|

«مرغ سحر» در دستگاه «ماهور»

ناهيد کبيري

«پروانه» با ميهمان‌هاي دراز و کوتاهي که پشت سر هم وارد مي‌شوند خوش‌وبش مي‌کند و ذوق‌زده از ديدارشان، با صداي بلند مي‌خندد. انگار سال‌هاست آنها را نديده است! ساعت هفت‌ونيم غروب است. پروانه از يکي، دو سال پيش بعد از آنکه به يمن تکنولوژي جديد يکديگر را بعد از سال‌ها پيدا کرده بوديم، با تلفن‌ها و ايميل‌ها و بيابيا‌هايش کلافه‌ام کرده بود. گفته بود حالا چرا شهر به آن گراني را انتخاب کرده‌ايد؟ گفته بود بيا و ببين ايراني‌هاي اينجا صاحب چه زندگي‌ها شده‌اند. گفته بود اگر به اينجا بياييد ديگر احساس غربت هم نمي‌کنيد... البته درست هم مي‌گفت. زندگي در ايالت ما‌گران تربود. صورتحساب‌ها کمرمان را شکسته بود. اجاره آپارتمان به آن کوچکي را هم مرتب بالا مي‌بردند و زندگي‌مان در اتاقي به نام محل کار و در اتاق ديگري به نام خانه خلاصه مي‌شد. البته روزهاي تعطيل، من و «سيا» به کتابخانه مي‌رفتيم و يکي، دو بار در ماه هم به تئاتري، کنسرتي، چيزي. حالا ميهمان‌ها همه آمده‌اند. عده‌اي ايستاده‌اند و عده‌اي اين‌طرف و آن‌طرف سالن نشسته‌اند. ميز «اردور» با انواع پنيرها و سس‌ها و چيپس‌ها و ميگو و خوراکي‌هاي ديگر روي پايه‌هايش سنگيني مي‌کند. سالن با زاويه‌هاي مهندسي‌شده و چيدمان متنوع، شيک و وسيع است و خبر از رفاه و آسايش بي‌قيدوشرط ساکنانش مي‌دهد. پروانه، من و سيا را به اين و آن معرفي مي‌کند: «من و آذي از دبيرستان با هم همکلاسي بوديم» به عده‌اي ديگر مي‌گويد: «بايد وادارشان کنم به اينجا منتقل شوند.» بساط سنتور و ضرب و دايره‌زنگي و ويلن به وسط سالن کشيده مي‌شود. آقايان نوازنده يا دکترند يا مدير‌کل و مهندس. ميهمانان بعد از آنکه با پيش‌غذاهاي خوشمزه «ته‌بندي»شان را کرده‌اند و مسايل سياسي و اجتماعي سرزمين دورافتاده خود را شتابزده از هم شکافته و به هم بافته‌اند، با خيال آسوده گوش‌تاگوش مي‌نشينند و به افتخار هنرمندان کف مي‌زنند. پروانه در گوشم مي‌گويد: آنکه سنتور مي‌زند، مهندس بوده است. اينکه ضرب مي‌زند پزشک کليه بوده که حالا يک پيتزافروشي بزرگ دارد. ويلن آن يکي را هم بايد بشنوي و ديوانه بشوي او هم وکيل پايه‌يک دادگستري بوده است. پروانه دایره‌‌زنگي‌ها را هم بين خودش و سه خانم ديگر تقسيم مي‌کند. مهوش خانم با يکي ديگر از آقا دکترها همصدا مي‌شود و احساسات جمع را به جوش مي‌آورد: «مرغ سحر ناله سر کن...» پس از آن هم، چند ترانه شاد و شنگول ديگر و همکاري ميهمان‌ها. در پايان، ويلن‌زن، در حالي که آرشه ويلن خود را عادلانه به سوي تک‌تک ميهمانان نشانه مي‌گيرد، آنها را به خواندن آخرين ترانه دعوت مي‌کند. در هفت روزي که در آن شهر زيبا هستيم، هر شب همان سوروسات است و همان بساط و همان ترانه‌ها و آدم‌ها... در فرودگاه بعد از يک خداحافظي سوزناک با پروانه، من و سيا مدتي در سکوت به هم نگاه مي‌کنيم. براي غربت کوچک خودمان هر دو دلتنگ شده‌ايم...
«پروانه» با ميهمان‌هاي دراز و کوتاهي که پشت سر هم وارد مي‌شوند خوش‌وبش مي‌کند و ذوق‌زده از ديدارشان، با صداي بلند مي‌خندد. انگار سال‌هاست آنها را نديده است! ساعت هفت‌ونيم غروب است. پروانه از يکي، دو سال پيش بعد از آنکه به يمن تکنولوژي جديد يکديگر را بعد از سال‌ها پيدا کرده بوديم، با تلفن‌ها و ايميل‌ها و بيابيا‌هايش کلافه‌ام کرده بود. گفته بود حالا چرا شهر به آن گراني را انتخاب کرده‌ايد؟ گفته بود بيا و ببين ايراني‌هاي اينجا صاحب چه زندگي‌ها شده‌اند. گفته بود اگر به اينجا بياييد ديگر احساس غربت هم نمي‌کنيد... البته درست هم مي‌گفت. زندگي در ايالت ما‌گران تربود. صورتحساب‌ها کمرمان را شکسته بود. اجاره آپارتمان به آن کوچکي را هم مرتب بالا مي‌بردند و زندگي‌مان در اتاقي به نام محل کار و در اتاق ديگري به نام خانه خلاصه مي‌شد. البته روزهاي تعطيل، من و «سيا» به کتابخانه مي‌رفتيم و يکي، دو بار در ماه هم به تئاتري، کنسرتي، چيزي. حالا ميهمان‌ها همه آمده‌اند. عده‌اي ايستاده‌اند و عده‌اي اين‌طرف و آن‌طرف سالن نشسته‌اند. ميز «اردور» با انواع پنيرها و سس‌ها و چيپس‌ها و ميگو و خوراکي‌هاي ديگر روي پايه‌هايش سنگيني مي‌کند. سالن با زاويه‌هاي مهندسي‌شده و چيدمان متنوع، شيک و وسيع است و خبر از رفاه و آسايش بي‌قيدوشرط ساکنانش مي‌دهد. پروانه، من و سيا را به اين و آن معرفي مي‌کند: «من و آذي از دبيرستان با هم همکلاسي بوديم» به عده‌اي ديگر مي‌گويد: «بايد وادارشان کنم به اينجا منتقل شوند.» بساط سنتور و ضرب و دايره‌زنگي و ويلن به وسط سالن کشيده مي‌شود. آقايان نوازنده يا دکترند يا مدير‌کل و مهندس. ميهمانان بعد از آنکه با پيش‌غذاهاي خوشمزه «ته‌بندي»شان را کرده‌اند و مسايل سياسي و اجتماعي سرزمين دورافتاده خود را شتابزده از هم شکافته و به هم بافته‌اند، با خيال آسوده گوش‌تاگوش مي‌نشينند و به افتخار هنرمندان کف مي‌زنند. پروانه در گوشم مي‌گويد: آنکه سنتور مي‌زند، مهندس بوده است. اينکه ضرب مي‌زند پزشک کليه بوده که حالا يک پيتزافروشي بزرگ دارد. ويلن آن يکي را هم بايد بشنوي و ديوانه بشوي او هم وکيل پايه‌يک دادگستري بوده است. پروانه دایره‌‌زنگي‌ها را هم بين خودش و سه خانم ديگر تقسيم مي‌کند. مهوش خانم با يکي ديگر از آقا دکترها همصدا مي‌شود و احساسات جمع را به جوش مي‌آورد: «مرغ سحر ناله سر کن...» پس از آن هم، چند ترانه شاد و شنگول ديگر و همکاري ميهمان‌ها. در پايان، ويلن‌زن، در حالي که آرشه ويلن خود را عادلانه به سوي تک‌تک ميهمانان نشانه مي‌گيرد، آنها را به خواندن آخرين ترانه دعوت مي‌کند. در هفت روزي که در آن شهر زيبا هستيم، هر شب همان سوروسات است و همان بساط و همان ترانه‌ها و آدم‌ها... در فرودگاه بعد از يک خداحافظي سوزناک با پروانه، من و سيا مدتي در سکوت به هم نگاه مي‌کنيم. براي غربت کوچک خودمان هر دو دلتنگ شده‌ايم...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.