|

نگاهی به روزه‌داری فوتبالیست‌های مسلمان

مینا ساجدی‌نیا: هر روز بر تعداد بازیکنان و مربیان مسلمان در لیگ‌های مختلف اروپایی افزوده می‌شود و این افراد با فرارسیدن ماه رمضان با چالشی به‌نام روزه‌داری مواجه می‌شوند. ستارگانی چون کریم بنزما و مسعوت اوزیل از رئال‌مادرید، سمیر نصری (منچسترسیتی)، الشراوی (میلان)، ابودیابی (آرسنال)، فرانک ریبری (بایرن‌مونیخ) نیکلاس آنلکا، یحیی توره (منچسترسیتی) و جبرییل سیسه از جمله بازیکنان مسلمانی هستند که به انجام فرایض دینی خود مشهورند.
برخی از آنها در کل ماه رمضان را روزه می‌گیرند - روزهایی که تیم تمرین می‌کند یا بازی دارد - اما برخی دیگر، ترجیح می‌دهند بعد از ماه مبارک، قضای روزه‌هایشان را به‌جا بیاورند تا بتوانند با آمادگی بیشتر تمرین و بازی کنند. از زمان گسترش روزافزون بازیکنان مسلمان در لیگ‌های اروپایی، این سوال همواره مطرح بوده که آیا روزه‌داری بر کیفیت کار بازیکنان تاثیر می‌گذارد یا خیر. این موضوع زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بدانیم اجرای فریضه روزه برای این بازیکنان اهمیت بسیاری دارد و از سوی دیگر باشگاهی که میلیون‌هادلار برای به خدمت گرفتن هر یک از آنها پرداخت کرده، قطعا زیر بار این نخواهد رفت که هر پیشامدی و به هر دلیلی کیفیت کار این بازیکنان را با افت مواجه کند. باشگاه‌ها تمایل دارند این دوره را همراه با مدارا سپری کنند ولی این یک ماه، دوره سختی هم برای مربیان و هم برای بازیکنان است.
البته امسال ماه رمضان هفت آگوست یعنی 10 روز پیش از آغاز لیگ برتر انگلیس به پایان می‌رسد. با این همه این قضیه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بدانیم در کشوری مثل انگلیس در حال حاضر روزه گرفتن به معنی بیدار شدن در میانه شب برای صرف یک وعده غذایی و ننوشیدن حتی یک جرعه آب تا ساعت 9 شب است یعنی به‌عبارتی 18 ساعت در روز که قطعا امری طاقت‌فرساست. جالب است بدانید زمانی که لیگ برتر انگلستان در سال ۱۹۹۲ آغاز شد تنها یک بازیکن مسلمان در آن بازی می‌کرد؛ «نعیم» هافبک اسپانیایی باشگاه تاتنهام، اما امروز ۴۰ بازیکن مسلمان در لیگ برتر مشغول به بازی هستند که تاثیر عمده‌ای بر فرهنگ این بازی در انگلستان گذاشته‌اند. بازیکنانی که از کشورهای کوچک مسلمان آفریقایی و آسیایی پا به این سرزمین گذاشتند و نخواستند که ریشه و هویت خود را فراموش کنند. این بازیکنان حتی گاهی سمبل حرکاتی شده‌اند که تمام رسم و رسومات رایج را زیر پا گذاشته است. مثل همان حرکتی که یحیی توره در بازی منچسترسیتی و لیورپول انجام داد و زمانی که به‌عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد از گرفتن بطری نوشیدنی الکلی خودداری کرد. رسمی دیرینه که تا سال‌ها برقرار بود و به بهترین بازیکن زمین یک بطری نوشیدنی الکلی هدیه داده می‌شد. بعد از آن بود که حتی رسم باز کردن بطری «شامپاین» در زمین بعد از هر قهرمانی و پاشیدن آن به لباس و سر و صورت بازیکنان به احترام بازیکنان مسلمان در لیگ برتر انگلیس کمرنگ شد و در صورت انجام این کار بازیکنان مراقب بودند که نوشیدنی به لباس بازیکنان مسلمان پاشیده نشود. این روزها بازیکنان مسلمان در ماه رمضان کنار سایر هم‌تیمی‌هایشان تمرین و در عین حال به وظیفه شرعی خود عمل می‌کنند. این شرایط زمانی سخت‌تر می‌شود که شما بدانید در خاورمیانه معمولا ساعت تمرین و بازی‌ها در ماه رمضان تغییر می‌کند و در اواسط شب برگزار می‌شود.
حتی برخی باشگاه‌های ثروتمند حوزه خلیج‌فارس برای این ساعات هم تدابیری می‌اندیشند که کمتر به بازیکنان روزه‌دارشان فشار بیاورند. برای مثال باشگاه الاهلی سال گذشته تصمیم گرفت که تمرینات پیش‌فصل خود را در استرالیا که روزها در آنجا کوتاه‌تر هستند برگزار کند. اما در اغلب موارد ادای این فریضه برای بازیکنان مسلمان شاغل در اروپا به همین سادگی‌ها هم نیست. حبیب کولوتوره، مدافع مسلمان تیم لیورپول در این‌باره به خبرنگار اسکای‌اسپورت می‌گوید: «همزمان شدن ماه رمضان با فصل آمادگی تیم‌های اروپایی، چالش بزرگی برای بازیکنان مسلمان است اما ایمان به خدا هر غیرممکنی را ممکن می‌سازد.» از سوی دیگر زمانی که واکنش خوزه مورینیو را درباره روزه‌داری بازیکنانش می‌خوانیم قضیه کمی پیچیده‌تر می‌شود. خوزه مورینیو در سال 2009 در اینتر وقتی علنا تصمیم «سولی مونتاری» مبنی بر روزه گرفتن را زیر سوال برد مورد انتقاد شدید روحانیون مسلمان قرار گرفت. مربی پرتغالی گفته بود: «مونتاری دچار مشکل شده بود، شاید با این گرما، برایش زیاد خوب نباشد که روزه بگیرد. ماه رمضان با برنامه‌های تمرینی ما هماهنگ نیست.»
این حرف‌ها با واکنش‌های روحانیون مسلمان در ایتالیا همراه بود و به او توصیه کردند که «کمتر» صحبت کند و بیشتر یاد بگیرد که چطور روزه‌داری می‌تواند از نظر ذهنی افراد را «قدرتمندتر» کند. با این مقدمه شنیدن حرف‌های یک روحانی در مورد روزه‌داری ورزشکاران شاید موضوع را شفاف‌تر و صحبت‌های حبیب کولوتوره را منطقی‌تر نشان دهد. «اجمل مسرور»، یک امام جماعت مقیم لندن که عضو اتحادیه مسلمانان بریتانیاست می‌گوید: «ما برای روزه نگرفتن احکامی داریم. در صورتی که کسی بیمار یا مسافر باشد روزه نگرفتن پذیرفتنی است. اما اگر یک فوتبالیست به من بگوید که «نمی‌توانم به دلیل روزه‌داری به حرفه‌ام برسم» نمی‌توانم قانع شوم که حرفش منطقی است.» مسرور در ادامه می‌گوید: «البته اگر اتفاقی همچون المپیک همراه با ماه رمضان باشد که فرصتی است که یک‌بار در عمر هر ورزشکار رخ می‌دهد، یا مثلا جام‌جهانی، قضیه اندکی فرق می‌کند. اگر بازیکنی که هفته‌ای صدهزارپوند دستمزد می‌گیرد بگوید که یک ماه روزه‌داری، فوتبالش را به خطر می‌اندازد، نمی‌توان آن را موجه دانست، چرا که یک ماه روزه‌داری و عبادت برای هر بازیکن، مفید هم هست چرا که به باور خود آنها هم چیزی که باعث تسلی و آرامششان در زمان مشکلات و سختی‌ها می‌شود، عقاید دینی آنهاست.»
مینا ساجدی‌نیا: هر روز بر تعداد بازیکنان و مربیان مسلمان در لیگ‌های مختلف اروپایی افزوده می‌شود و این افراد با فرارسیدن ماه رمضان با چالشی به‌نام روزه‌داری مواجه می‌شوند. ستارگانی چون کریم بنزما و مسعوت اوزیل از رئال‌مادرید، سمیر نصری (منچسترسیتی)، الشراوی (میلان)، ابودیابی (آرسنال)، فرانک ریبری (بایرن‌مونیخ) نیکلاس آنلکا، یحیی توره (منچسترسیتی) و جبرییل سیسه از جمله بازیکنان مسلمانی هستند که به انجام فرایض دینی خود مشهورند.
برخی از آنها در کل ماه رمضان را روزه می‌گیرند - روزهایی که تیم تمرین می‌کند یا بازی دارد - اما برخی دیگر، ترجیح می‌دهند بعد از ماه مبارک، قضای روزه‌هایشان را به‌جا بیاورند تا بتوانند با آمادگی بیشتر تمرین و بازی کنند. از زمان گسترش روزافزون بازیکنان مسلمان در لیگ‌های اروپایی، این سوال همواره مطرح بوده که آیا روزه‌داری بر کیفیت کار بازیکنان تاثیر می‌گذارد یا خیر. این موضوع زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بدانیم اجرای فریضه روزه برای این بازیکنان اهمیت بسیاری دارد و از سوی دیگر باشگاهی که میلیون‌هادلار برای به خدمت گرفتن هر یک از آنها پرداخت کرده، قطعا زیر بار این نخواهد رفت که هر پیشامدی و به هر دلیلی کیفیت کار این بازیکنان را با افت مواجه کند. باشگاه‌ها تمایل دارند این دوره را همراه با مدارا سپری کنند ولی این یک ماه، دوره سختی هم برای مربیان و هم برای بازیکنان است.
البته امسال ماه رمضان هفت آگوست یعنی 10 روز پیش از آغاز لیگ برتر انگلیس به پایان می‌رسد. با این همه این قضیه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بدانیم در کشوری مثل انگلیس در حال حاضر روزه گرفتن به معنی بیدار شدن در میانه شب برای صرف یک وعده غذایی و ننوشیدن حتی یک جرعه آب تا ساعت 9 شب است یعنی به‌عبارتی 18 ساعت در روز که قطعا امری طاقت‌فرساست. جالب است بدانید زمانی که لیگ برتر انگلستان در سال ۱۹۹۲ آغاز شد تنها یک بازیکن مسلمان در آن بازی می‌کرد؛ «نعیم» هافبک اسپانیایی باشگاه تاتنهام، اما امروز ۴۰ بازیکن مسلمان در لیگ برتر مشغول به بازی هستند که تاثیر عمده‌ای بر فرهنگ این بازی در انگلستان گذاشته‌اند. بازیکنانی که از کشورهای کوچک مسلمان آفریقایی و آسیایی پا به این سرزمین گذاشتند و نخواستند که ریشه و هویت خود را فراموش کنند. این بازیکنان حتی گاهی سمبل حرکاتی شده‌اند که تمام رسم و رسومات رایج را زیر پا گذاشته است. مثل همان حرکتی که یحیی توره در بازی منچسترسیتی و لیورپول انجام داد و زمانی که به‌عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد از گرفتن بطری نوشیدنی الکلی خودداری کرد. رسمی دیرینه که تا سال‌ها برقرار بود و به بهترین بازیکن زمین یک بطری نوشیدنی الکلی هدیه داده می‌شد. بعد از آن بود که حتی رسم باز کردن بطری «شامپاین» در زمین بعد از هر قهرمانی و پاشیدن آن به لباس و سر و صورت بازیکنان به احترام بازیکنان مسلمان در لیگ برتر انگلیس کمرنگ شد و در صورت انجام این کار بازیکنان مراقب بودند که نوشیدنی به لباس بازیکنان مسلمان پاشیده نشود. این روزها بازیکنان مسلمان در ماه رمضان کنار سایر هم‌تیمی‌هایشان تمرین و در عین حال به وظیفه شرعی خود عمل می‌کنند. این شرایط زمانی سخت‌تر می‌شود که شما بدانید در خاورمیانه معمولا ساعت تمرین و بازی‌ها در ماه رمضان تغییر می‌کند و در اواسط شب برگزار می‌شود.
حتی برخی باشگاه‌های ثروتمند حوزه خلیج‌فارس برای این ساعات هم تدابیری می‌اندیشند که کمتر به بازیکنان روزه‌دارشان فشار بیاورند. برای مثال باشگاه الاهلی سال گذشته تصمیم گرفت که تمرینات پیش‌فصل خود را در استرالیا که روزها در آنجا کوتاه‌تر هستند برگزار کند. اما در اغلب موارد ادای این فریضه برای بازیکنان مسلمان شاغل در اروپا به همین سادگی‌ها هم نیست. حبیب کولوتوره، مدافع مسلمان تیم لیورپول در این‌باره به خبرنگار اسکای‌اسپورت می‌گوید: «همزمان شدن ماه رمضان با فصل آمادگی تیم‌های اروپایی، چالش بزرگی برای بازیکنان مسلمان است اما ایمان به خدا هر غیرممکنی را ممکن می‌سازد.» از سوی دیگر زمانی که واکنش خوزه مورینیو را درباره روزه‌داری بازیکنانش می‌خوانیم قضیه کمی پیچیده‌تر می‌شود. خوزه مورینیو در سال 2009 در اینتر وقتی علنا تصمیم «سولی مونتاری» مبنی بر روزه گرفتن را زیر سوال برد مورد انتقاد شدید روحانیون مسلمان قرار گرفت. مربی پرتغالی گفته بود: «مونتاری دچار مشکل شده بود، شاید با این گرما، برایش زیاد خوب نباشد که روزه بگیرد. ماه رمضان با برنامه‌های تمرینی ما هماهنگ نیست.»
این حرف‌ها با واکنش‌های روحانیون مسلمان در ایتالیا همراه بود و به او توصیه کردند که «کمتر» صحبت کند و بیشتر یاد بگیرد که چطور روزه‌داری می‌تواند از نظر ذهنی افراد را «قدرتمندتر» کند. با این مقدمه شنیدن حرف‌های یک روحانی در مورد روزه‌داری ورزشکاران شاید موضوع را شفاف‌تر و صحبت‌های حبیب کولوتوره را منطقی‌تر نشان دهد. «اجمل مسرور»، یک امام جماعت مقیم لندن که عضو اتحادیه مسلمانان بریتانیاست می‌گوید: «ما برای روزه نگرفتن احکامی داریم. در صورتی که کسی بیمار یا مسافر باشد روزه نگرفتن پذیرفتنی است. اما اگر یک فوتبالیست به من بگوید که «نمی‌توانم به دلیل روزه‌داری به حرفه‌ام برسم» نمی‌توانم قانع شوم که حرفش منطقی است.» مسرور در ادامه می‌گوید: «البته اگر اتفاقی همچون المپیک همراه با ماه رمضان باشد که فرصتی است که یک‌بار در عمر هر ورزشکار رخ می‌دهد، یا مثلا جام‌جهانی، قضیه اندکی فرق می‌کند. اگر بازیکنی که هفته‌ای صدهزارپوند دستمزد می‌گیرد بگوید که یک ماه روزه‌داری، فوتبالش را به خطر می‌اندازد، نمی‌توان آن را موجه دانست، چرا که یک ماه روزه‌داری و عبادت برای هر بازیکن، مفید هم هست چرا که به باور خود آنها هم چیزی که باعث تسلی و آرامششان در زمان مشکلات و سختی‌ها می‌شود، عقاید دینی آنهاست.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.