|

برنامه +‌۱۶ در تلویزیون ایران

پوریا عالمی

ما چون حرف‌‌های مسئولان را خیلی قبول داریم، از وقتی که گفتند ماهواره نبینید و از اینترنت هم استفاده نکنید که جفتش اخلاق شما را فاسد می‌کند یا تشویقتان می‌کند بیایید توی خیابان شلوغی کنید، به جان عالمی، ماهواره را با لگد از خانه انداختیم بیرون و مودم را هم پرت کردیم توی سطل آشغال و با خانواده نشستیم جلوی تلویزیون ایران تا چیز یاد بگیریم. از آنجایی هم که تلویزیون ایران یک برنامه می‌سازد و آن را در 600 کانال پخش می‌کند و فکر می‌کند الان جامعه چندصدایی شده، ما تصمیم گرفتیم جای کانال یک و دو، بزنیم کانال‌های شهرستان و همین برنامه‌ها را توی آن کانال‌ها ببینیم. خلاصه با خانواده نشسته بودیم و کنترل‌به‌دست، خوشحال بودیم که از تهاجم فرهنگی در امانیم و دیگر صلح هم به کشور برگشته که بشکند انگشت اشاره دست راست ما که یکهو زد روی دکمه کنترل و کانال تلویزیون عوض شد. اما چه عوض‌شدنی؟ چه عوض‌شدنی؟ زندگی ما زیرورو شد. توی کانال یزد یک خانم با لبخند عمیق دقیق داشت به ما بدبخت‌های توی خانه درس زندگی و شوهرداری می‌داد. خلاصه حرفش این بود که اگر «مردی زنش را زد یا معتاد بود، زن یک تشت آب گرم بیاورد و توش گلبرگ بریزد و پای آقا را بگذارد توی تشت. اگر خواست کولاک کند، جای آب گرم، شیر گرم بریزد که آقا حالی‌به‌حولی شود. اگر خواست خیلی کولاک کند، بوسه بر پای آقا بزند». خلاصه طوری هم با جزئیات تعریف می‌کرد که پای آقا را برمی‌دارید و می‌گذارید توی شیر گرم و دورش گلبرگ می‌ریزید و پاش را می‌بوسید که کل خاندان ما ریخت به‌هم. مامان ما به ما نگاه کرد و گفت: «پسر... باز زدی آن کانال چیزها؟ تو درست‌بشو نیستی؟ باید ببریمت دکتر. از فردا فقط باید ماست و دوغ بخوری».بابامان یک نگاه کرد و گفت: «پسر... ما یه سیگار بهمن می‌خواهیم پف‌دود کنیم، باید برویم دوتا کوچه آن‌ورتر بوش توی خانه نپیچد، بعد هم که می‌‌آییم خانه، باید کل لباس را بریزیم توی ماشین لباسشویی. حالا این برنامه‌ها چیه می‌ذاری؟ بدآموزی داره پسر. من نه معتادم، نه دستِ بزن دارم، حس می‌کنم در حق شما ظلم کردم که پولم را گذاشتم مسکن مهر. این‌طور که این خانومه می‌گوید، من، هم حق دارم معتاد باشم، هم شماها را بزنم. شماها هم حق ندارید چیزی بگویید و باید بیایید پای من را ببوسید».

عمه ما گفت: چی؟ بوسه بر پا؟ ااااااااای... واااااای... و در دم دچار تهوع شد و به‌شدت غش کرد.
خواهر ما گفت: من خودم دو واحد روان‌شناسی پاس کردم. به این می‌گویند فتیش.
دایی ما گفت: بهش هرچی می‌گویند بگویند. من خودم سه‌بار رفتم خارج. توی خارج هم از این خبرها نیست. نهایتا فقط بوس. این چیزها مریضی محسوب میشه.
خاله ما گفت: حداقل توی ماهواره اینها رو دوی شب به‌بعد پخش می‌کنه. بغلش هم می‌زنه 16+ که ۱۶ سال به پایین نگاه نکنند.
بابای ما گفت: ما که 60+ هستیم، با دیدن این برنامه ریختیم به‌هم. وای به حال 16+ ساله‌ها.
بابابزرگ ما گفت: پسر... تو همان نصفه‌شب بیدار بشی و بزنی ماهواره و اون چیزمیزها رو نگاه کنی، کلا امنیت خانواده بیشتر تأمین میشه. بی‌زحمت دیگه نزن کانال داخلی.
مامان‌بزرگ ما گفت: من یه رگ یزدی دارم. به این چراغ قسم، یزدی‌ها این‌طوری نیستند. حتما این خانومه از طرف خارجی‌ها و دشمن مأمور شده بیاد داخل صداوسیما و بنیان خانواده‌های ما رو بلرزونه.
هنگام نوشتن خبر خواندیم که «به گزارش باشگاه خبرنگاران، صداوسیمای یزد بابت پخش این برنامه از مردم عذرخواهی کرده است».

ما چون حرف‌‌های مسئولان را خیلی قبول داریم، از وقتی که گفتند ماهواره نبینید و از اینترنت هم استفاده نکنید که جفتش اخلاق شما را فاسد می‌کند یا تشویقتان می‌کند بیایید توی خیابان شلوغی کنید، به جان عالمی، ماهواره را با لگد از خانه انداختیم بیرون و مودم را هم پرت کردیم توی سطل آشغال و با خانواده نشستیم جلوی تلویزیون ایران تا چیز یاد بگیریم. از آنجایی هم که تلویزیون ایران یک برنامه می‌سازد و آن را در 600 کانال پخش می‌کند و فکر می‌کند الان جامعه چندصدایی شده، ما تصمیم گرفتیم جای کانال یک و دو، بزنیم کانال‌های شهرستان و همین برنامه‌ها را توی آن کانال‌ها ببینیم. خلاصه با خانواده نشسته بودیم و کنترل‌به‌دست، خوشحال بودیم که از تهاجم فرهنگی در امانیم و دیگر صلح هم به کشور برگشته که بشکند انگشت اشاره دست راست ما که یکهو زد روی دکمه کنترل و کانال تلویزیون عوض شد. اما چه عوض‌شدنی؟ چه عوض‌شدنی؟ زندگی ما زیرورو شد. توی کانال یزد یک خانم با لبخند عمیق دقیق داشت به ما بدبخت‌های توی خانه درس زندگی و شوهرداری می‌داد. خلاصه حرفش این بود که اگر «مردی زنش را زد یا معتاد بود، زن یک تشت آب گرم بیاورد و توش گلبرگ بریزد و پای آقا را بگذارد توی تشت. اگر خواست کولاک کند، جای آب گرم، شیر گرم بریزد که آقا حالی‌به‌حولی شود. اگر خواست خیلی کولاک کند، بوسه بر پای آقا بزند». خلاصه طوری هم با جزئیات تعریف می‌کرد که پای آقا را برمی‌دارید و می‌گذارید توی شیر گرم و دورش گلبرگ می‌ریزید و پاش را می‌بوسید که کل خاندان ما ریخت به‌هم. مامان ما به ما نگاه کرد و گفت: «پسر... باز زدی آن کانال چیزها؟ تو درست‌بشو نیستی؟ باید ببریمت دکتر. از فردا فقط باید ماست و دوغ بخوری».بابامان یک نگاه کرد و گفت: «پسر... ما یه سیگار بهمن می‌خواهیم پف‌دود کنیم، باید برویم دوتا کوچه آن‌ورتر بوش توی خانه نپیچد، بعد هم که می‌‌آییم خانه، باید کل لباس را بریزیم توی ماشین لباسشویی. حالا این برنامه‌ها چیه می‌ذاری؟ بدآموزی داره پسر. من نه معتادم، نه دستِ بزن دارم، حس می‌کنم در حق شما ظلم کردم که پولم را گذاشتم مسکن مهر. این‌طور که این خانومه می‌گوید، من، هم حق دارم معتاد باشم، هم شماها را بزنم. شماها هم حق ندارید چیزی بگویید و باید بیایید پای من را ببوسید».

عمه ما گفت: چی؟ بوسه بر پا؟ ااااااااای... واااااای... و در دم دچار تهوع شد و به‌شدت غش کرد.
خواهر ما گفت: من خودم دو واحد روان‌شناسی پاس کردم. به این می‌گویند فتیش.
دایی ما گفت: بهش هرچی می‌گویند بگویند. من خودم سه‌بار رفتم خارج. توی خارج هم از این خبرها نیست. نهایتا فقط بوس. این چیزها مریضی محسوب میشه.
خاله ما گفت: حداقل توی ماهواره اینها رو دوی شب به‌بعد پخش می‌کنه. بغلش هم می‌زنه 16+ که ۱۶ سال به پایین نگاه نکنند.
بابای ما گفت: ما که 60+ هستیم، با دیدن این برنامه ریختیم به‌هم. وای به حال 16+ ساله‌ها.
بابابزرگ ما گفت: پسر... تو همان نصفه‌شب بیدار بشی و بزنی ماهواره و اون چیزمیزها رو نگاه کنی، کلا امنیت خانواده بیشتر تأمین میشه. بی‌زحمت دیگه نزن کانال داخلی.
مامان‌بزرگ ما گفت: من یه رگ یزدی دارم. به این چراغ قسم، یزدی‌ها این‌طوری نیستند. حتما این خانومه از طرف خارجی‌ها و دشمن مأمور شده بیاد داخل صداوسیما و بنیان خانواده‌های ما رو بلرزونه.
هنگام نوشتن خبر خواندیم که «به گزارش باشگاه خبرنگاران، صداوسیمای یزد بابت پخش این برنامه از مردم عذرخواهی کرده است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.