|

تدبير در حلقه اول اميد براي 5 حلقه المپيک

اميد توفيقي. روزنامه‌نگار

اينجا ورزش است، ميدان دوستي و همدلي. تاريخ ورزش ايران و دنيا نشان داده اگر کسي خلاف اين رويه را در اين ميدان دنبال کند، يا خيلي زود ضربه‌فني مي‌شود يا به‌سرعت گرد تاريخ روي زور بازوان و افتخاراتش مي‌نشيند و عجيب آنکه ورزش يکي از معدود ميدان‌هايي است که حکم قواعد نانوشته و عرفي آن در پيرامونش نيز جاري است؛ چون اينجا پايه کار بر جوانمردي گذاشته شده و جوانمردي اصلی پذيرفته‌شده انساني است که در هيچ مرزي محدود نشده است. نمي‌شود سکاندار گوشه‌اي از ورزش باشي، اما از اهداف اصلي ورزش دور باشي؛ چراکه در اين آکواريوم شيشه‌اي، چيزي پنهان نمي‌ماند و گاه اولين لغزش آخرين لغزش يک مدير خواهد بود. اينها را صرفا برای يادآوري گفتيم؛ وگرنه هر ورزش‌دوستي به‌خوبي به آنها اشراف دارد. در اين ميان، امروز رضا صالحي‌اميري در حالي بر کرسي رياست يگانه نهاد معتبر ورزش ايران در عرصه بين‌الملل جلوس مي‌کند که صبغه سياسي اين مدير نه‌تنها تهديدي براي ورزش کشور محسوب نمي‌شود بلکه مي‌تواند فرصت ارزشمندي براي حرکت يکنواخت ورزش به سمت قله‌هاي افتخار باشد؛ چراکه صالحي‌اميري به‌اصطلاح از حلقه اول ياران رئيس‌جمهور محسوب مي‌شود و اعتماد بالاي بالاترين شخصيت اجرائي کشور به رئيس کميته ملي المپيک، قطعا مي‌تواند راه ورزش را هموار و هموارتر كند. در رأس وزارت ورزش نيز مسعود سلطاني‌فر همين ويژگي‌ها را دارد؛ مديري مورد وثوق رئيس‌جمهور روحاني. با‌‌اين‌حال ورزش زخم کهنه‌اي دارد که هرازگاهي سر باز مي‌کند؛ زخمي که ريشه در اختلافات سليقه‌اي دو نهاد نسبتا موازي ورزش کشور دارد. اختلافاتي از جنس تلاش براي قدرت و نفوذ بيشتر بر پيکره شهرت‌ساز ورزش. نياز به بازگوکردن مصداق‌هاي متعدد اين اختلافات در دوره‌هاي مختلف ورزش و در دولت‌هاي مختلف نيست؛ چراکه اين اختلافات در هنگام کاميابي، با تلاش براي سندزدن موفقيت به نام خود نمايان مي‌شد و در موسم ناکامي، مصداق مثل معروف کي کي بود، من نبودم!. واقعيت تاريخ ورزش ما مي‌گويد دود اختلاف دو سکاندار اصلي ورزش بدجور به چشم ورزش کشور رفته و پيامدهاي اختلافشان براي سال‌های سال ماندگار مانده است. کدام سينه‌سوخته ورزش را سراغ داريد که وقتي نامي از کرسي بين‌المللي ورزش به ميان آيد، با حسرت از کرسي member IOC ورزش ايران ياد نکند؛ کرسي‌ای که به‌راحتي قرباني نگاه سليقه‌اي و شخص‌محور رئيس وقت سازمان تربيت بدني در اوايل دهه 80 شد. امروز مديريت ورزش ايران در حالي در حلقه اول ياران رئيس‌جمهور قرار گرفته است که به همان ميزان که اين اتفاق مي‌تواند فرصتي ارزشمند براي ورزش تلقي شده و آن را به فال نيک گرفت، مي‌تواند اسباب نگراني نيز باشد که مبادا دو پادشاه در يک اقليم نگنجند! موضوع خيلي پيچده نيست؛ کميته ملي المپيک وظيفه حمايت از فدراسيون‌هاي المپيکي را عهده‌دار است و مهم‌ترين معاون وزارت ورزش‌و‌جوانان نیز معاونت ورزش قهرماني است؛ دو بخشي که به نوعي کارشان کاملا موازي است و تلاش براي ايجاد هماهنگي ميان آنها، به‌ندرت پايدار مانده است. همواره ناظران ورزش بر لزوم همدلي و تقسيم کار اين دو بخش براي ممانعت از شکل‌گيري اختلاف‌هاي سليقه‌اي تأکيد داشته‌اند. سابقه تاريخي موضوع نشان مي‌دهد صرف همفکربودن رؤساي اين دو نهاد به لحاظ سياسي نيز نتوانسته است تضميني براي ازبين‌رفتن اين اختلاف تاريخي باشد. شايد يگانه درمان اين مشکل، سپردن تمام و کمال مقوله ورزش قهرماني به کميته ملي المپيک باشد و تمرکز وزارت ورزش‌و‌جوانان بر ديگر امورات ورزش؛ امري که تحقق آن کمي سخت به نظر مي‌رسد؛ چراکه اين ايده موافقان و مخالفان سرسختي دارد. صرف‌نظر از همه اولويت‌هايي که کميته ملي المپيک امروز مي‌تواند در دستور کار قرار دهد، به نظر مي‌رسد اين دو مدير بانفوذ در دولت تدبير و اميد، پيش از هر اقدامي در دوره جديد مديريتي، بايد به تقسيم کاری متقن و دقيق در‌اين‌باره اقدام کنند و اجازه ندهند زخم کهنه ورزش دوباره سر باز کند. اين امر شدني است و در اين صورت، ورزش ايران نه‌تنها در جاکارتا 2018 که در المپيک توکيو 2020 و زير پنج حلقه المپيک روزهاي درخشان‌تري را تجربه خواهد کرد.

اينجا ورزش است، ميدان دوستي و همدلي. تاريخ ورزش ايران و دنيا نشان داده اگر کسي خلاف اين رويه را در اين ميدان دنبال کند، يا خيلي زود ضربه‌فني مي‌شود يا به‌سرعت گرد تاريخ روي زور بازوان و افتخاراتش مي‌نشيند و عجيب آنکه ورزش يکي از معدود ميدان‌هايي است که حکم قواعد نانوشته و عرفي آن در پيرامونش نيز جاري است؛ چون اينجا پايه کار بر جوانمردي گذاشته شده و جوانمردي اصلی پذيرفته‌شده انساني است که در هيچ مرزي محدود نشده است. نمي‌شود سکاندار گوشه‌اي از ورزش باشي، اما از اهداف اصلي ورزش دور باشي؛ چراکه در اين آکواريوم شيشه‌اي، چيزي پنهان نمي‌ماند و گاه اولين لغزش آخرين لغزش يک مدير خواهد بود. اينها را صرفا برای يادآوري گفتيم؛ وگرنه هر ورزش‌دوستي به‌خوبي به آنها اشراف دارد. در اين ميان، امروز رضا صالحي‌اميري در حالي بر کرسي رياست يگانه نهاد معتبر ورزش ايران در عرصه بين‌الملل جلوس مي‌کند که صبغه سياسي اين مدير نه‌تنها تهديدي براي ورزش کشور محسوب نمي‌شود بلکه مي‌تواند فرصت ارزشمندي براي حرکت يکنواخت ورزش به سمت قله‌هاي افتخار باشد؛ چراکه صالحي‌اميري به‌اصطلاح از حلقه اول ياران رئيس‌جمهور محسوب مي‌شود و اعتماد بالاي بالاترين شخصيت اجرائي کشور به رئيس کميته ملي المپيک، قطعا مي‌تواند راه ورزش را هموار و هموارتر كند. در رأس وزارت ورزش نيز مسعود سلطاني‌فر همين ويژگي‌ها را دارد؛ مديري مورد وثوق رئيس‌جمهور روحاني. با‌‌اين‌حال ورزش زخم کهنه‌اي دارد که هرازگاهي سر باز مي‌کند؛ زخمي که ريشه در اختلافات سليقه‌اي دو نهاد نسبتا موازي ورزش کشور دارد. اختلافاتي از جنس تلاش براي قدرت و نفوذ بيشتر بر پيکره شهرت‌ساز ورزش. نياز به بازگوکردن مصداق‌هاي متعدد اين اختلافات در دوره‌هاي مختلف ورزش و در دولت‌هاي مختلف نيست؛ چراکه اين اختلافات در هنگام کاميابي، با تلاش براي سندزدن موفقيت به نام خود نمايان مي‌شد و در موسم ناکامي، مصداق مثل معروف کي کي بود، من نبودم!. واقعيت تاريخ ورزش ما مي‌گويد دود اختلاف دو سکاندار اصلي ورزش بدجور به چشم ورزش کشور رفته و پيامدهاي اختلافشان براي سال‌های سال ماندگار مانده است. کدام سينه‌سوخته ورزش را سراغ داريد که وقتي نامي از کرسي بين‌المللي ورزش به ميان آيد، با حسرت از کرسي member IOC ورزش ايران ياد نکند؛ کرسي‌ای که به‌راحتي قرباني نگاه سليقه‌اي و شخص‌محور رئيس وقت سازمان تربيت بدني در اوايل دهه 80 شد. امروز مديريت ورزش ايران در حالي در حلقه اول ياران رئيس‌جمهور قرار گرفته است که به همان ميزان که اين اتفاق مي‌تواند فرصتي ارزشمند براي ورزش تلقي شده و آن را به فال نيک گرفت، مي‌تواند اسباب نگراني نيز باشد که مبادا دو پادشاه در يک اقليم نگنجند! موضوع خيلي پيچده نيست؛ کميته ملي المپيک وظيفه حمايت از فدراسيون‌هاي المپيکي را عهده‌دار است و مهم‌ترين معاون وزارت ورزش‌و‌جوانان نیز معاونت ورزش قهرماني است؛ دو بخشي که به نوعي کارشان کاملا موازي است و تلاش براي ايجاد هماهنگي ميان آنها، به‌ندرت پايدار مانده است. همواره ناظران ورزش بر لزوم همدلي و تقسيم کار اين دو بخش براي ممانعت از شکل‌گيري اختلاف‌هاي سليقه‌اي تأکيد داشته‌اند. سابقه تاريخي موضوع نشان مي‌دهد صرف همفکربودن رؤساي اين دو نهاد به لحاظ سياسي نيز نتوانسته است تضميني براي ازبين‌رفتن اين اختلاف تاريخي باشد. شايد يگانه درمان اين مشکل، سپردن تمام و کمال مقوله ورزش قهرماني به کميته ملي المپيک باشد و تمرکز وزارت ورزش‌و‌جوانان بر ديگر امورات ورزش؛ امري که تحقق آن کمي سخت به نظر مي‌رسد؛ چراکه اين ايده موافقان و مخالفان سرسختي دارد. صرف‌نظر از همه اولويت‌هايي که کميته ملي المپيک امروز مي‌تواند در دستور کار قرار دهد، به نظر مي‌رسد اين دو مدير بانفوذ در دولت تدبير و اميد، پيش از هر اقدامي در دوره جديد مديريتي، بايد به تقسيم کاری متقن و دقيق در‌اين‌باره اقدام کنند و اجازه ندهند زخم کهنه ورزش دوباره سر باز کند. اين امر شدني است و در اين صورت، ورزش ايران نه‌تنها در جاکارتا 2018 که در المپيک توکيو 2020 و زير پنج حلقه المپيک روزهاي درخشان‌تري را تجربه خواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.