واکنش اصغر فرهادي به اعتراضات اخير
پرسش، تحقير، خشم
گروه هنر: اصغر فرهادي با نگارش يادداشتي به اعتراضات اخير واکنش نشان داد. متن يادداشت اصغر فرهادي که براي ايلنا ارسال شده، به شرح زير است: امروز سعي دارم بهدور از احساسات دراينباره بنويسم. چندسال پيش در مقدمه کتاب فيلمنامههايم نوشتم: «اگر با اين نوشتهها توانسته باشم جسارت پرسشگري را در تماشاگران تقويت کرده و ترسشان را از کاشتن بذر سؤال در ذهنها بکاهم از زماني که براي نوشتن صرف کردهام راضي و خوشنودم که دنياي امروز پيش از آنکه به مقام و مسئول پاسخگو نياز داشته باشد محتاج مردميست پرسشگر. مردمي که از گذاشتن علامت سؤال در برابر هرآنچه برايشان ثابت و قاطع است نهراسند». اين روزها خبرها و مطالب زيادى درباره اعتراضات در نقاط دور و نزديک کشور شنيده و خواندهايم. کلمهاي که در بسياري از اين نظرات و بحثها استفاده کليدي و مکرر شده «مطالبه» است. مطالبات اقتصادي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي. اما در کنار همه اين مطالبات و در دايرهاي گستردهتر، آنچه در اين سالها بخشى از مردم را به اعتراض در شکلهاي مختلف واداشته، پرسشهاي بيپاسخي است که در اين چند دهه در همه زمينهها از سر پنهانکاري و مصلحتجويي يا ناديده گرفته شده و بيپاسخ مانده و يا به آنها پاسخهاي غيرواقعي و توهمآلود داده شده. بياعتنايي به چراها و پرسشهاي انباشتهشده در جامعه، برخلاف تصور کساني که بالاترين وظيفهشان پاسخگوييست، حاصلش نه فراموشي و آرامش که تحقير اجتماعي است و زخم ملتهب تحقير، مهمترين و قويترين عامل خشم. هيچ خشمي به اندازه خشم تحقيرشدگي ماندگار و عميق نيست. بهسکوتواداشتن و تهديد پرسشگران به معناي ازميانرفتن پرسشها نيست. پرسشها باقياند و در گوشه ذهنها در حال تکثير. با تأثر و همدردي با خانوادههاي داغدار و همه آسيبديدگان اين اعتراضات و ياد نوجوان عزيز همشهريام «آرمين صادقي» که اين روزها چشمهاي سرشار از ميل به زندگياش لحظهاي از نظرم دور نميشود.
گروه هنر: اصغر فرهادي با نگارش يادداشتي به اعتراضات اخير واکنش نشان داد. متن يادداشت اصغر فرهادي که براي ايلنا ارسال شده، به شرح زير است: امروز سعي دارم بهدور از احساسات دراينباره بنويسم. چندسال پيش در مقدمه کتاب فيلمنامههايم نوشتم: «اگر با اين نوشتهها توانسته باشم جسارت پرسشگري را در تماشاگران تقويت کرده و ترسشان را از کاشتن بذر سؤال در ذهنها بکاهم از زماني که براي نوشتن صرف کردهام راضي و خوشنودم که دنياي امروز پيش از آنکه به مقام و مسئول پاسخگو نياز داشته باشد محتاج مردميست پرسشگر. مردمي که از گذاشتن علامت سؤال در برابر هرآنچه برايشان ثابت و قاطع است نهراسند». اين روزها خبرها و مطالب زيادى درباره اعتراضات در نقاط دور و نزديک کشور شنيده و خواندهايم. کلمهاي که در بسياري از اين نظرات و بحثها استفاده کليدي و مکرر شده «مطالبه» است. مطالبات اقتصادي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي. اما در کنار همه اين مطالبات و در دايرهاي گستردهتر، آنچه در اين سالها بخشى از مردم را به اعتراض در شکلهاي مختلف واداشته، پرسشهاي بيپاسخي است که در اين چند دهه در همه زمينهها از سر پنهانکاري و مصلحتجويي يا ناديده گرفته شده و بيپاسخ مانده و يا به آنها پاسخهاي غيرواقعي و توهمآلود داده شده. بياعتنايي به چراها و پرسشهاي انباشتهشده در جامعه، برخلاف تصور کساني که بالاترين وظيفهشان پاسخگوييست، حاصلش نه فراموشي و آرامش که تحقير اجتماعي است و زخم ملتهب تحقير، مهمترين و قويترين عامل خشم. هيچ خشمي به اندازه خشم تحقيرشدگي ماندگار و عميق نيست. بهسکوتواداشتن و تهديد پرسشگران به معناي ازميانرفتن پرسشها نيست. پرسشها باقياند و در گوشه ذهنها در حال تکثير. با تأثر و همدردي با خانوادههاي داغدار و همه آسيبديدگان اين اعتراضات و ياد نوجوان عزيز همشهريام «آرمين صادقي» که اين روزها چشمهاي سرشار از ميل به زندگياش لحظهاي از نظرم دور نميشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.