|

مجاهدین اسلام

حسین ملکی

از میدان شهدای منطقه 14 آغاز می‌شود و همین‌طور می‌آید و می‌آید تا برسد به منطقه 12 و خیابان ابن‌سینا. در این بین با دو تقاطع قدیمی و مهم هم در ارتباط است. خیابان ایران و مردم و همین‌طور دو بیمارستان مهم آن منطقه؛ یعنی شفا یحیائیان و معیری، اما شناخته‌شدنش به‌خاطر اینها نیست. شناخته‌شدنش به‌خاطر قرارداشتن دیوار مجلس است و درِ ورود و خروج نمایندگانش به آن. مجاهدین اسلام در اصل خیابان پررفت‌وآمد نمایندگان مردم است تا حضور و تجمع مردم، البته متأسفانه. این خیابان دری برای ورود مردم به دفاتر نمایندگان شهرشان و ملاقات با آنها و طرح خواسته‌های فردی دارد، اما مکانی برای تجمع و طرح درخواست‌های جمعی ندارد. از میدان شهدا تا درِ ورود مجلس، خیابان متربه‌متر عریض‌تر می‌شود و این زیادشدن عرض به معنای اضافه‌شدن فضایی برای توقف نیست. اینجا نایستید. در هر نقطه این خیابان که مجاور مجلس است، اگر بایستید، سربازی هست که این جمله را به شما بگوید و بعد راهنمایی‌تان کند که زودتر این مکان را ترک کنید؛ مکانی که آن‌قدر عریض است که اگر تجمعی هم در آن صورت بگیرد، اصلا به چشم نمی‌آید. درصورتی‌که نباید چنین باشد، چراکه اینجا باید خیابان مطالبات باشد؛ مطالبات جمعی البته. این خیابان‌ها باید در معرض دید باشند؛ هم در معرض دید کسانی که مطالبه از آنهاست و هم کسانی که ممکن است با مطالبه‌گران خواسته یکسانی داشته باشند. مجاهدین اسلام اما چنین نیست. پنجره دید نمایندگان آن‌قدر با فاصله از خیابان است که مطالبه‌گران اگر هم در آن عرض زیاد دور هم جمع شوند، دیده نشوند و صدای تردد موتورها و ماشین‌های خیابان آن‌قدر بلند هست که صدای آنها هرگز شنیده نشود. برای همین مطالبه‌گری جمعی اندکی هم اگر بخواهد در این خیابان شکل بگیرد، مطالبه‌گران همگی پناه می‌برند به انتهای این خیابان و تقاطع آن با خیابان ابن‌سینا؛ جایی که یک مثلث کوچک از بلوک‌های سیمانی تشکیل شده است برای نظم‌دهی به ورود

و خروج وسایل نقلیه.

از میدان شهدای منطقه 14 آغاز می‌شود و همین‌طور می‌آید و می‌آید تا برسد به منطقه 12 و خیابان ابن‌سینا. در این بین با دو تقاطع قدیمی و مهم هم در ارتباط است. خیابان ایران و مردم و همین‌طور دو بیمارستان مهم آن منطقه؛ یعنی شفا یحیائیان و معیری، اما شناخته‌شدنش به‌خاطر اینها نیست. شناخته‌شدنش به‌خاطر قرارداشتن دیوار مجلس است و درِ ورود و خروج نمایندگانش به آن. مجاهدین اسلام در اصل خیابان پررفت‌وآمد نمایندگان مردم است تا حضور و تجمع مردم، البته متأسفانه. این خیابان دری برای ورود مردم به دفاتر نمایندگان شهرشان و ملاقات با آنها و طرح خواسته‌های فردی دارد، اما مکانی برای تجمع و طرح درخواست‌های جمعی ندارد. از میدان شهدا تا درِ ورود مجلس، خیابان متربه‌متر عریض‌تر می‌شود و این زیادشدن عرض به معنای اضافه‌شدن فضایی برای توقف نیست. اینجا نایستید. در هر نقطه این خیابان که مجاور مجلس است، اگر بایستید، سربازی هست که این جمله را به شما بگوید و بعد راهنمایی‌تان کند که زودتر این مکان را ترک کنید؛ مکانی که آن‌قدر عریض است که اگر تجمعی هم در آن صورت بگیرد، اصلا به چشم نمی‌آید. درصورتی‌که نباید چنین باشد، چراکه اینجا باید خیابان مطالبات باشد؛ مطالبات جمعی البته. این خیابان‌ها باید در معرض دید باشند؛ هم در معرض دید کسانی که مطالبه از آنهاست و هم کسانی که ممکن است با مطالبه‌گران خواسته یکسانی داشته باشند. مجاهدین اسلام اما چنین نیست. پنجره دید نمایندگان آن‌قدر با فاصله از خیابان است که مطالبه‌گران اگر هم در آن عرض زیاد دور هم جمع شوند، دیده نشوند و صدای تردد موتورها و ماشین‌های خیابان آن‌قدر بلند هست که صدای آنها هرگز شنیده نشود. برای همین مطالبه‌گری جمعی اندکی هم اگر بخواهد در این خیابان شکل بگیرد، مطالبه‌گران همگی پناه می‌برند به انتهای این خیابان و تقاطع آن با خیابان ابن‌سینا؛ جایی که یک مثلث کوچک از بلوک‌های سیمانی تشکیل شده است برای نظم‌دهی به ورود

و خروج وسایل نقلیه.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.