|

زندگی واقعی ویلیام اِستونِر

«اِستونِر» رمانی است از جان ویلیامز، نویسنده آمریکایی، که با ترجمه سعید مقدم در نشر مرکز منتشر شده است. شخصیت اصلی این رمان استاد دانشگاهی است به نام استونر که از کار در مزرعه پدری به استادی ادبیات در دانشگاه می‌رسد. این البته به معنای این نیست که با رمانی سروکار داریم سرشار از شرح موفقیت‌های مردی که موقعیت‌اش ارتقا یافته است؛ همه این‌ها برای استونر با نوعی ملال و سردرگمی رخ می‌دهد و دانشگاه و کتابخانه آن برای استونر به مثابه جایی است که او را از جهان واقعی بیرون نگه می‌دارد. این‌گونه است که در بحبوحه جنگ جهانی اول او هیچ احساس و برداشت و دریافت روشنی از آن‌چه بیرون از حیطه آکادمیک در حال رخ‌دادن است ندارد. البته آکادمی هم برای او سکوی پرش به سمت موفقیت‌های عظیم شغلی نیست. او در همه‌حال در موقعیتی میانه و شاید بتوان گفت حاشیه‌ای ایستاده است. به‌نحوی‌که پس از مرگش کمتر کسی او را به یاد می‌آورد و به او فکر می‌کند. استونر همواره مردی میانه‌حال است و جان ویلیامز با طنزی زیرپوستی که گاه خونسردی ناباکوف را در مواجهه با شخصیت‌های داستانش به یاد می‌آورد، موقعیت او را روایت می‌کند. جان ویلیامز در سرآغاز این رمان تقدیم‌نامه‌ای نوشته است که رویکرد احتمالا کنایی او را به وجه تخیلی و وجه واقعی آن‌چه در این رمان به تصویر کشیده و نحوه درآمیختن این دو وجه نشان می‌دهد: «این کتاب را به دوستان و همکاران سابقم در گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه میزوری تقدیم می‌کنم. آنها بی‌درنگ متوجه می‌شوند که این کتاب اثری داستانی است؛ هیچ‌یک از شخصیت‌هایی که در این داستان پرورانده می‌شود همتایی، چه زنده چه مرده، در زندگی واقعی ندارد و هیچ‌یک از رویدادهای داستان در واقعیت در دانشگاه میزوری رخ نداده است. آنها همچنین متوجه خواهند شد که هنگام اشاره به ساختمان‌ها و تاریخ دانشگاه میزوری خودم را به واقعیت محدود نکرده‌ام؛ به این سبب دانشگاه میزوریِ داستان را نیز باید مکانی تخیلی بشمارند.» رمان با شرحی کوتاه و مختصر و گزارش‌گونه از مقطعی از زندگی ویلیام استونر از زمانی که وارد دانشگاه میزوری می‌شود تا زمان مرگ او آغاز می‌شود و در همین شرح مختصر موقعیت و شخصیت قهرمان داستان ساخته و پرداخته می‌شود: «ویلیام استونر در سال 1910 در نوزده‌سالگی وارد دانشگاه میزوری شد. هشت سال بعد، در اوج جنگ جهانی اول، دکترای خود را در رشته‌ی ادبیات گرفت و در همان دانشگاه با رتبه‌ی مربی استخدام شد، و تا زمان مرگش در 1956 همان‌جا تدریس می‌کرد. او هرگز به رتبه‌ای بالاتر از استادیاری نرسید، و بیشتر دانشجویان وقتی دوره‌شان را پیش او تمام می‌کردند او را از یاد می‌بردند. هنگامی که درگذشت، همکارانش نسخه‌ی دست‌نوشته‌ای از سده‌های میانه را به رسم یادبود به کتابخانه‌ی دانشگاه هدیه کردند. این دست‌نوشته را شاید بتوان هنوز با این یادداشت در میان مجموعه‌ی کتاب‌های نادر یافت: هدیه به کتابخانه‌ی دانشگاه میزوری، به یاد ویلیام استونر، از طرف همکارانش در دانشکده‌ی ادبیات. دانشجوی متفرقه‌ای که با نام او برخورد می‌کند ممکن است بی‌منظور از خودش بپرسد ویلیام استونر که بود، اما کنجکاوی‌اش به‌ندرت از این پرسش سرسری فراتر می‌رود. همکاران استونر، که در زمان حیاتش شانِ خاصی برایش قائل نبودند، بعد از مرگش به‌ندرت از او صحبت می‌کردند. نام او برای همکاران مسن‌ترش یادآور پایانی بود که در انتظار همه است، و برای همکاران جوان‌ترش صرفا صدایی بود که هیچ حسی از گذشته را در آنها برنمی‌انگیخت و هویتی را هم نمی‌رساند که خود یا حرفه‌شان را با آن تداعی کنند.» و بعد از این شرح مختصر داستان زندگی ویلیام استونر آغاز می‌شود.
داستان‌های دُن کامیلو
اخیرا کتاب تازه‌ای از مجموعه‌داستان‌های طنزآمیز دُن کامیلو با عنوان «رفیق دُن کامیلو» با ترجمه مرجان رضایی در نشر مرکز منتشر شده است. دُن کامیلو شخصیتی داستانی است، ساخته و پرداخته جووانی گوارسکی، نویسنده طنزپرداز ایتالیایی. از مجموعه‌داستان‌های دُن کامیلو تاکنون چند کتاب دیگر به فارسی ترجمه و منتشر شده که «دُن کامیلو و پسر ناخلف» و «دُن کامیلو بر سر دوراهی» از جمله آن‌هاست. دُن کامیلو کشیش یک دهکده است و شخصیت مقابل او کمونیستی است به نام پپونه. گوارسکی ماجراهای دن کامیلو را در نشریه‌ای به نام کاندیدو می‌نوشت. کتاب «رفیق دُن کامیلو» شامل پانزده فصل است به نام‌های: تب طلا، انتقام دُن کامیلو، دن کامیلو در لباس مبدل، عملیات روندلا، استراحت اجباری، هسته‌ی فضایی، بحث سیاسی در راه، مامور مخفی مسیح، باران دست‌بردار نبود، سه خوشه گندم، هسته اعتراف می‌کند، در دهانه‌ی دوزخ، قهوه‌ی رفیق نادیا، موج ماقبل آخر و داستان بی‌پایان. آن‌چه در ادامه می‌خوانید قسمتی است از «هسته‌ی فضایی» از این کتاب: «به جز دن کامیلو، سایر اعضای گروه که همگی به‌دقت دستچین شده بودند، همه مبارزان حزبی باسابقه‌ای بودند - حتی روندلای نگون‌بخت که دن کامیلو نابکارانه خردش کرده و حذفش کرده بود. از بین هشت کمونیست دوآتشه‌ی باقیمانده، رفیق باچیگا مسلط‌ترین آنها به دکترین کمونیستی بود و در مواقع مقتضی نقل‌قول‌های مبسوطی از آن ارائه می‌داد. ولی باچیگا اهل جِنُوا و تا مغز استخوانش جنوایی بود. این یعنی که گذشته از همه‌چیز، مردی خوش‌فکر و دارای شم اقتصادی بالا بود. وقتی دن کامیلو او را به‌عنوان هدف بعدی‌اش انتخاب کرد، همین شم اقتصادی بود که کار دستش داد. ماجرا در بعدازظهر اولین روز برنامه‌ی رسمی سفر اتفاق افتاد، زمانی که قرار بود مسافران به اتفاق میزبانان در شهر گشتی بزنند. اولین محل بازدید آنها فروشگاه دولتی بزرگی بود که صبح همان روز پپونه از آن خرید کرده بود. رفیق نادیا پتروونا به مسافران اطلاع داد که طبق گفته‌ی رفیق یِنکا اورِگف، اتحاد شوروی تا سال 1965 هشت میلیارد متر منسوجات پشمی و پانصدوپانزده میلیون جفت جوراب تولید خواهد کرد. رفیق اورگف سپس به مسافران اطمینان داد که می‌توانند هرچه دلشان می‌خواهد بخرند، و خودش دم در ایستاد تا مطمئن باشد همه‌چیز با نظم و ترتیب انجام می‌گیرد...».

«اِستونِر» رمانی است از جان ویلیامز، نویسنده آمریکایی، که با ترجمه سعید مقدم در نشر مرکز منتشر شده است. شخصیت اصلی این رمان استاد دانشگاهی است به نام استونر که از کار در مزرعه پدری به استادی ادبیات در دانشگاه می‌رسد. این البته به معنای این نیست که با رمانی سروکار داریم سرشار از شرح موفقیت‌های مردی که موقعیت‌اش ارتقا یافته است؛ همه این‌ها برای استونر با نوعی ملال و سردرگمی رخ می‌دهد و دانشگاه و کتابخانه آن برای استونر به مثابه جایی است که او را از جهان واقعی بیرون نگه می‌دارد. این‌گونه است که در بحبوحه جنگ جهانی اول او هیچ احساس و برداشت و دریافت روشنی از آن‌چه بیرون از حیطه آکادمیک در حال رخ‌دادن است ندارد. البته آکادمی هم برای او سکوی پرش به سمت موفقیت‌های عظیم شغلی نیست. او در همه‌حال در موقعیتی میانه و شاید بتوان گفت حاشیه‌ای ایستاده است. به‌نحوی‌که پس از مرگش کمتر کسی او را به یاد می‌آورد و به او فکر می‌کند. استونر همواره مردی میانه‌حال است و جان ویلیامز با طنزی زیرپوستی که گاه خونسردی ناباکوف را در مواجهه با شخصیت‌های داستانش به یاد می‌آورد، موقعیت او را روایت می‌کند. جان ویلیامز در سرآغاز این رمان تقدیم‌نامه‌ای نوشته است که رویکرد احتمالا کنایی او را به وجه تخیلی و وجه واقعی آن‌چه در این رمان به تصویر کشیده و نحوه درآمیختن این دو وجه نشان می‌دهد: «این کتاب را به دوستان و همکاران سابقم در گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه میزوری تقدیم می‌کنم. آنها بی‌درنگ متوجه می‌شوند که این کتاب اثری داستانی است؛ هیچ‌یک از شخصیت‌هایی که در این داستان پرورانده می‌شود همتایی، چه زنده چه مرده، در زندگی واقعی ندارد و هیچ‌یک از رویدادهای داستان در واقعیت در دانشگاه میزوری رخ نداده است. آنها همچنین متوجه خواهند شد که هنگام اشاره به ساختمان‌ها و تاریخ دانشگاه میزوری خودم را به واقعیت محدود نکرده‌ام؛ به این سبب دانشگاه میزوریِ داستان را نیز باید مکانی تخیلی بشمارند.» رمان با شرحی کوتاه و مختصر و گزارش‌گونه از مقطعی از زندگی ویلیام استونر از زمانی که وارد دانشگاه میزوری می‌شود تا زمان مرگ او آغاز می‌شود و در همین شرح مختصر موقعیت و شخصیت قهرمان داستان ساخته و پرداخته می‌شود: «ویلیام استونر در سال 1910 در نوزده‌سالگی وارد دانشگاه میزوری شد. هشت سال بعد، در اوج جنگ جهانی اول، دکترای خود را در رشته‌ی ادبیات گرفت و در همان دانشگاه با رتبه‌ی مربی استخدام شد، و تا زمان مرگش در 1956 همان‌جا تدریس می‌کرد. او هرگز به رتبه‌ای بالاتر از استادیاری نرسید، و بیشتر دانشجویان وقتی دوره‌شان را پیش او تمام می‌کردند او را از یاد می‌بردند. هنگامی که درگذشت، همکارانش نسخه‌ی دست‌نوشته‌ای از سده‌های میانه را به رسم یادبود به کتابخانه‌ی دانشگاه هدیه کردند. این دست‌نوشته را شاید بتوان هنوز با این یادداشت در میان مجموعه‌ی کتاب‌های نادر یافت: هدیه به کتابخانه‌ی دانشگاه میزوری، به یاد ویلیام استونر، از طرف همکارانش در دانشکده‌ی ادبیات. دانشجوی متفرقه‌ای که با نام او برخورد می‌کند ممکن است بی‌منظور از خودش بپرسد ویلیام استونر که بود، اما کنجکاوی‌اش به‌ندرت از این پرسش سرسری فراتر می‌رود. همکاران استونر، که در زمان حیاتش شانِ خاصی برایش قائل نبودند، بعد از مرگش به‌ندرت از او صحبت می‌کردند. نام او برای همکاران مسن‌ترش یادآور پایانی بود که در انتظار همه است، و برای همکاران جوان‌ترش صرفا صدایی بود که هیچ حسی از گذشته را در آنها برنمی‌انگیخت و هویتی را هم نمی‌رساند که خود یا حرفه‌شان را با آن تداعی کنند.» و بعد از این شرح مختصر داستان زندگی ویلیام استونر آغاز می‌شود.
داستان‌های دُن کامیلو
اخیرا کتاب تازه‌ای از مجموعه‌داستان‌های طنزآمیز دُن کامیلو با عنوان «رفیق دُن کامیلو» با ترجمه مرجان رضایی در نشر مرکز منتشر شده است. دُن کامیلو شخصیتی داستانی است، ساخته و پرداخته جووانی گوارسکی، نویسنده طنزپرداز ایتالیایی. از مجموعه‌داستان‌های دُن کامیلو تاکنون چند کتاب دیگر به فارسی ترجمه و منتشر شده که «دُن کامیلو و پسر ناخلف» و «دُن کامیلو بر سر دوراهی» از جمله آن‌هاست. دُن کامیلو کشیش یک دهکده است و شخصیت مقابل او کمونیستی است به نام پپونه. گوارسکی ماجراهای دن کامیلو را در نشریه‌ای به نام کاندیدو می‌نوشت. کتاب «رفیق دُن کامیلو» شامل پانزده فصل است به نام‌های: تب طلا، انتقام دُن کامیلو، دن کامیلو در لباس مبدل، عملیات روندلا، استراحت اجباری، هسته‌ی فضایی، بحث سیاسی در راه، مامور مخفی مسیح، باران دست‌بردار نبود، سه خوشه گندم، هسته اعتراف می‌کند، در دهانه‌ی دوزخ، قهوه‌ی رفیق نادیا، موج ماقبل آخر و داستان بی‌پایان. آن‌چه در ادامه می‌خوانید قسمتی است از «هسته‌ی فضایی» از این کتاب: «به جز دن کامیلو، سایر اعضای گروه که همگی به‌دقت دستچین شده بودند، همه مبارزان حزبی باسابقه‌ای بودند - حتی روندلای نگون‌بخت که دن کامیلو نابکارانه خردش کرده و حذفش کرده بود. از بین هشت کمونیست دوآتشه‌ی باقیمانده، رفیق باچیگا مسلط‌ترین آنها به دکترین کمونیستی بود و در مواقع مقتضی نقل‌قول‌های مبسوطی از آن ارائه می‌داد. ولی باچیگا اهل جِنُوا و تا مغز استخوانش جنوایی بود. این یعنی که گذشته از همه‌چیز، مردی خوش‌فکر و دارای شم اقتصادی بالا بود. وقتی دن کامیلو او را به‌عنوان هدف بعدی‌اش انتخاب کرد، همین شم اقتصادی بود که کار دستش داد. ماجرا در بعدازظهر اولین روز برنامه‌ی رسمی سفر اتفاق افتاد، زمانی که قرار بود مسافران به اتفاق میزبانان در شهر گشتی بزنند. اولین محل بازدید آنها فروشگاه دولتی بزرگی بود که صبح همان روز پپونه از آن خرید کرده بود. رفیق نادیا پتروونا به مسافران اطلاع داد که طبق گفته‌ی رفیق یِنکا اورِگف، اتحاد شوروی تا سال 1965 هشت میلیارد متر منسوجات پشمی و پانصدوپانزده میلیون جفت جوراب تولید خواهد کرد. رفیق اورگف سپس به مسافران اطمینان داد که می‌توانند هرچه دلشان می‌خواهد بخرند، و خودش دم در ایستاد تا مطمئن باشد همه‌چیز با نظم و ترتیب انجام می‌گیرد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.