راهکار محسن آرمين براي حل مشکلات:
بازسازي اميد به آينده و اعتماد به کارآمدي حاکميت
«محسن آرمين» فعال سياسي اصلاحطلب در گفتوگو با «جماران»، تحليل خود درباره اعتراضات اخير را مطرح کرد و يکي از علل آن را گسترش بيسابقه حس نااميدي در ميان مردم دانست و بعد هم تأکيد کرد که اگر از قيافه اصلاحطلبان خوشمان نميآيد اما يادمان باشد ناديدهگرفتن و بهناکاميکشاندن اصلاحطلبي نتيجهاي جز ازبينبردن چشمانداز اميد، در حل مشکلات خويش نخواهد داشت. نکات مهم اين مصاحبه را در پي ميخوانيد:
علت و ريشه وقايع اخير نه وجود مشکلات بود و نه وجود نارضايتي؛ بلکه عامل اصلي و زمينهساز وقايع اخير، دو چيز بود: اولا گسترش و تعميق بيسابقه حس نااميدي در بخشهايي از جامعه نسبت به امکان حل مشکلات و چشماندازي مطلوب در آينده؛ ثانيا عدم اطمينان به کارآمدي يا دستکم وجود ارادهاي قاطع براي حل مشکلات.
هدف راهبردي بايد تقويت اميد جامعه نسبت به حل مشکلات و بازسازي اعتماد ازدسترفته يا تضعيفشده جامعه، نسبت به کارآمدي در حل مشکلات باشد. تأکيد ميکنم که بيتوجهي به اين هدف راهبردي و تصميمات عجولانه، سطحي و غيرمؤثر در حل مشکلات که بيشتر جنبه امتيازدهي يا به بياني واضحتر، باجدهي داشته باشد، نهتنها اعتماد و رضايت عمومي را جلب نخواهد کرد بلکه چهبسا اثري معکوس داشته باشد.
آنچه جامعه بايد احساس کند اين است که اولا به کارآمدي نظام در حل مشکلات اطمينان پيدا کند، ثانيا نشانههاي انکارناپذير اراده مشترک و قاطع حاکميت را در حل مشکلات مشاهده کند. اگر هدف راهبردي بازسازي «اميد به آينده» و ايجاد و تقويت «اعتماد به کارآمدي حاکميت» باشد؛ آنگاه ميتوان براساس آن اقداماتي را سامان داد.
يکي، دو سال پيش آقاي خاتمي با درک همين ضرورت، پيشنهاد «گفتوگوي ملي» را مطرح کرد. گفتوگوي واقعي و نه تبليغاتي يا نمايشي، در شرايط فعلي يکي از اقدامات در جهت هدف راهبردي بازسازي «اميد به آينده» و «اعتماد به کارآمدي حاکميت» است. در حال حاضر گفتوگوهاي نمايشي در رسانه ملي کم نداريم.
ماجراي اخير ظاهرا از نظر برخي رسانهها و محافل خارج کشور، فرصت مغتنمي بود تا تبليغات سنگيني را عليه جريان اصلاحات سامان دهند و با شادماني و دستافشاني چنين نمايند که اين اعتراضات نشان داد، جامعه ايران از اصلاحات عبور کرده و ديگر براي حل مشکلات خود، چشم به جريانهاي داخلي ندارد.
اين ذوقزدگي البته بايد براي بخشهاي مخالف اصلاحات که در سالهاي گذشته از هيچ کوششي براي ناکامکردن تلاشهاي اصلاحطلبانه براي حل مشکلات کشور فروگذار نکردند، درسآموز باشد، همچنين آنها بايد بدانند که با تلاش براي اثبات اينکه در ايران «هيچچيز عوض نشده» پس از پيروزي اصلاحطلبان در هر انتخابات و بسيج همه امکانات براي تحقق راهبرد «اصلاحات ممنوع» در ايران، نهتنها خدمتي به کشور و نظام نميکنند، بلکه آب به آسياب دشمنان اين کشور ميريزند.
حقيقت اين است که اصلاحطلبي با مباني و اصولي که عرض کردم، تنها راه و گزينه فراروي نظام براي حل مشکلات و تضمين رشد و پيشرفت کشور در آينده است. آقاي خاتمي به اين نکته دقيق اشاره کردند که بايد ميان اصلاحطلبي و اصلاحطلبان تفاوت قائل شد، از اين رو ممکن است از قيافه اصلاحطلبان خوشمان نيايد، بسيار خب مشکلي نيست، اما ناديدهگرفتن و بهناکاميکشاندن اصلاحطلبي نتيجهاي جز ازبينبردن چشمانداز اميد، بهبودي اوضاع و سلب اعتماد جامعه به کارآمدي نظام در حل مشکلات خويش نخواهد داشت. اين واقعيت را دشمنان ايران فهميدهاند؛ اميدوارم فهم آن در داخل نيز به خوبي صورت گيرد و زمينه براي بازنگري رويکردها و روشهاي جاري در اداره کشور فراهم شود.
«محسن آرمين» فعال سياسي اصلاحطلب در گفتوگو با «جماران»، تحليل خود درباره اعتراضات اخير را مطرح کرد و يکي از علل آن را گسترش بيسابقه حس نااميدي در ميان مردم دانست و بعد هم تأکيد کرد که اگر از قيافه اصلاحطلبان خوشمان نميآيد اما يادمان باشد ناديدهگرفتن و بهناکاميکشاندن اصلاحطلبي نتيجهاي جز ازبينبردن چشمانداز اميد، در حل مشکلات خويش نخواهد داشت. نکات مهم اين مصاحبه را در پي ميخوانيد:
علت و ريشه وقايع اخير نه وجود مشکلات بود و نه وجود نارضايتي؛ بلکه عامل اصلي و زمينهساز وقايع اخير، دو چيز بود: اولا گسترش و تعميق بيسابقه حس نااميدي در بخشهايي از جامعه نسبت به امکان حل مشکلات و چشماندازي مطلوب در آينده؛ ثانيا عدم اطمينان به کارآمدي يا دستکم وجود ارادهاي قاطع براي حل مشکلات.
هدف راهبردي بايد تقويت اميد جامعه نسبت به حل مشکلات و بازسازي اعتماد ازدسترفته يا تضعيفشده جامعه، نسبت به کارآمدي در حل مشکلات باشد. تأکيد ميکنم که بيتوجهي به اين هدف راهبردي و تصميمات عجولانه، سطحي و غيرمؤثر در حل مشکلات که بيشتر جنبه امتيازدهي يا به بياني واضحتر، باجدهي داشته باشد، نهتنها اعتماد و رضايت عمومي را جلب نخواهد کرد بلکه چهبسا اثري معکوس داشته باشد.
آنچه جامعه بايد احساس کند اين است که اولا به کارآمدي نظام در حل مشکلات اطمينان پيدا کند، ثانيا نشانههاي انکارناپذير اراده مشترک و قاطع حاکميت را در حل مشکلات مشاهده کند. اگر هدف راهبردي بازسازي «اميد به آينده» و ايجاد و تقويت «اعتماد به کارآمدي حاکميت» باشد؛ آنگاه ميتوان براساس آن اقداماتي را سامان داد.
يکي، دو سال پيش آقاي خاتمي با درک همين ضرورت، پيشنهاد «گفتوگوي ملي» را مطرح کرد. گفتوگوي واقعي و نه تبليغاتي يا نمايشي، در شرايط فعلي يکي از اقدامات در جهت هدف راهبردي بازسازي «اميد به آينده» و «اعتماد به کارآمدي حاکميت» است. در حال حاضر گفتوگوهاي نمايشي در رسانه ملي کم نداريم.
ماجراي اخير ظاهرا از نظر برخي رسانهها و محافل خارج کشور، فرصت مغتنمي بود تا تبليغات سنگيني را عليه جريان اصلاحات سامان دهند و با شادماني و دستافشاني چنين نمايند که اين اعتراضات نشان داد، جامعه ايران از اصلاحات عبور کرده و ديگر براي حل مشکلات خود، چشم به جريانهاي داخلي ندارد.
اين ذوقزدگي البته بايد براي بخشهاي مخالف اصلاحات که در سالهاي گذشته از هيچ کوششي براي ناکامکردن تلاشهاي اصلاحطلبانه براي حل مشکلات کشور فروگذار نکردند، درسآموز باشد، همچنين آنها بايد بدانند که با تلاش براي اثبات اينکه در ايران «هيچچيز عوض نشده» پس از پيروزي اصلاحطلبان در هر انتخابات و بسيج همه امکانات براي تحقق راهبرد «اصلاحات ممنوع» در ايران، نهتنها خدمتي به کشور و نظام نميکنند، بلکه آب به آسياب دشمنان اين کشور ميريزند.
حقيقت اين است که اصلاحطلبي با مباني و اصولي که عرض کردم، تنها راه و گزينه فراروي نظام براي حل مشکلات و تضمين رشد و پيشرفت کشور در آينده است. آقاي خاتمي به اين نکته دقيق اشاره کردند که بايد ميان اصلاحطلبي و اصلاحطلبان تفاوت قائل شد، از اين رو ممکن است از قيافه اصلاحطلبان خوشمان نيايد، بسيار خب مشکلي نيست، اما ناديدهگرفتن و بهناکاميکشاندن اصلاحطلبي نتيجهاي جز ازبينبردن چشمانداز اميد، بهبودي اوضاع و سلب اعتماد جامعه به کارآمدي نظام در حل مشکلات خويش نخواهد داشت. اين واقعيت را دشمنان ايران فهميدهاند؛ اميدوارم فهم آن در داخل نيز به خوبي صورت گيرد و زمينه براي بازنگري رويکردها و روشهاي جاري در اداره کشور فراهم شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.