نقدی بر فیلم «جوخه گنگسترها»
تسخیرپذیران
نیک دیسملین
آیا «تسخیرناپذیران» (فیلمی به کارگردانی برایان دیپالما) خود نیز تسخیرناپذیر است؟ روبن فلایشر، کارگردان «جوخه گنگسترها» ثابت کرده که چنین نیست. فیلم تروفرز و پرستاره او همان پویایی را دارد که اثرکلاسیک برایان دیپالما -فیلمی که داستانش در شیکاگو میگذرد و به ماموران قانون میپردازد که از دفتر کار خود بیرون میآیند و به شیوههای کثیف تبهکاران به جنگ خود آنان میروند- و چنین داستانی را به قلب لسآنجلس میبرد و مسالهای بزرگتر و دهانپرکنتر را نشانه میگیرد اما در زرق و برق بصری و کشتوکشتار چیزی از آن فیلم کم ندارد و همان داستانش کافی است تا تکاندهنده و مهیج باشد.
اما در چنین فیلمهایی هر موفقیتی را میتوان به پای شخصیتهای منفی آن نوشت. در «تسخیرناپذیران»، آلکاپونی که دنیرو نقش او را ایفا میکند از چوب بیسبال برای آدمکشی استفاده میکند، شانپن در نقش میکیکوهن به چیزهای مخوفتری علاقه دارد، طوطی سرخشده میخورد، از بلالوگوسی در نقش دراکولا نقلقول میآورد و با عجیبترین جملات سوگند میخورد و به سگها فرمان میدهد تا با دل و روده یک مقتول ضیافت بر پا کنند. این راه و رسم لسآنجلسیهاست.
متاسفانه آدم خوبهای داستان با دقت کمتری تصویر شدهاند. جاش برولین در نقش جان اومارا، سربازی که لباس پلیس بر تن کرده، نقشی مشابه کوین کاستنر (در «تسخیر ناپذیران») را دارد و گروهی را دور هم جمع میکند اما مجموعهای از افشاگریهای ناگوار در مورد شخصیت برولین و وجود همسری که اصلا علاقهای به شغل او و خطرهای موجود در آن ندارد - البته تا زمانی که بدون هیچگونه توضیحی تغییر عقیده میدهد و به یک عضو پروپا قرص گروه بدل میشود- دست و پای این شخصیت را بسته است. جان آروارهای مشابه دیکتریسی دارد و مثل او خوشمشرب و بذلهگو است اما گرفتار کلیشه حقبه جانب بودن است. گروه او مرکب از مایکلپنیا، رابرتپاتریک، جووانیریبیسی و آنتونیمکی به اندازه کافی جالب است اما برگ برنده را رایانگازلینگ، رو میکند که بسیاری از لحظههای عالی را در دست دارد. وقتی نوبت به نیکنولتی در نقش رییس پلیس تندخو برسد دیگر ظرافتی در کار نیست. این یک داستان جنایی است که بهشیوه کامیکبوکی بازگو شده است و فلایشر کارگردان که با اولین فیلم خود، «زامبی لند» توانست با اعتماد به نفس خیره کنندهای پیش برود، آنقدر جلوه تصویری به اثرش داده است که تماشاگر فراموش میکند این خیابانهای کثیف لسآنجلس چه خوب ساخته و پرداخته شدهاند. این فیلم «محرمانه لسآنجلس» نیست اما چنان بداعتی در ساختن صحنههای تعقیب و گریز اتومبیل با کمک پرده آبی دارد که مثل یک «پنج سریع» متعلق به دهه 1940 به نظر میرسد.
«جوخه گنگسترها» سرگرمی بیکموکاستی است: فیلمنامهای بسیار زیرکانه دارد، مجموعهای از ستارگان دوستداشتنی و خوشقیافه، کوریوگرافی بیعیب و یک شانپن خیره کننده. با این حال شکی نیست که این یک فیلم بیخطر استودیویی است که هر جزو آن کارایی دقیق و ماشینی دارد و ترجیح میدهد با بلندپروازی خود را به خطر نیندازد. درباره برایان دیپالما نمیتوان چنین گفت.
منبع: امپاير
آیا «تسخیرناپذیران» (فیلمی به کارگردانی برایان دیپالما) خود نیز تسخیرناپذیر است؟ روبن فلایشر، کارگردان «جوخه گنگسترها» ثابت کرده که چنین نیست. فیلم تروفرز و پرستاره او همان پویایی را دارد که اثرکلاسیک برایان دیپالما -فیلمی که داستانش در شیکاگو میگذرد و به ماموران قانون میپردازد که از دفتر کار خود بیرون میآیند و به شیوههای کثیف تبهکاران به جنگ خود آنان میروند- و چنین داستانی را به قلب لسآنجلس میبرد و مسالهای بزرگتر و دهانپرکنتر را نشانه میگیرد اما در زرق و برق بصری و کشتوکشتار چیزی از آن فیلم کم ندارد و همان داستانش کافی است تا تکاندهنده و مهیج باشد.
اما در چنین فیلمهایی هر موفقیتی را میتوان به پای شخصیتهای منفی آن نوشت. در «تسخیرناپذیران»، آلکاپونی که دنیرو نقش او را ایفا میکند از چوب بیسبال برای آدمکشی استفاده میکند، شانپن در نقش میکیکوهن به چیزهای مخوفتری علاقه دارد، طوطی سرخشده میخورد، از بلالوگوسی در نقش دراکولا نقلقول میآورد و با عجیبترین جملات سوگند میخورد و به سگها فرمان میدهد تا با دل و روده یک مقتول ضیافت بر پا کنند. این راه و رسم لسآنجلسیهاست.
متاسفانه آدم خوبهای داستان با دقت کمتری تصویر شدهاند. جاش برولین در نقش جان اومارا، سربازی که لباس پلیس بر تن کرده، نقشی مشابه کوین کاستنر (در «تسخیر ناپذیران») را دارد و گروهی را دور هم جمع میکند اما مجموعهای از افشاگریهای ناگوار در مورد شخصیت برولین و وجود همسری که اصلا علاقهای به شغل او و خطرهای موجود در آن ندارد - البته تا زمانی که بدون هیچگونه توضیحی تغییر عقیده میدهد و به یک عضو پروپا قرص گروه بدل میشود- دست و پای این شخصیت را بسته است. جان آروارهای مشابه دیکتریسی دارد و مثل او خوشمشرب و بذلهگو است اما گرفتار کلیشه حقبه جانب بودن است. گروه او مرکب از مایکلپنیا، رابرتپاتریک، جووانیریبیسی و آنتونیمکی به اندازه کافی جالب است اما برگ برنده را رایانگازلینگ، رو میکند که بسیاری از لحظههای عالی را در دست دارد. وقتی نوبت به نیکنولتی در نقش رییس پلیس تندخو برسد دیگر ظرافتی در کار نیست. این یک داستان جنایی است که بهشیوه کامیکبوکی بازگو شده است و فلایشر کارگردان که با اولین فیلم خود، «زامبی لند» توانست با اعتماد به نفس خیره کنندهای پیش برود، آنقدر جلوه تصویری به اثرش داده است که تماشاگر فراموش میکند این خیابانهای کثیف لسآنجلس چه خوب ساخته و پرداخته شدهاند. این فیلم «محرمانه لسآنجلس» نیست اما چنان بداعتی در ساختن صحنههای تعقیب و گریز اتومبیل با کمک پرده آبی دارد که مثل یک «پنج سریع» متعلق به دهه 1940 به نظر میرسد.
«جوخه گنگسترها» سرگرمی بیکموکاستی است: فیلمنامهای بسیار زیرکانه دارد، مجموعهای از ستارگان دوستداشتنی و خوشقیافه، کوریوگرافی بیعیب و یک شانپن خیره کننده. با این حال شکی نیست که این یک فیلم بیخطر استودیویی است که هر جزو آن کارایی دقیق و ماشینی دارد و ترجیح میدهد با بلندپروازی خود را به خطر نیندازد. درباره برایان دیپالما نمیتوان چنین گفت.
منبع: امپاير
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.