|

15 نکته که باید درباره «جوخه گنگسترها» بدانید

همه محرمانه‌های لس‌آنجلس

ترجمه: ساسان گلفر

همه محرمانه‌های لس‌آنجلس

هنگام بازدید از صحنه فیلمبرداری «جوخه گنگسترها» از هالیوود تا وسط بلفلاور کالیفرنیا رفتیم، مکانی که طوری صحنه‌آرایی شده بود تا مثل هالیوود سال‌های 1940 به نظر برسد. شب سردی بود اما در همان ساعت 10 شب و قبل از آنکه به صحنه برسیم، مجبور بودیم از انبوه جمعیتی که برای تماشای رایان‌گازلینگ از سروکول هم بالا می‌رفتند و سعی می‌کردند عکس یا شماره تلفنی از او داشته باشند، بگذریم.

20 اکتبر 2011 بود و در آن زمان به هیچ‌وجه نمی‌دانستیم که ممکن است «جوخه گنگسترها» اینقدر پرحاشیه باشد. از کجا باید می‌دانستیم که برنامه فیلمبرداری در تابستان 2012 تغییر می‌کند و اکران را به تاخیر می‌اندازد؟ حالا دیگر می‌توانیم بفهمیم چرا صحبت از فیلمبرداری از صحنه تیراندازی در سالن سینمای چینی گرومن بود و چرا این مطالب با ماه‌ها تاخیر منتشر شد. در آن زمان‌ها روحیه‌ها بالا بود و شان‌پن تازه وارد مرحله فیلمبرداری شده بود؛ گرچه آن شب سر صحنه حضور نداشت. نمایی با دوربین روی کرین فیلمبرداری می‌شد که دوربین گازلینگ را در امتداد خیابان تا باشگاه «اسلپسی ماکسی» که محل صرف شام میکی‌کوهن بود، دنبال می‌کرد. همان‌طور که یکی از تهیه‌کنندگان گفته بود، این نمای چشمگیر یادآور صحنه‌ای از یکی از «تسخیرناپذیران» برایان‌ دی‌پالما بود. برداشت پشت برداشت گرفته شد و گازلینگ در این فاصله بالا و پایین می‌پرید و خم‌ و راست می‌شد تا احتمالا انرژی خود را حفظ کند.

ما به داخل آن باشگاه که نیمه دیگر این نما در آن اتفاق می‌افتاد، رفتیم. صحنه‌پردازی آنجا بسیار گیرا و دقیق بود و در چنین لوکیشنی همه چیز بی نقص به نظر می‌رسید، تا وقتی که به پشت آن صحنه می‌رفتیم و با انبوهی از اشیای صحنه و سیاهی لشكرهایی که طبق نوبت‌شان صف کشیده بودند، روبه‌رو می‌شدیم. عوامل صحنه در تمام طول شب در حرکت بودند و این به‌آن معنی بود که شام تا ساعت سه بعد از نیمه شب صرف نمی‌شد. شبی طولانی بود اما همه روحیه داشتند. ما در این بازدید متوجه 15 نکته شدیم:

- فیلمبرداری «جوخه گنگسترها» دیجیتال بود و ما تعجب کردیم از اینکه در آن از فیلم استفاده نمی‌شد. (البته این روزها که بیش از یک‌سال از آن زمان گذشته، فیلم 35میلیمتری به سرعت منسوخ شده است). تهیه کننده‌ها همچنین از این می‌گفتند که قرار است رنگ‌های فیلم جلوه بسیار چشمگیری داشته باشد؛ بنابراین از ظاهری متفاوت از سایر فیلم‌های مربوط به یک دوره خاص تاریخی برخوردار است.

- مدرنیته: به گفته تهیه‌کنندگان (مثلا دن‌لین، تهیه‌کننده «شرلوک هلمز»)، آنها خواستار رویکردی بودند که فیلم هم وابسته به یک دوره تاریخی به نظر برسد و هم معاصر باشد؛ بنابراین استفاده از فناوری دیجیتال بخشی از راهکار آنان بود.

- «تسخیرناپذیران» به‌عنوان اثر مرجع: هرگاه صحبت از فیلم‌های دیگر مربوط به این دوره تاریخی مثل «محرمانه لس‌آنجلس» یا «دشمن ملت» به میان می‌آمد، همه به «تسخیرناپذیران»گریز می‌زدند، به عنوان فیلمی که می‌خواستند این اثر را با آن مقایسه کنند. می‌توان حدس زد علت این بوده که آن فیلم بسیار پرفروش بوده است. (در حالی که «محرمانه لس‌آنجلس» آنقدر در گیشه عملکرد خوبی نداشت).

- خیلی از بازیگران و عوامل در این فیلم بار دیگر به هم رسیده‌اند: جاش برولین و شان‌پن از فیلم «میلک» (این دو از کودکی با یکدیگر دوست و آشنا بودند)، آنتونی‌مکی و رایان گازلینگ در «نیمه نلسون» با هم کار می‌کردند و مکی و مایکل پنیا در «دختر میلیون دلاری» همکار بودند و در اولین فیلم روبن فلایشر کارگردان، اما استون بازی می‌کرد. این مورد به انسجام یک بازی گروهی کمک کرد.

- اولویت اکشن: با آنکه از نوع فیلم‌های مربوط به دوره تاریخی خاصی است، همه آن را اثری اکشن با صحنه‌های عظیم می‌دانند.

- جاش برولین از ایمیل‌های خود به دایان‌لین یک کتاب ساخته است. در جریان اولین سال زندگی مشترک این دو آنقدر ایمیل‌های رمانتیک فرستاده شده که خوراک یک کتاب رمانتیک فراهم آمده است.

- رابرت پاتریک برای نقش خود 30 پوند (حدود 13 کیلوگرم) وزن کم کرد. این بازیگر برای آنکه شبیه به یک گاوچران به‌نظر برسد رژیم غذایی خود را تغییر داد.

- فیلمبرداری در لوکیشن‌های کالیفرنیا به‌عنوان صحنه‌های کالیفرنیا. همه خوشحالند که فیلم را در لوکیشن واقعی می‌سازند، حتی بلفلاور هم در اطراف لس‌آنجلس است.

- مسایل نژادی با ظرافت مورد اشاره قرار گرفته‌اند: وجود پنیا و مکی در «جوخه گنگسترها» این گروه را از لحاظ تنوع نژادی امروزی‌تر نشان می‌دهد؛ البته در گفت‌وگو با بازیگران و کارگردان مشخص شد که به این مساله واقفند، ولی آن را خیلی مهم نمی‌دانند.

- اسلپسی ماکسی همیشه یک باشگاه شبانه نبوده است. در اصل اینجا یک فروشگاه لوازم خانگی بود. بلفلاور هم چون از دوران رکود به سختی متضرر شده بود به این شکل در آمد.

- رایان گازلینگ خیلی خجالتی است و به‌راحتی تن به مصاحبه نمی‌دهد. این بار دومی است که می‌بینیم او از مصاحبه مطبوعاتی طفره می‌رود.

- داستان واقعی: فیلم براساس مجموعه مقاله‌هایی در لس‌آنجلس تایمز به قلم پل لیبرمن که به صورت کتاب درآمده، ساخته شده است. دو نفر از اعضای «جوخه گنگسترها» هنوز زنده‌اند و با اعضای خانواده افراد درگذشته گروه به سر صحنه آمده‌اند.

- مرد محور بودن: دو نقش بزرگ برای زنان در فیلم وجود دارد، اما استون در نقش زنی که بین دنیای پلیس‌ها و جنایتکاران در نوسان است و میریل انوس در نقش همسر برولین. می‌گویند این نقش‌ها فیلم را از تک بعدی بودن نجات می‌دهند؛ با این حال فیلم مردانه است.

- آمادگی برای دنباله‌سازی: با اینکه هنوز زود است اما تهیه کننده‌ها از احتمال ساختن یک مجموعه سخن می‌گویند. برای اینکه ببینیم این پیش‌بینی درست از آب در می‌آید یا نه، باید تا زمان اکران فیلم در 11 ژانویه (22 دی) دندان روی جگر بگذاریم.

منبع: collider. com

هنگام بازدید از صحنه فیلمبرداری «جوخه گنگسترها» از هالیوود تا وسط بلفلاور کالیفرنیا رفتیم، مکانی که طوری صحنه‌آرایی شده بود تا مثل هالیوود سال‌های 1940 به نظر برسد. شب سردی بود اما در همان ساعت 10 شب و قبل از آنکه به صحنه برسیم، مجبور بودیم از انبوه جمعیتی که برای تماشای رایان‌گازلینگ از سروکول هم بالا می‌رفتند و سعی می‌کردند عکس یا شماره تلفنی از او داشته باشند، بگذریم.

20 اکتبر 2011 بود و در آن زمان به هیچ‌وجه نمی‌دانستیم که ممکن است «جوخه گنگسترها» اینقدر پرحاشیه باشد. از کجا باید می‌دانستیم که برنامه فیلمبرداری در تابستان 2012 تغییر می‌کند و اکران را به تاخیر می‌اندازد؟ حالا دیگر می‌توانیم بفهمیم چرا صحبت از فیلمبرداری از صحنه تیراندازی در سالن سینمای چینی گرومن بود و چرا این مطالب با ماه‌ها تاخیر منتشر شد. در آن زمان‌ها روحیه‌ها بالا بود و شان‌پن تازه وارد مرحله فیلمبرداری شده بود؛ گرچه آن شب سر صحنه حضور نداشت. نمایی با دوربین روی کرین فیلمبرداری می‌شد که دوربین گازلینگ را در امتداد خیابان تا باشگاه «اسلپسی ماکسی» که محل صرف شام میکی‌کوهن بود، دنبال می‌کرد. همان‌طور که یکی از تهیه‌کنندگان گفته بود، این نمای چشمگیر یادآور صحنه‌ای از یکی از «تسخیرناپذیران» برایان‌ دی‌پالما بود. برداشت پشت برداشت گرفته شد و گازلینگ در این فاصله بالا و پایین می‌پرید و خم‌ و راست می‌شد تا احتمالا انرژی خود را حفظ کند.

ما به داخل آن باشگاه که نیمه دیگر این نما در آن اتفاق می‌افتاد، رفتیم. صحنه‌پردازی آنجا بسیار گیرا و دقیق بود و در چنین لوکیشنی همه چیز بی نقص به نظر می‌رسید، تا وقتی که به پشت آن صحنه می‌رفتیم و با انبوهی از اشیای صحنه و سیاهی لشكرهایی که طبق نوبت‌شان صف کشیده بودند، روبه‌رو می‌شدیم. عوامل صحنه در تمام طول شب در حرکت بودند و این به‌آن معنی بود که شام تا ساعت سه بعد از نیمه شب صرف نمی‌شد. شبی طولانی بود اما همه روحیه داشتند. ما در این بازدید متوجه 15 نکته شدیم:

- فیلمبرداری «جوخه گنگسترها» دیجیتال بود و ما تعجب کردیم از اینکه در آن از فیلم استفاده نمی‌شد. (البته این روزها که بیش از یک‌سال از آن زمان گذشته، فیلم 35میلیمتری به سرعت منسوخ شده است). تهیه کننده‌ها همچنین از این می‌گفتند که قرار است رنگ‌های فیلم جلوه بسیار چشمگیری داشته باشد؛ بنابراین از ظاهری متفاوت از سایر فیلم‌های مربوط به یک دوره خاص تاریخی برخوردار است.

- مدرنیته: به گفته تهیه‌کنندگان (مثلا دن‌لین، تهیه‌کننده «شرلوک هلمز»)، آنها خواستار رویکردی بودند که فیلم هم وابسته به یک دوره تاریخی به نظر برسد و هم معاصر باشد؛ بنابراین استفاده از فناوری دیجیتال بخشی از راهکار آنان بود.

- «تسخیرناپذیران» به‌عنوان اثر مرجع: هرگاه صحبت از فیلم‌های دیگر مربوط به این دوره تاریخی مثل «محرمانه لس‌آنجلس» یا «دشمن ملت» به میان می‌آمد، همه به «تسخیرناپذیران»گریز می‌زدند، به عنوان فیلمی که می‌خواستند این اثر را با آن مقایسه کنند. می‌توان حدس زد علت این بوده که آن فیلم بسیار پرفروش بوده است. (در حالی که «محرمانه لس‌آنجلس» آنقدر در گیشه عملکرد خوبی نداشت).

- خیلی از بازیگران و عوامل در این فیلم بار دیگر به هم رسیده‌اند: جاش برولین و شان‌پن از فیلم «میلک» (این دو از کودکی با یکدیگر دوست و آشنا بودند)، آنتونی‌مکی و رایان گازلینگ در «نیمه نلسون» با هم کار می‌کردند و مکی و مایکل پنیا در «دختر میلیون دلاری» همکار بودند و در اولین فیلم روبن فلایشر کارگردان، اما استون بازی می‌کرد. این مورد به انسجام یک بازی گروهی کمک کرد.

- اولویت اکشن: با آنکه از نوع فیلم‌های مربوط به دوره تاریخی خاصی است، همه آن را اثری اکشن با صحنه‌های عظیم می‌دانند.

- جاش برولین از ایمیل‌های خود به دایان‌لین یک کتاب ساخته است. در جریان اولین سال زندگی مشترک این دو آنقدر ایمیل‌های رمانتیک فرستاده شده که خوراک یک کتاب رمانتیک فراهم آمده است.

- رابرت پاتریک برای نقش خود 30 پوند (حدود 13 کیلوگرم) وزن کم کرد. این بازیگر برای آنکه شبیه به یک گاوچران به‌نظر برسد رژیم غذایی خود را تغییر داد.

- فیلمبرداری در لوکیشن‌های کالیفرنیا به‌عنوان صحنه‌های کالیفرنیا. همه خوشحالند که فیلم را در لوکیشن واقعی می‌سازند، حتی بلفلاور هم در اطراف لس‌آنجلس است.

- مسایل نژادی با ظرافت مورد اشاره قرار گرفته‌اند: وجود پنیا و مکی در «جوخه گنگسترها» این گروه را از لحاظ تنوع نژادی امروزی‌تر نشان می‌دهد؛ البته در گفت‌وگو با بازیگران و کارگردان مشخص شد که به این مساله واقفند، ولی آن را خیلی مهم نمی‌دانند.

- اسلپسی ماکسی همیشه یک باشگاه شبانه نبوده است. در اصل اینجا یک فروشگاه لوازم خانگی بود. بلفلاور هم چون از دوران رکود به سختی متضرر شده بود به این شکل در آمد.

- رایان گازلینگ خیلی خجالتی است و به‌راحتی تن به مصاحبه نمی‌دهد. این بار دومی است که می‌بینیم او از مصاحبه مطبوعاتی طفره می‌رود.

- داستان واقعی: فیلم براساس مجموعه مقاله‌هایی در لس‌آنجلس تایمز به قلم پل لیبرمن که به صورت کتاب درآمده، ساخته شده است. دو نفر از اعضای «جوخه گنگسترها» هنوز زنده‌اند و با اعضای خانواده افراد درگذشته گروه به سر صحنه آمده‌اند.

- مرد محور بودن: دو نقش بزرگ برای زنان در فیلم وجود دارد، اما استون در نقش زنی که بین دنیای پلیس‌ها و جنایتکاران در نوسان است و میریل انوس در نقش همسر برولین. می‌گویند این نقش‌ها فیلم را از تک بعدی بودن نجات می‌دهند؛ با این حال فیلم مردانه است.

- آمادگی برای دنباله‌سازی: با اینکه هنوز زود است اما تهیه کننده‌ها از احتمال ساختن یک مجموعه سخن می‌گویند. برای اینکه ببینیم این پیش‌بینی درست از آب در می‌آید یا نه، باید تا زمان اکران فیلم در 11 ژانویه (22 دی) دندان روی جگر بگذاریم.

منبع: collider. com

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.