|

سلیقه‌های بد

جمشید مرادیان: مجسمه‌ساز

در این روزگار دیگر مجسمه‌های شهری از جنسی که ماندگار باشند، ساخته نمی‌شوند؛ چون بهترین حجم‌ها را هم اگر با سنگ و فلز بسازیم، بعد از یکی دو سال آلودگی بصری ایجاد می‎کند و بعد از مدتی برای بیننده خسته‎کننده خواهد شد. برای اینکه این خستگی ایجاد نشود، باید به ضوابط آثار شهری توجه کنیم. سه دوره است که دوسالانه‌ای با عنوان مجسمه‌های شهری برگزار می‌شود تا آثاری برای تغییر فضاهای شهری ساخته شود. به نظرم حتی این دوسالانه می‌تواند سالانه برپا شود چون ممکن است در دوره‎های اول آثار خوبی ارایه نشود اما برای به نتیجه رسیدن در این کار نیاز به تمرین زیادی داریم چون اگر می‌خواهیم خوب بازی کنیم باید قبل از آن زیاد بازی کرده باشیم تا اصول بازی را بدانیم. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که بنشینیم و بعد تصوری از کار شهری در ذهن مسوولان و مجسمه‌سازان به وجود‌آید. تصور درست از مجسمه‌های شهری با کار و ساخت اثر به وجود می‌آید. ما تجربه زیادی در ساخت مجسمه‌های شهری نداریم و حالا که می‌خواهیم این کار را شروع کنیم، باید به فکر این باشیم که حوصله مردم با نصب آثار ثابت و همیشگی از بین نرود مثلا همین رنگ‌های تند و فایبرگلاس دیوارهای شهر آ‌ن‌قدر برای تصور بیننده مضر است که باید ملایم شود. با همه اینها وقتی این تجربه انجام شد، به این نتیجه رسیدیم که این رنگ‌ها نامناسب هستند. زیباترین شهری که تاکنون من دیده‌ام، دارالبیضاء در مراکش بوده که همه دیوارهایش سفید است. منظورم این است که گاهی لازم نیست حتما چیزی به شهر اضافه شود تا زیبا شود؛ بلکه گاهی لازم است چیزهایی را کم کنیم تا شاهد زیبایی شهر باشیم. آثار شهری تنها در مناطق شهری معنا پیدا می‎کند. برای ساخت و نصب این آثار باید به خصوصیات این مناطق توجه کرد مثلا مجسمه‎ای که قرار است در میدان تجریش نصب شود با مجسمه‌ای که در میدان راه‌آهن نصب می‌شود، فرق دارد. اگر الان مجسمه‌ها یا آثار بدی در سطح شهر می‌بینیم به انتخاب‌های رابطه‌ای و سلیقه‌های بد برمی‌گردد. برای همین از برگزاری هر حرکت فرهنگی و نمایشگاه و دوسالانه‌ای دفاع می‌کنم چون معتقدم هرچه آثار بیشتری در مقابل بیننده قرار بگیرد، به درک بصری بالاتری می‌رسد و بعد از مدتی می‌تواند آثار زیبا را از نامناسب تشخیص دهد. درعین حال باید به اصول هنری که نشانی از فرهنگ و هویت ما دارد، دست پیدا کنیم وگرنه اگر همین‌طور که تا الان چینی‌ها مجسمه‎های شهری ما را ساخته‎اند، پیش برویم، تا چند وقت دیگر شعرهای حافظ‌مان را هم باید به چینی‎ها سفارش دهیم!

در این روزگار دیگر مجسمه‌های شهری از جنسی که ماندگار باشند، ساخته نمی‌شوند؛ چون بهترین حجم‌ها را هم اگر با سنگ و فلز بسازیم، بعد از یکی دو سال آلودگی بصری ایجاد می‎کند و بعد از مدتی برای بیننده خسته‎کننده خواهد شد. برای اینکه این خستگی ایجاد نشود، باید به ضوابط آثار شهری توجه کنیم. سه دوره است که دوسالانه‌ای با عنوان مجسمه‌های شهری برگزار می‌شود تا آثاری برای تغییر فضاهای شهری ساخته شود. به نظرم حتی این دوسالانه می‌تواند سالانه برپا شود چون ممکن است در دوره‎های اول آثار خوبی ارایه نشود اما برای به نتیجه رسیدن در این کار نیاز به تمرین زیادی داریم چون اگر می‌خواهیم خوب بازی کنیم باید قبل از آن زیاد بازی کرده باشیم تا اصول بازی را بدانیم. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که بنشینیم و بعد تصوری از کار شهری در ذهن مسوولان و مجسمه‌سازان به وجود‌آید. تصور درست از مجسمه‌های شهری با کار و ساخت اثر به وجود می‌آید. ما تجربه زیادی در ساخت مجسمه‌های شهری نداریم و حالا که می‌خواهیم این کار را شروع کنیم، باید به فکر این باشیم که حوصله مردم با نصب آثار ثابت و همیشگی از بین نرود مثلا همین رنگ‌های تند و فایبرگلاس دیوارهای شهر آ‌ن‌قدر برای تصور بیننده مضر است که باید ملایم شود. با همه اینها وقتی این تجربه انجام شد، به این نتیجه رسیدیم که این رنگ‌ها نامناسب هستند. زیباترین شهری که تاکنون من دیده‌ام، دارالبیضاء در مراکش بوده که همه دیوارهایش سفید است. منظورم این است که گاهی لازم نیست حتما چیزی به شهر اضافه شود تا زیبا شود؛ بلکه گاهی لازم است چیزهایی را کم کنیم تا شاهد زیبایی شهر باشیم. آثار شهری تنها در مناطق شهری معنا پیدا می‎کند. برای ساخت و نصب این آثار باید به خصوصیات این مناطق توجه کرد مثلا مجسمه‎ای که قرار است در میدان تجریش نصب شود با مجسمه‌ای که در میدان راه‌آهن نصب می‌شود، فرق دارد. اگر الان مجسمه‌ها یا آثار بدی در سطح شهر می‌بینیم به انتخاب‌های رابطه‌ای و سلیقه‌های بد برمی‌گردد. برای همین از برگزاری هر حرکت فرهنگی و نمایشگاه و دوسالانه‌ای دفاع می‌کنم چون معتقدم هرچه آثار بیشتری در مقابل بیننده قرار بگیرد، به درک بصری بالاتری می‌رسد و بعد از مدتی می‌تواند آثار زیبا را از نامناسب تشخیص دهد. درعین حال باید به اصول هنری که نشانی از فرهنگ و هویت ما دارد، دست پیدا کنیم وگرنه اگر همین‌طور که تا الان چینی‌ها مجسمه‎های شهری ما را ساخته‎اند، پیش برویم، تا چند وقت دیگر شعرهای حافظ‌مان را هم باید به چینی‎ها سفارش دهیم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.