|

آواهاي يك شهر

«دلباختگان بي‌نام شهر من» عنوان رماني است از اسماعيل يوردشاهيان كه به‌‌تازگي توسط نشر هنوز به‌ چاپ رسيده است. اين رمان شامل فصل‌هاي مختلفي است كه اگرچه هر يك به طور جداگانه حكايتي مستقل است اما اين بخش‌ها در كنار هم به رمان شكل داده‌اند. يوردشاهيان در توضيحي كوتاه درباره اين كتابش نوشته: «دلباختگان بي‌نام شهر من رماني است متفاوت، با سبك و ساختار متفاوت. الگويم را از آثار كلاسيك ايران، به‌خصوص كليله‌و‌دمنه، گرفته‌ام. هر فصل اين كتاب حكايت مستقلي است، مانند مينياتوري كه در آن هم ديالوگ هست هم شعر، هم آواز و موسيقي و هم حكايت، و لايه‌لايه، با لحن و زبان متفاوت، گاه رئال و گاه سوررئال، اما در نهايت رماني يكپارچه است درباره ماجراي يك شهر در طول يك قرن و تحولات خانواده و جامعه و شيوه زيست ما ايرانيان. اين رمان رودخانه‌اي است كه از جويبارهاي مختلف تشكيل مي‌شود و به دريا مي‌رسد.» از يوردشاهيان پيش‌تر كتاب‌هاي گوناگوني در حوزه‌هاي شعر و رمان و همچنين پژوهش‌هايي فرهنگي به‌ چاپ رسيده بود. «اورامياي بنفش» و «آن‌جا كه زاده شدم» از جمله آثار او هستند كه به چند زبان نيز ترجمه شده‌اند. يوردشاهيان متولد اروميه است و هم‌اكنون نيز در شهر زادگاهش زندگي مي‌كند. «دلباختگان بي‌نام شهر من» اين‌طور شروع مي‌شود: «صبح يكي از روزهاي اوايل بهار بود كه مادرم با شنيدن صداي آواز او همچون ديگر اهالي شهر پنجره را گشود. همراه با پدرم سر به بيرون برد و به شنيدن آواز او ايستاد. من هم كه هشت يا نه سال بيشتر نداشتم، از سر كنجكاوي كنار آن‌ها رفتم. مادرم كه مرا با دست گرفته بود كمك كرد تا سر به بيرون ببرم و دختر آوازخوان را از دور ببينم. قامتي نازك و بلند و چهر‌ه‌‌اي بسيار زيبا داشت، پيراهنش به رنگ آبي نيلگون بود و روسري‌اش به رنگ بنفش، همراه با چند دختر و پسر جوان پياده اسب‌ها را هدايت مي‌كرد. مي‌گفتند او هميشه با اسب‌ها مي‌آيد و با اسب‌ها مي‌رود. اكنون بعد از گذشت سال‌ها، هر شب وقتي در بستر خوابم دراز مي‌كشم و به گذشته فكر مي‌كنم، ياد آن روزها مي‌افتم. ياد خيابان‌ها و كوچه‌هاي باريك و سنگچين شهرمان و مردمي كه مي‌شناختم؛ ياد آواز دختري كه با اسب‌ها مي‌آمد و با اسب‌ها مي‌رفت. اسب‌هاي مردم بيشه‌زار پاي كوه، اسب‌هايي سفيد، قهوه‌اي، سرخ، خاكستري. اسب‌هايي با يال‌هاي بلند، پاهاي باريك و محكم و چشم‌هايي بي‌نهايت مهربان و زيبا.» «دلباختگان بي‌نام شهر من»، رماني است كه در آن مناسبات اجتماعي و شيوه زندگي مردم مورد توجه قرار گرفته است. در بخشي ديگر از اين رمان مي‌خوانيم: «در نزديكي خانه ما، يعني دو كوچه بالاتر، پطروس ارمني خانه‌باغي بزرگ داشت كه به همراه خواهر پير و دو دختر زيبا و خوشرويش كه به هنرمندي و مجلس‌آرايي شهره بودند به آرامي زندگي مي‌گذراند. پطروس مردي ثروتمند، تحصيل‌كرده، بافرهنگ، كاردان و نقاش و تصويرگري ماهر بود و با بسياري از نقاشان و هنرمندان و اهالي بافرهنگ شهر رفت‌و‌آمد و دوستي داشت و هميشه از خانه‌اش صداي ساز و آواز و رقص و شادي به گوش مي‌رسيد... وقتي خاطرات پطروس را مي‌شنيدي و از سرگذشت غم‌انگيز او باخبر مي‌شدي، با خود مي‌انديشيدي كه چگونه او با اين سرنوشت و اين زندگي پر از حادثه و تلخ هميشه خوشرو و خندان است و هميشه از خانه‌اش صداي موسيقي و خنده به گوش مي‌رسد.»

«دلباختگان بي‌نام شهر من» عنوان رماني است از اسماعيل يوردشاهيان كه به‌‌تازگي توسط نشر هنوز به‌ چاپ رسيده است. اين رمان شامل فصل‌هاي مختلفي است كه اگرچه هر يك به طور جداگانه حكايتي مستقل است اما اين بخش‌ها در كنار هم به رمان شكل داده‌اند. يوردشاهيان در توضيحي كوتاه درباره اين كتابش نوشته: «دلباختگان بي‌نام شهر من رماني است متفاوت، با سبك و ساختار متفاوت. الگويم را از آثار كلاسيك ايران، به‌خصوص كليله‌و‌دمنه، گرفته‌ام. هر فصل اين كتاب حكايت مستقلي است، مانند مينياتوري كه در آن هم ديالوگ هست هم شعر، هم آواز و موسيقي و هم حكايت، و لايه‌لايه، با لحن و زبان متفاوت، گاه رئال و گاه سوررئال، اما در نهايت رماني يكپارچه است درباره ماجراي يك شهر در طول يك قرن و تحولات خانواده و جامعه و شيوه زيست ما ايرانيان. اين رمان رودخانه‌اي است كه از جويبارهاي مختلف تشكيل مي‌شود و به دريا مي‌رسد.» از يوردشاهيان پيش‌تر كتاب‌هاي گوناگوني در حوزه‌هاي شعر و رمان و همچنين پژوهش‌هايي فرهنگي به‌ چاپ رسيده بود. «اورامياي بنفش» و «آن‌جا كه زاده شدم» از جمله آثار او هستند كه به چند زبان نيز ترجمه شده‌اند. يوردشاهيان متولد اروميه است و هم‌اكنون نيز در شهر زادگاهش زندگي مي‌كند. «دلباختگان بي‌نام شهر من» اين‌طور شروع مي‌شود: «صبح يكي از روزهاي اوايل بهار بود كه مادرم با شنيدن صداي آواز او همچون ديگر اهالي شهر پنجره را گشود. همراه با پدرم سر به بيرون برد و به شنيدن آواز او ايستاد. من هم كه هشت يا نه سال بيشتر نداشتم، از سر كنجكاوي كنار آن‌ها رفتم. مادرم كه مرا با دست گرفته بود كمك كرد تا سر به بيرون ببرم و دختر آوازخوان را از دور ببينم. قامتي نازك و بلند و چهر‌ه‌‌اي بسيار زيبا داشت، پيراهنش به رنگ آبي نيلگون بود و روسري‌اش به رنگ بنفش، همراه با چند دختر و پسر جوان پياده اسب‌ها را هدايت مي‌كرد. مي‌گفتند او هميشه با اسب‌ها مي‌آيد و با اسب‌ها مي‌رود. اكنون بعد از گذشت سال‌ها، هر شب وقتي در بستر خوابم دراز مي‌كشم و به گذشته فكر مي‌كنم، ياد آن روزها مي‌افتم. ياد خيابان‌ها و كوچه‌هاي باريك و سنگچين شهرمان و مردمي كه مي‌شناختم؛ ياد آواز دختري كه با اسب‌ها مي‌آمد و با اسب‌ها مي‌رفت. اسب‌هاي مردم بيشه‌زار پاي كوه، اسب‌هايي سفيد، قهوه‌اي، سرخ، خاكستري. اسب‌هايي با يال‌هاي بلند، پاهاي باريك و محكم و چشم‌هايي بي‌نهايت مهربان و زيبا.» «دلباختگان بي‌نام شهر من»، رماني است كه در آن مناسبات اجتماعي و شيوه زندگي مردم مورد توجه قرار گرفته است. در بخشي ديگر از اين رمان مي‌خوانيم: «در نزديكي خانه ما، يعني دو كوچه بالاتر، پطروس ارمني خانه‌باغي بزرگ داشت كه به همراه خواهر پير و دو دختر زيبا و خوشرويش كه به هنرمندي و مجلس‌آرايي شهره بودند به آرامي زندگي مي‌گذراند. پطروس مردي ثروتمند، تحصيل‌كرده، بافرهنگ، كاردان و نقاش و تصويرگري ماهر بود و با بسياري از نقاشان و هنرمندان و اهالي بافرهنگ شهر رفت‌و‌آمد و دوستي داشت و هميشه از خانه‌اش صداي ساز و آواز و رقص و شادي به گوش مي‌رسيد... وقتي خاطرات پطروس را مي‌شنيدي و از سرگذشت غم‌انگيز او باخبر مي‌شدي، با خود مي‌انديشيدي كه چگونه او با اين سرنوشت و اين زندگي پر از حادثه و تلخ هميشه خوشرو و خندان است و هميشه از خانه‌اش صداي موسيقي و خنده به گوش مي‌رسد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.