|

زنده‌باد عشق، زنده‌باد ايران

فخرالسادات محتشمي‌پور

آن روزها مرتب مي‌نوشتم؛ نامه، عريضه، دلنوشته، بيانيه، خاطره و...، اما عاشقانه‌ها خواننده بيشتري داشت. اين را از ميزان واکنش‌هاي فوري مجازي و حقيقي متوجه مي‌شدم.
عاشقانه‌ها را با بغض مي‌نوشتم و احساساتم را بدون ويرايش و داغ‌داغ در صفحات مجازي جاري مي‌کردم. فکر کنم براي همين بي‌واسطه‌بودنش بر دل‌ها مي‌نشست. هنوز با خواندنشان اشک به چشم‌هايم مي‌آيد و آن روزها خواندن کامنت‌هاي خوانندگان و کاربران دوست هم اشک به چشمانم مي‌آورد.
هرکس مرا مي‌ديد، بلافاصله از نوشته‌هايم مي‌گفت و به‌خصوص از واژه «همسرجان» که انگار شاه‌بيت اين دل‌سروده‌ها و غزل‌هاي عاشقانه بود! و بعضي اظهار نگراني مي‌کردند که مبادا با تغيير شرايط قلم زمين بگذارم و من در دل اظهار اميدواري مي‌کردم که او بيايد و من قلم زمين بگذارم، لااقل براي مدتي!
و او آمد...
خدا را شاکرم که دوسالي است سالگرد ازدواجمان را که امسال سي‌وهفتمينش را جشن مي‌گيريم، در کنار هم هستيم.
حالا ديگر کمتر حس‌وحال عاشقانه‌نوشتن را دارم. شايد اين سؤال پيش آيد که آيا از ميزان عشقتان کم شده؟ آيا همه آن سروده‌ها و نوشته‌ها و گفته‌ها بر اثر دوري بود؟ يا به قولي لوس‌بازي و بي‌مزگي بود؟ همسرجان که تازه برگشته بود به او مي‌گفتم بايد کلي صدقه بدهيم براي پايداري اين عشق که عده‌اي براي زوالش دست‌به‌دعا هستند. او مي‌خنديد و مي‌گفت: آرزو به دلشان مي‌ماند.
در اين نوشتار کوتاه به تاريخ ششم بهمن 96 خواستم به همه عزيزاني که مانند من عشق را معجزه عصر حاضر و شفابخش دردهاي عجيب‌وغريب اين روزگار و در نتيجه لازم مي‌دانند، اطمينان دهم که عاشقانه‌ها پابرجاست و پابرجا مي‌ماند به ياري حق.
و تنها ديوار حائل ما «مردم» هستند. چه کنيم که آنان را هم عاشقانه دوست مي‌داريم.
و همه‌مان عاشقانه «وطن عزيز» را دوست مي‌داريم و مادرانه و پدرانه دردش را به جان مي‌خريم و ذره‌اي از خاکش را در تصرف دشمن برنمي‌تابيم.
روزهايي که حال «ايران»مان خوب نباشد، ما هم ناخوشيم و عاشقي از يادمان مي‌رود. بعد فوري يادمان مي‌آيد که حضرت عشق ما را براي ساختن همين وطن وصال داد، اگرچه با استخوان خويش. پس شکر نعمت به‌جاي مي‌آوريم و باز هم از عشق مي‌سراييم... .
زنده‌باد عشق/ زنده‌باد ايمان/ زنده‌باد ايران.

آن روزها مرتب مي‌نوشتم؛ نامه، عريضه، دلنوشته، بيانيه، خاطره و...، اما عاشقانه‌ها خواننده بيشتري داشت. اين را از ميزان واکنش‌هاي فوري مجازي و حقيقي متوجه مي‌شدم.
عاشقانه‌ها را با بغض مي‌نوشتم و احساساتم را بدون ويرايش و داغ‌داغ در صفحات مجازي جاري مي‌کردم. فکر کنم براي همين بي‌واسطه‌بودنش بر دل‌ها مي‌نشست. هنوز با خواندنشان اشک به چشم‌هايم مي‌آيد و آن روزها خواندن کامنت‌هاي خوانندگان و کاربران دوست هم اشک به چشمانم مي‌آورد.
هرکس مرا مي‌ديد، بلافاصله از نوشته‌هايم مي‌گفت و به‌خصوص از واژه «همسرجان» که انگار شاه‌بيت اين دل‌سروده‌ها و غزل‌هاي عاشقانه بود! و بعضي اظهار نگراني مي‌کردند که مبادا با تغيير شرايط قلم زمين بگذارم و من در دل اظهار اميدواري مي‌کردم که او بيايد و من قلم زمين بگذارم، لااقل براي مدتي!
و او آمد...
خدا را شاکرم که دوسالي است سالگرد ازدواجمان را که امسال سي‌وهفتمينش را جشن مي‌گيريم، در کنار هم هستيم.
حالا ديگر کمتر حس‌وحال عاشقانه‌نوشتن را دارم. شايد اين سؤال پيش آيد که آيا از ميزان عشقتان کم شده؟ آيا همه آن سروده‌ها و نوشته‌ها و گفته‌ها بر اثر دوري بود؟ يا به قولي لوس‌بازي و بي‌مزگي بود؟ همسرجان که تازه برگشته بود به او مي‌گفتم بايد کلي صدقه بدهيم براي پايداري اين عشق که عده‌اي براي زوالش دست‌به‌دعا هستند. او مي‌خنديد و مي‌گفت: آرزو به دلشان مي‌ماند.
در اين نوشتار کوتاه به تاريخ ششم بهمن 96 خواستم به همه عزيزاني که مانند من عشق را معجزه عصر حاضر و شفابخش دردهاي عجيب‌وغريب اين روزگار و در نتيجه لازم مي‌دانند، اطمينان دهم که عاشقانه‌ها پابرجاست و پابرجا مي‌ماند به ياري حق.
و تنها ديوار حائل ما «مردم» هستند. چه کنيم که آنان را هم عاشقانه دوست مي‌داريم.
و همه‌مان عاشقانه «وطن عزيز» را دوست مي‌داريم و مادرانه و پدرانه دردش را به جان مي‌خريم و ذره‌اي از خاکش را در تصرف دشمن برنمي‌تابيم.
روزهايي که حال «ايران»مان خوب نباشد، ما هم ناخوشيم و عاشقي از يادمان مي‌رود. بعد فوري يادمان مي‌آيد که حضرت عشق ما را براي ساختن همين وطن وصال داد، اگرچه با استخوان خويش. پس شکر نعمت به‌جاي مي‌آوريم و باز هم از عشق مي‌سراييم... .
زنده‌باد عشق/ زنده‌باد ايمان/ زنده‌باد ايران.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.