک به دو یا سه زبان مسلط بودند. رئیس دفتر همه این سمتها درجه سرهنگ داشتند. ما آمدیم، همه را کنار زدیم و همان سرهنگها را به جای آنها گماردیم. اگر همین موضوع را به کل کشور تعمیم دهید، متوجه خواهید شد که در درجه اول چه بر سر مدیریت کشور آمده است. آنچه بعد از انقلاب بر سر فعالان اقتصادی رفت، به وخامت اوضاع اقتصادی منتهی شد. نمونهاش مدیریت شرکتهایی مثل ارج و آزمایش و
آرمه و تسا و... است. حتی شرکتهایی مانند ایرانخودرو را از بدو تأسیس که سال 46 است. اگر خانم پروفسور میرزاخانی در ایران بود، اجازه میدادند استاد دانشگاه شود؟ حالا بعد از فوتش میخواهند یک خیابان را به نامش کنند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.