یک سال از سوگِ صحنه گذشت
اَبَرمردی به بزرگی انسان
حسین کیانی . كارگردان
«در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره، روح انسان را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.»
تقریبا هیچکس نیست که ایرانی باشد و کتابخوان و نداند که این جمله آغازگر چه رمانی و نوشته کدام نویسنده است. اما اینکه چرا این جمله بزرگ سرآغاز این یادداشت کوچک قرار گرفت، دو علت دارد؛ یکم اینکه؛ استاد فقید «حمید سمندریان» نویسنده آغازگر ایرانی که این جمله و بسیاری از نوشتههای پُراهمیت این سرزمین از آن اوست، را بسیار دوست میداشت و شاید بتوان گفت تنها نویسنده ایرانی که بهعنوان نویسنده میشناختش همو بود.
دوم اینکه؛ فقدان استاد فقید، سخت مصداق این جمله است برای کسانی که بسیار استاد را دوست میدارند. فقدان، نبودن را معنی میدهد. چیزی یا شخصی که بوده و دیگر نیست. بسیار بسیار بسیارند کسانی که زخم نبودنشان یا به چشم نمیآید یا مرحمش دیری نمیپاید.
دیرپایی زخم فقدان و دردِ نبودن را بزرگی و سترگی آن آدم تعیین میکند و چگونه زیستنش.
آنها که دیر نمیپایند به کوچکی انسانند و آنها که دیرپایند به بزرگی انسان.
«حمید سمندریان» اَبَرمردی بود به بزرگی انسان. انسانی که زخم فقدانش زخمی است که روح را میخورد و میتراشد.
دماوندی بود استاد، با همه ریشههای اعماقِ فروخفته زمینرفتهاش، که پیر برفی، گدازه مذاب درونش را سرد نمیتوانست کرد.
چه بر تو میآید در خواب اگر ببینی که دماوندت نیست با همه ریشهگاه سنگینش؟
دوستداران «حمید سمندریان» در بیداری همین میبینند از گاهِ رفتنش.
یاد فقدان و هولناکی جای نبودن استاد اما راهی به انزوا و نیستی ندارد، او با همه هستی غایبش، هستبودن و هستشدن ما را میخواهد و نگران است.
چونان که در حیات اینجهانی خود، میخواست و نگران بود که مبادا امر خواستن و خواهندگی در میانه نباشد.
«تئاتر باید همیشه طلبکار چیزی باشد»اش، از یادمان نرود...
تقریبا هیچکس نیست که ایرانی باشد و کتابخوان و نداند که این جمله آغازگر چه رمانی و نوشته کدام نویسنده است. اما اینکه چرا این جمله بزرگ سرآغاز این یادداشت کوچک قرار گرفت، دو علت دارد؛ یکم اینکه؛ استاد فقید «حمید سمندریان» نویسنده آغازگر ایرانی که این جمله و بسیاری از نوشتههای پُراهمیت این سرزمین از آن اوست، را بسیار دوست میداشت و شاید بتوان گفت تنها نویسنده ایرانی که بهعنوان نویسنده میشناختش همو بود.
دوم اینکه؛ فقدان استاد فقید، سخت مصداق این جمله است برای کسانی که بسیار استاد را دوست میدارند. فقدان، نبودن را معنی میدهد. چیزی یا شخصی که بوده و دیگر نیست. بسیار بسیار بسیارند کسانی که زخم نبودنشان یا به چشم نمیآید یا مرحمش دیری نمیپاید.
دیرپایی زخم فقدان و دردِ نبودن را بزرگی و سترگی آن آدم تعیین میکند و چگونه زیستنش.
آنها که دیر نمیپایند به کوچکی انسانند و آنها که دیرپایند به بزرگی انسان.
«حمید سمندریان» اَبَرمردی بود به بزرگی انسان. انسانی که زخم فقدانش زخمی است که روح را میخورد و میتراشد.
دماوندی بود استاد، با همه ریشههای اعماقِ فروخفته زمینرفتهاش، که پیر برفی، گدازه مذاب درونش را سرد نمیتوانست کرد.
چه بر تو میآید در خواب اگر ببینی که دماوندت نیست با همه ریشهگاه سنگینش؟
دوستداران «حمید سمندریان» در بیداری همین میبینند از گاهِ رفتنش.
یاد فقدان و هولناکی جای نبودن استاد اما راهی به انزوا و نیستی ندارد، او با همه هستی غایبش، هستبودن و هستشدن ما را میخواهد و نگران است.
چونان که در حیات اینجهانی خود، میخواست و نگران بود که مبادا امر خواستن و خواهندگی در میانه نباشد.
«تئاتر باید همیشه طلبکار چیزی باشد»اش، از یادمان نرود...
«در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره، روح انسان را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.»
تقریبا هیچکس نیست که ایرانی باشد و کتابخوان و نداند که این جمله آغازگر چه رمانی و نوشته کدام نویسنده است. اما اینکه چرا این جمله بزرگ سرآغاز این یادداشت کوچک قرار گرفت، دو علت دارد؛ یکم اینکه؛ استاد فقید «حمید سمندریان» نویسنده آغازگر ایرانی که این جمله و بسیاری از نوشتههای پُراهمیت این سرزمین از آن اوست، را بسیار دوست میداشت و شاید بتوان گفت تنها نویسنده ایرانی که بهعنوان نویسنده میشناختش همو بود.
دوم اینکه؛ فقدان استاد فقید، سخت مصداق این جمله است برای کسانی که بسیار استاد را دوست میدارند. فقدان، نبودن را معنی میدهد. چیزی یا شخصی که بوده و دیگر نیست. بسیار بسیار بسیارند کسانی که زخم نبودنشان یا به چشم نمیآید یا مرحمش دیری نمیپاید.
دیرپایی زخم فقدان و دردِ نبودن را بزرگی و سترگی آن آدم تعیین میکند و چگونه زیستنش.
آنها که دیر نمیپایند به کوچکی انسانند و آنها که دیرپایند به بزرگی انسان.
«حمید سمندریان» اَبَرمردی بود به بزرگی انسان. انسانی که زخم فقدانش زخمی است که روح را میخورد و میتراشد.
دماوندی بود استاد، با همه ریشههای اعماقِ فروخفته زمینرفتهاش، که پیر برفی، گدازه مذاب درونش را سرد نمیتوانست کرد.
چه بر تو میآید در خواب اگر ببینی که دماوندت نیست با همه ریشهگاه سنگینش؟
دوستداران «حمید سمندریان» در بیداری همین میبینند از گاهِ رفتنش.
یاد فقدان و هولناکی جای نبودن استاد اما راهی به انزوا و نیستی ندارد، او با همه هستی غایبش، هستبودن و هستشدن ما را میخواهد و نگران است.
چونان که در حیات اینجهانی خود، میخواست و نگران بود که مبادا امر خواستن و خواهندگی در میانه نباشد.
«تئاتر باید همیشه طلبکار چیزی باشد»اش، از یادمان نرود...
تقریبا هیچکس نیست که ایرانی باشد و کتابخوان و نداند که این جمله آغازگر چه رمانی و نوشته کدام نویسنده است. اما اینکه چرا این جمله بزرگ سرآغاز این یادداشت کوچک قرار گرفت، دو علت دارد؛ یکم اینکه؛ استاد فقید «حمید سمندریان» نویسنده آغازگر ایرانی که این جمله و بسیاری از نوشتههای پُراهمیت این سرزمین از آن اوست، را بسیار دوست میداشت و شاید بتوان گفت تنها نویسنده ایرانی که بهعنوان نویسنده میشناختش همو بود.
دوم اینکه؛ فقدان استاد فقید، سخت مصداق این جمله است برای کسانی که بسیار استاد را دوست میدارند. فقدان، نبودن را معنی میدهد. چیزی یا شخصی که بوده و دیگر نیست. بسیار بسیار بسیارند کسانی که زخم نبودنشان یا به چشم نمیآید یا مرحمش دیری نمیپاید.
دیرپایی زخم فقدان و دردِ نبودن را بزرگی و سترگی آن آدم تعیین میکند و چگونه زیستنش.
آنها که دیر نمیپایند به کوچکی انسانند و آنها که دیرپایند به بزرگی انسان.
«حمید سمندریان» اَبَرمردی بود به بزرگی انسان. انسانی که زخم فقدانش زخمی است که روح را میخورد و میتراشد.
دماوندی بود استاد، با همه ریشههای اعماقِ فروخفته زمینرفتهاش، که پیر برفی، گدازه مذاب درونش را سرد نمیتوانست کرد.
چه بر تو میآید در خواب اگر ببینی که دماوندت نیست با همه ریشهگاه سنگینش؟
دوستداران «حمید سمندریان» در بیداری همین میبینند از گاهِ رفتنش.
یاد فقدان و هولناکی جای نبودن استاد اما راهی به انزوا و نیستی ندارد، او با همه هستی غایبش، هستبودن و هستشدن ما را میخواهد و نگران است.
چونان که در حیات اینجهانی خود، میخواست و نگران بود که مبادا امر خواستن و خواهندگی در میانه نباشد.
«تئاتر باید همیشه طلبکار چیزی باشد»اش، از یادمان نرود...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.