آیا جسارت خانهتکانی را داریم؟
مصطفی احمدی. فعال صنفی و کارگردان
اتفاقات رخداده در مجمع عمومی نوبت دوم کانون کارگردانان که با دستور جلسه انتخاب شورای مرکزی جدید برگزار شد، باعث بروز واکنشهایی در مجمع و حتی خارج از آن بود. در همین شروع موضع خود را مشخص کنم که در زمانه پیشیگرفتن شبکههای اجتماعی بر اخبار کنترلشده رسمی و اهمیت گردش آزاد اطلاعات سعی برخی را در مخفینگهداشتن آنچه در مجمع عمومی گذشت، درک نمیکنم. معتقدم اگر قرار بر تغییرات گسترده به منظور دستیابی به اهداف کلانتر و بهروزشده این گروه از سینماگران باشد، اکنون وقتش رسیده است. به گمانم بیترس از آزمودن نیروهای جدید که بخشی از آن را فیلمسازان جوان خوشنام تشکیل میدهند، باید به استقبال این تغییر برویم. دلزدگی (نمیگویم خستگی) مدیران کنونی کانون، عدم استقبال گسترده نسبتا وسیع اعضا از فراخوانها و مجامع و مراسم کانون، اصرار مدیران بر آرامش ساختگی فضای حاکم بر سینما با وجود اقدامات مثبت برای رفع کاستیها (که به دلایل عدیده برخی از آنها به سرانجام نرسیده و باز دلیل رسانهاینشدنشان را نمیفهمم)، عدم نوآوری در ارائه خدمات صنفی به اعضا، کمدانشی اعضا نسبت به حقوق و خواستههای صنفی و در نتیجه تنوع مطالبات که بعضی
حتی غیرمنطقی و غیرقانونی هم هست و حتی موارد پیشپاافتاده اداری مانند بینظمی در بخش اداری کانون کارگردانان و بسیاري دلایل دیگر باعث ایجاد اتفاقاتی است که بخشی از آن در شکل رفتار اعضا در مجمع عمومی نمود پیدا کرد. بزرگانی که از ترس اتهام همکاران بهویژهخواری از طرفی و نگرانی از خدشهدارشدن اعتبارشان به دلیل عدم امکان تحقق وعدهها از طرفی دیگر حاضر به مشارکت در مدیریت صنفی نیستند و جوانانی که نگران عدم همراهی و همکاری بزرگان در صورت انتخاب در شورای مرکزی و در نتیجه وحشت از بهمخاطرهانداختن سرنوشت کانون و رقمخوردن شکستی بزرگ به نام خود هستند، عدم مشارکت اعضا در ثبتنام برای نامزدی شورای مرکزی معضل بزرگ انتخابات کانون کارگردانان و گره کور عمل مجمع عمومی به دستور جلسه است.
جدا از واکاوی چرایی اتفاق اخیر که برای شروع اقدام به آن همین امروز هم دیر است، باید بدنه اعضای این تشکل صنفی نسبت به انتخاب خود تحلیل منطقی پیدا کند. اگر به شکل سنتی نیازمند سنگرگرفتن پشت اسامی افراد شورای مرکزی و فرستادن آنها به خط مقدم جبهه مقابله با بیعدالتیهای دولتی هستند، باید با توجیه و ایجاد انگیزه در همان افرادی که معتقدند ادامه حیات صنفی لازمه حضور آنها در مدیریت کانون است، مسیر را برای انتخاب ایشان در مجمع عمومی توسط دیگر اعضا فراهم کنند و چنانچه تصور میکنند با انتخاب نیروهای جدید برای دردستگرفتن سکان مدیریت کانون و آغاز خانهتکانی گسترده (که قطعا خالی از اشتباه هم نخواهد بود) میتوان پا به مسیری جدید گذاشت که مواجهه با آن اجتنابناپذیر مینماید، بهتر است زودتر با خود کنار بیایند و با اعلام پشتیبانی و حضور همهجانبه هنگام نیاز به مشورت، با حمایت از آنها مجمع عمومی را به این انتخاب گسیل کنند.
چنانچه نتیجه رأی مجمع عمومی اخیر به اعلام تنفس یکماهه و برگزاری ادامه همین مجمع با دستور جلسه مشخصشده، باعث بروز شیطنتهایی شده، به نظرم نباید نگران چنین واکنشهایی بود. رفتار مجمع عمومی کانون کارگردانان پیش از هر موافقت یا مخالفتی، نتیجه شوک حاصل از مواجهه با شرایط بود. شرایطی که همه ما، اعم از مدیران و اعضا در شکلگیریاش نقش داشتهایم و اکنون که در مقابل نتیجه متحیرکننده رفتار چندسالهمان قرار گرفتهایم، مبهوت و در شوک فرو رفتهایم. شاید نامزدشدن چند فیلمساز جوان و البته خوشنام برای ورود به عرصه مدیریت صنفی و عدم اقبال (به قولی) بزرگان صنفی به مشارکت و نبود تجربه مواجهه با چنین وضعیتی، در نگاه اول حاضران مجمع را به حیرت واداشت. چون آمادگی مواجهه با آن را نداشتند و درواقع شاید از اطرافشان اطلاع دقیقی نداشتند. انتخابات یکی، دو دوره مجمع عمومی خانه سینما، اتفاقاتی که چندسالی است در برخی تشکلهای صنفی دیگر در حال وقوع است، چرخش رفتار مدیران دولتی سینمایی از قدرت تفکر فیلمسازان به سمت بازار سرمایه و... زنگ خطری بود که رخداد پیشآمده در مجمع عمومی کانون را قریبالوقوع مینمود.
معتقدم این فرصت یکماهه، زمان مناسبی است که به نتیجه انتخاب آیندهمان فکر و نسبت مسئولیت خود با انتخابمان را درک کنیم. چالشهای پیشروی شورای مرکزی بعدی را بشناسیم و افراد متوازن برای رفع بحرانها و ایجاد تغییرات را تشویق به مشارکت کرده و همزمان اعضای مجمع را برای چنین انتخابی توجیه کنیم. دوره رأیدادن به نامها، فقط به این امید که پشت اندازه اسمشان سنگر بگیریم، گذشته است. تشکل صنفی کارگردانان نیازمند مسئولیتپذیری همه اعضا نسبت به سرنوشت کانون و حرفه کارگردانی است. از فرصت یکماهه، چند روز گذشته و زمان زیادی برای مواجهه دوباره با واقعیت پیشرو نداریم.
اتفاقات رخداده در مجمع عمومی نوبت دوم کانون کارگردانان که با دستور جلسه انتخاب شورای مرکزی جدید برگزار شد، باعث بروز واکنشهایی در مجمع و حتی خارج از آن بود. در همین شروع موضع خود را مشخص کنم که در زمانه پیشیگرفتن شبکههای اجتماعی بر اخبار کنترلشده رسمی و اهمیت گردش آزاد اطلاعات سعی برخی را در مخفینگهداشتن آنچه در مجمع عمومی گذشت، درک نمیکنم. معتقدم اگر قرار بر تغییرات گسترده به منظور دستیابی به اهداف کلانتر و بهروزشده این گروه از سینماگران باشد، اکنون وقتش رسیده است. به گمانم بیترس از آزمودن نیروهای جدید که بخشی از آن را فیلمسازان جوان خوشنام تشکیل میدهند، باید به استقبال این تغییر برویم. دلزدگی (نمیگویم خستگی) مدیران کنونی کانون، عدم استقبال گسترده نسبتا وسیع اعضا از فراخوانها و مجامع و مراسم کانون، اصرار مدیران بر آرامش ساختگی فضای حاکم بر سینما با وجود اقدامات مثبت برای رفع کاستیها (که به دلایل عدیده برخی از آنها به سرانجام نرسیده و باز دلیل رسانهاینشدنشان را نمیفهمم)، عدم نوآوری در ارائه خدمات صنفی به اعضا، کمدانشی اعضا نسبت به حقوق و خواستههای صنفی و در نتیجه تنوع مطالبات که بعضی
حتی غیرمنطقی و غیرقانونی هم هست و حتی موارد پیشپاافتاده اداری مانند بینظمی در بخش اداری کانون کارگردانان و بسیاري دلایل دیگر باعث ایجاد اتفاقاتی است که بخشی از آن در شکل رفتار اعضا در مجمع عمومی نمود پیدا کرد. بزرگانی که از ترس اتهام همکاران بهویژهخواری از طرفی و نگرانی از خدشهدارشدن اعتبارشان به دلیل عدم امکان تحقق وعدهها از طرفی دیگر حاضر به مشارکت در مدیریت صنفی نیستند و جوانانی که نگران عدم همراهی و همکاری بزرگان در صورت انتخاب در شورای مرکزی و در نتیجه وحشت از بهمخاطرهانداختن سرنوشت کانون و رقمخوردن شکستی بزرگ به نام خود هستند، عدم مشارکت اعضا در ثبتنام برای نامزدی شورای مرکزی معضل بزرگ انتخابات کانون کارگردانان و گره کور عمل مجمع عمومی به دستور جلسه است.
جدا از واکاوی چرایی اتفاق اخیر که برای شروع اقدام به آن همین امروز هم دیر است، باید بدنه اعضای این تشکل صنفی نسبت به انتخاب خود تحلیل منطقی پیدا کند. اگر به شکل سنتی نیازمند سنگرگرفتن پشت اسامی افراد شورای مرکزی و فرستادن آنها به خط مقدم جبهه مقابله با بیعدالتیهای دولتی هستند، باید با توجیه و ایجاد انگیزه در همان افرادی که معتقدند ادامه حیات صنفی لازمه حضور آنها در مدیریت کانون است، مسیر را برای انتخاب ایشان در مجمع عمومی توسط دیگر اعضا فراهم کنند و چنانچه تصور میکنند با انتخاب نیروهای جدید برای دردستگرفتن سکان مدیریت کانون و آغاز خانهتکانی گسترده (که قطعا خالی از اشتباه هم نخواهد بود) میتوان پا به مسیری جدید گذاشت که مواجهه با آن اجتنابناپذیر مینماید، بهتر است زودتر با خود کنار بیایند و با اعلام پشتیبانی و حضور همهجانبه هنگام نیاز به مشورت، با حمایت از آنها مجمع عمومی را به این انتخاب گسیل کنند.
چنانچه نتیجه رأی مجمع عمومی اخیر به اعلام تنفس یکماهه و برگزاری ادامه همین مجمع با دستور جلسه مشخصشده، باعث بروز شیطنتهایی شده، به نظرم نباید نگران چنین واکنشهایی بود. رفتار مجمع عمومی کانون کارگردانان پیش از هر موافقت یا مخالفتی، نتیجه شوک حاصل از مواجهه با شرایط بود. شرایطی که همه ما، اعم از مدیران و اعضا در شکلگیریاش نقش داشتهایم و اکنون که در مقابل نتیجه متحیرکننده رفتار چندسالهمان قرار گرفتهایم، مبهوت و در شوک فرو رفتهایم. شاید نامزدشدن چند فیلمساز جوان و البته خوشنام برای ورود به عرصه مدیریت صنفی و عدم اقبال (به قولی) بزرگان صنفی به مشارکت و نبود تجربه مواجهه با چنین وضعیتی، در نگاه اول حاضران مجمع را به حیرت واداشت. چون آمادگی مواجهه با آن را نداشتند و درواقع شاید از اطرافشان اطلاع دقیقی نداشتند. انتخابات یکی، دو دوره مجمع عمومی خانه سینما، اتفاقاتی که چندسالی است در برخی تشکلهای صنفی دیگر در حال وقوع است، چرخش رفتار مدیران دولتی سینمایی از قدرت تفکر فیلمسازان به سمت بازار سرمایه و... زنگ خطری بود که رخداد پیشآمده در مجمع عمومی کانون را قریبالوقوع مینمود.
معتقدم این فرصت یکماهه، زمان مناسبی است که به نتیجه انتخاب آیندهمان فکر و نسبت مسئولیت خود با انتخابمان را درک کنیم. چالشهای پیشروی شورای مرکزی بعدی را بشناسیم و افراد متوازن برای رفع بحرانها و ایجاد تغییرات را تشویق به مشارکت کرده و همزمان اعضای مجمع را برای چنین انتخابی توجیه کنیم. دوره رأیدادن به نامها، فقط به این امید که پشت اندازه اسمشان سنگر بگیریم، گذشته است. تشکل صنفی کارگردانان نیازمند مسئولیتپذیری همه اعضا نسبت به سرنوشت کانون و حرفه کارگردانی است. از فرصت یکماهه، چند روز گذشته و زمان زیادی برای مواجهه دوباره با واقعیت پیشرو نداریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.