در جلسه نقد و بررسی فیلم «برادرم خسرو» مطرح شد
بیگلری: پرداختن به شخصیتهای قربانی در قصه برایم جذاب است
گروه هنر: تروما و نمایش فروپاشی وضعیت باثبات با نگاه به فیلم «برادرم خسرو» با حضور حسین میربابا، فیلمساز و پژوهشگر سینما و احسان بیگلری، کارگردان فیلم «برادرم خسرو»، در گالری آ برگزار شد. در این نشست که سعی شد با نگاهی تحلیلی به چگونگی ساخت فیلم اشاره شود، با نمایش بخشهایی از فیلم، اشارههایی به بحث تروما در ساختار فیلم شد. حسین میربابا در بخشی از صحبتهایش گفت: «این فیلم را میتوان از جمله فیلمهایی دانست که فرم و محتوا در آن کاملا با هم تطبیق دارند، از این جهت میتوان به کارگردان فیلم تبریک گفت».
او ادامه داد: «ارتباط فیلم با سینمای اجتماعی معاصر ایران از جمله اتفاقاتی است که میتوان بیشتر درباره آن صحبت کرد که آیا میتوان گفت این یک فیلم اجتماعی است؟ شاید اینطور بتوان گفت که نقطهضعف بسیاری از فیلمهای سینمایی در این حوزه الکنبودن فیلمها در ارتباط با وضعیت اجتماعی است، اما فیلمی مثل «برادرم خسرو» بهواسطه نشانههایی در ارتباط با جهان ذهنی شخصیت با مخاطب ارتباط خوبی برقرار میکند».
پس از صحبتهای میربابا درباره منطق روایی فیلم و تحلیل نگارش و کارگردانی این فیلم سینمایی، احسان بیگلری در جملات کوتاهی گفت: «متأسفانه این فیلم در جشنواره فیلم فجر دیده نشد و شاید برای بسیاری از منتقدان هم عجیب بود که اینقدر ساده از فیلم گذشتند، اما خوشبختانه فیلم در اکران، بازخورد خوبی در میان مخاطبان، منتقدان و اهالی سینما داشت». او در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «تصور میکنم تا حد زیادی در تعریف سینمای اجتماعی دچار مشکل شدهایم، بههرحال نشاندادن معضلات اجتماعی یکی از اتفاقاتی است که سینمای اجتماعی ما را چشمگیرتر میکند، اما تصور میکنم نداشتن زاویه نگاه در ساخت این آثار یا نبود اندیشه برای پرداختن به مسائل اجتماعی باعث میشود تا برخی از این آثار تنها در این حد باقی بمانند که به مخاطب بگویی شرایط بسیار وحشتناک است و چنین جوی را به مخاطب نشان میدهیم و در نهایت باید به این فکر کنیم اگر تنها از این جهت به سینمای اجتماعی نگاه کنیم چه چیزی نصیبمان میشود؟»
بیگلری در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «بههیچوجه قصدم این نیست که فیلمهای حال حاضر سینمای ایران را بهلحاظ محتوایی تقلیل بدهم؛ تنها به این موضوع اشاره میکنم که گاهی تنها متر خاصی برای ساخت آثار اجتماعی وجود دارد و اگر از آن خارج شوی انگار حق حیات نداری».
این کارگردان سینما در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «قصهای که در فیلم «برادرم خسرو» روایت میشود، چیزی نیست که مخاطب صرفا به دنبال اتفاق عجیبی در طول فیلم باشد، بههرحال من و خانم پریسا هاشمپور چنین درامهایی را که در فیلم میبینید میپسندیم، شبیه اینکه در پیشداستان انگار زخمهایی باز شده است و امروز درباره آنها صحبت میکنیم و مخاطب در طول قصه با آدمهایی همراه میشود که پیشزمینهای از اتفاقی که امروز برایش افتاده است دارد». در بخشی از این نشست، یکی از مخاطبان درباره تجربه تماشای فیلم برادرم خسرو گفت: «بهعنوان شخصی که دکترای علوم اجتماعی دارم و از این جهت فیلم را بیشتر واکاوی کردم، حس نمیکنم این فیلم صددرصد درباره شخصیت بیماران دوقطبی است و این بیماری تنها بستری است برای بیان چیزی که در ذهنتان بوده و فیلم قابلیت این را دارد که در کلاسهای علوم اجتماعی تدریس شود».
گروه هنر: تروما و نمایش فروپاشی وضعیت باثبات با نگاه به فیلم «برادرم خسرو» با حضور حسین میربابا، فیلمساز و پژوهشگر سینما و احسان بیگلری، کارگردان فیلم «برادرم خسرو»، در گالری آ برگزار شد. در این نشست که سعی شد با نگاهی تحلیلی به چگونگی ساخت فیلم اشاره شود، با نمایش بخشهایی از فیلم، اشارههایی به بحث تروما در ساختار فیلم شد. حسین میربابا در بخشی از صحبتهایش گفت: «این فیلم را میتوان از جمله فیلمهایی دانست که فرم و محتوا در آن کاملا با هم تطبیق دارند، از این جهت میتوان به کارگردان فیلم تبریک گفت».
او ادامه داد: «ارتباط فیلم با سینمای اجتماعی معاصر ایران از جمله اتفاقاتی است که میتوان بیشتر درباره آن صحبت کرد که آیا میتوان گفت این یک فیلم اجتماعی است؟ شاید اینطور بتوان گفت که نقطهضعف بسیاری از فیلمهای سینمایی در این حوزه الکنبودن فیلمها در ارتباط با وضعیت اجتماعی است، اما فیلمی مثل «برادرم خسرو» بهواسطه نشانههایی در ارتباط با جهان ذهنی شخصیت با مخاطب ارتباط خوبی برقرار میکند».
پس از صحبتهای میربابا درباره منطق روایی فیلم و تحلیل نگارش و کارگردانی این فیلم سینمایی، احسان بیگلری در جملات کوتاهی گفت: «متأسفانه این فیلم در جشنواره فیلم فجر دیده نشد و شاید برای بسیاری از منتقدان هم عجیب بود که اینقدر ساده از فیلم گذشتند، اما خوشبختانه فیلم در اکران، بازخورد خوبی در میان مخاطبان، منتقدان و اهالی سینما داشت». او در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «تصور میکنم تا حد زیادی در تعریف سینمای اجتماعی دچار مشکل شدهایم، بههرحال نشاندادن معضلات اجتماعی یکی از اتفاقاتی است که سینمای اجتماعی ما را چشمگیرتر میکند، اما تصور میکنم نداشتن زاویه نگاه در ساخت این آثار یا نبود اندیشه برای پرداختن به مسائل اجتماعی باعث میشود تا برخی از این آثار تنها در این حد باقی بمانند که به مخاطب بگویی شرایط بسیار وحشتناک است و چنین جوی را به مخاطب نشان میدهیم و در نهایت باید به این فکر کنیم اگر تنها از این جهت به سینمای اجتماعی نگاه کنیم چه چیزی نصیبمان میشود؟»
بیگلری در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «بههیچوجه قصدم این نیست که فیلمهای حال حاضر سینمای ایران را بهلحاظ محتوایی تقلیل بدهم؛ تنها به این موضوع اشاره میکنم که گاهی تنها متر خاصی برای ساخت آثار اجتماعی وجود دارد و اگر از آن خارج شوی انگار حق حیات نداری».
این کارگردان سینما در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: «قصهای که در فیلم «برادرم خسرو» روایت میشود، چیزی نیست که مخاطب صرفا به دنبال اتفاق عجیبی در طول فیلم باشد، بههرحال من و خانم پریسا هاشمپور چنین درامهایی را که در فیلم میبینید میپسندیم، شبیه اینکه در پیشداستان انگار زخمهایی باز شده است و امروز درباره آنها صحبت میکنیم و مخاطب در طول قصه با آدمهایی همراه میشود که پیشزمینهای از اتفاقی که امروز برایش افتاده است دارد». در بخشی از این نشست، یکی از مخاطبان درباره تجربه تماشای فیلم برادرم خسرو گفت: «بهعنوان شخصی که دکترای علوم اجتماعی دارم و از این جهت فیلم را بیشتر واکاوی کردم، حس نمیکنم این فیلم صددرصد درباره شخصیت بیماران دوقطبی است و این بیماری تنها بستری است برای بیان چیزی که در ذهنتان بوده و فیلم قابلیت این را دارد که در کلاسهای علوم اجتماعی تدریس شود».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.