|

این یعنی میانسالی

بهاره رهنما

یک حرف، برای همه والدینی که فرزندی در سن بلوغ دارند: روزهای سختی را می‌گذرانی. من هم. روزگار است دیگر حالا چرخیده و چرخیده تا ما حال آن روزهای پدر مادرهایمان را بهتر بفهمیم. اگرچه فکر می‌کنم حال آنها از حال این روزهای ما بهتر بود. نوجوانی دهه پنجاهی‌ها که همه‌اش زیر موشک و فشار جنگ و جنس‌کوپنی و دفترچه بسیج و آرزوی خوردن یک موز درسته گذشت، خیلی هم بد نبود. من که گمان می‌کنم هیچ نسلی از ایرانی‌ها مثل ما چنین روزهای عجیبی را تجربه نکرد.
هیچ هم دوست نداشتم جای دخترکم بودم و نوجوانی می‌کردم در عصر آی‌پاد و بیتس و آیفون و جاستین بیبر. در اتاقش را که باز می‌کنم تازه وقتی با دوستانش هست می‌بینم سه دختر باریک رنگ‌پریده که همه‌شان تازه توهم چاقی دارند با گوشی‌های گنده ‌‌روی گوششان دارند توی آیفون یا آی‌پادشان می‌چرخند. با هم در طول یک روز جمعا 10کلمه هم حرف نمی‌زنند. نمی‌فهمم مفهوم رفاقت را پس چطور تفسیر می‌کنند. بعد یادم می‌افتد که من هم زمانی که دوران پانک و لباس‌های عجیب‌پوشیدن بود با لنگه‌به‌لنگه‌پوشیدن کفش‌هایم باعث می‌شدم مادرم به عقلم شک کند که متاسفانه این شک هنوز هم برطرف نشده. پس خودم را با یادآوری روزهای نوجوانی خودم آرام می‌کنم و سعی می‌کنم به عقل دخترکم و دوستانش شک نکنم. اما وقتی بعد دو روز که مرا ندیده می‌بوسمش، روی هوا صورتش را به من می‌چسباند که مبادا کرم مخصوص جوش‌هایش پاک شود، وقتی برای هر میهمانی باید کلی خواهش کنم تا من بروم بالا و مادر و پدر دوستش را ببینم تا خیالم جمع شود که تنها نیستند، او از این کارم خجالت می‌کشد. وقتی می‌بینم رسما بودن با دوستانش را از همه‌چیز بیشتر دوست دارد آن‌وقت چیزی ندارم که آرامم کند. چون نسل من، نسل با محبت‌تری بود؛ نوعی بی‌اعتمادی به وطن، به احساسات و به عشق حتی در برخی از این دهه هفتادی‌ها هست که نگرانم می‌کند. به من می‌گوید تو که نگذاشتی من از این کشور بروم اما من بچه‌مو اینجا به‌دنیا نمیارم. می‌خندم و می‌گویم فکر کردی! نوه منه! باید ایرونی باشه! می‌خنده و میگه: نه دیگه اختیار اون دست شما نیست. تازه اینکه من در خانه دارم، از بهترین‌های این سن است تقریبا. حرف‌گوش‌کن و رام است اما خوب می‌دانم که من برایش هیچ «بهاره رهنما»ی محبوبی نیستم. برایش فقط یک مامانم. به‌قول خودش کمی عجیب‌تر از بقیه مامان‌ها. ولی به‌گمانم با همان اندازه تفاوت سلیقه و عقاید، برای تابستان دنبال شغلی می‌گشت. گفتم تو را به جان اجدادت بیا کتاب بخوان و بابتش پول بگیر. می‌ترسم از روزهای بی‌کتاب این بچه‌ها... روزهای بلوغ بچه‌ها، روزهای گذر ما هم هست. خدا به همه‌مان صبر بدهد، آنها بالغ می‌شوند و به ما یاد می‌دهند که باید با خیلی چیز‌ها کنار بیاییم و این به‌گمانم یعنی: میانسالی.
یک نگاه، اینجا کجاست؟ ریما رامین‌فر به کارگردانی «شیوا مسعودی» و با متنی از «نغمه ثمینی» این‌روزها کار خوبی روی صحنه دارد به نام «اینجا کجاست؟» هر شب ساعت هفت در تالار سایه. روزهای آخرش است و کار تک‌نفره جذاب و پرمخاطبی است. دیدنش را از دست ندهید.
یک حرف، برای همه والدینی که فرزندی در سن بلوغ دارند: روزهای سختی را می‌گذرانی. من هم. روزگار است دیگر حالا چرخیده و چرخیده تا ما حال آن روزهای پدر مادرهایمان را بهتر بفهمیم. اگرچه فکر می‌کنم حال آنها از حال این روزهای ما بهتر بود. نوجوانی دهه پنجاهی‌ها که همه‌اش زیر موشک و فشار جنگ و جنس‌کوپنی و دفترچه بسیج و آرزوی خوردن یک موز درسته گذشت، خیلی هم بد نبود. من که گمان می‌کنم هیچ نسلی از ایرانی‌ها مثل ما چنین روزهای عجیبی را تجربه نکرد.
هیچ هم دوست نداشتم جای دخترکم بودم و نوجوانی می‌کردم در عصر آی‌پاد و بیتس و آیفون و جاستین بیبر. در اتاقش را که باز می‌کنم تازه وقتی با دوستانش هست می‌بینم سه دختر باریک رنگ‌پریده که همه‌شان تازه توهم چاقی دارند با گوشی‌های گنده ‌‌روی گوششان دارند توی آیفون یا آی‌پادشان می‌چرخند. با هم در طول یک روز جمعا 10کلمه هم حرف نمی‌زنند. نمی‌فهمم مفهوم رفاقت را پس چطور تفسیر می‌کنند. بعد یادم می‌افتد که من هم زمانی که دوران پانک و لباس‌های عجیب‌پوشیدن بود با لنگه‌به‌لنگه‌پوشیدن کفش‌هایم باعث می‌شدم مادرم به عقلم شک کند که متاسفانه این شک هنوز هم برطرف نشده. پس خودم را با یادآوری روزهای نوجوانی خودم آرام می‌کنم و سعی می‌کنم به عقل دخترکم و دوستانش شک نکنم. اما وقتی بعد دو روز که مرا ندیده می‌بوسمش، روی هوا صورتش را به من می‌چسباند که مبادا کرم مخصوص جوش‌هایش پاک شود، وقتی برای هر میهمانی باید کلی خواهش کنم تا من بروم بالا و مادر و پدر دوستش را ببینم تا خیالم جمع شود که تنها نیستند، او از این کارم خجالت می‌کشد. وقتی می‌بینم رسما بودن با دوستانش را از همه‌چیز بیشتر دوست دارد آن‌وقت چیزی ندارم که آرامم کند. چون نسل من، نسل با محبت‌تری بود؛ نوعی بی‌اعتمادی به وطن، به احساسات و به عشق حتی در برخی از این دهه هفتادی‌ها هست که نگرانم می‌کند. به من می‌گوید تو که نگذاشتی من از این کشور بروم اما من بچه‌مو اینجا به‌دنیا نمیارم. می‌خندم و می‌گویم فکر کردی! نوه منه! باید ایرونی باشه! می‌خنده و میگه: نه دیگه اختیار اون دست شما نیست. تازه اینکه من در خانه دارم، از بهترین‌های این سن است تقریبا. حرف‌گوش‌کن و رام است اما خوب می‌دانم که من برایش هیچ «بهاره رهنما»ی محبوبی نیستم. برایش فقط یک مامانم. به‌قول خودش کمی عجیب‌تر از بقیه مامان‌ها. ولی به‌گمانم با همان اندازه تفاوت سلیقه و عقاید، برای تابستان دنبال شغلی می‌گشت. گفتم تو را به جان اجدادت بیا کتاب بخوان و بابتش پول بگیر. می‌ترسم از روزهای بی‌کتاب این بچه‌ها... روزهای بلوغ بچه‌ها، روزهای گذر ما هم هست. خدا به همه‌مان صبر بدهد، آنها بالغ می‌شوند و به ما یاد می‌دهند که باید با خیلی چیز‌ها کنار بیاییم و این به‌گمانم یعنی: میانسالی.
یک نگاه، اینجا کجاست؟ ریما رامین‌فر به کارگردانی «شیوا مسعودی» و با متنی از «نغمه ثمینی» این‌روزها کار خوبی روی صحنه دارد به نام «اینجا کجاست؟» هر شب ساعت هفت در تالار سایه. روزهای آخرش است و کار تک‌نفره جذاب و پرمخاطبی است. دیدنش را از دست ندهید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.