|

«احمد پژمان» 78 ساله شد

می‌نویسم تا بدانی ما یاد گرفته‌ایم

فردین خلعتبری

هرگز از یادم نمی‌رود، همه ما را با هم می‌خواستی و از دوستانم اجازه می‌خواهم، این چند سطر را برایت از جانب همه بنویسم.
ما بسیاریم، اختلاف‌سنمان با هم کم نیست. به‌اندازه تمام سال‌های معلم‌بودن تو. با هم فرق داریم، به‌اندازه وسعت تو. مثل همیم، به‌یکرنگی تو. موسیقی، جانمان است، همچون تو.
هرچه بیشتر به تو نزدیک شدیم بزرگ‌تر یافتیمت. اغراق نمی‌کنم. هرچه دوست‌تر شدیم، ارادتمندتر. مریدمان نپروراندی چون می‌خواستی خودمان باشیم، و چقدر با ارزش است این خود بودن. بهترین درس جهان.
از احساس گفتی، بی‌تکلف. بی‌ادا، نه از ماورای موهوم، که از جان. چراغت راه خودمان را نمایاند و با اینکه دوستمان داشتی، از دورشدنمان، نترسیدی. راهت، نه‌فقط آنچه خود پیمودی که همه مسیرهای ماست.
نه دهان به تحقیر گشودی و نه بی‌دلیل به تعریف. و وقت تاییدت، خدا می‌داند به کجا پرمان دادی.
اینها را می‌دانی، می‌نویسم بدانی ما یاد گرفتیم.
سفر که می‌رفتی پشتمان خالی می‌شد. احساسی که هنوز آن را داریم. زبان به نصیحت نگشودی. پندت نهان بود، لابه‌لای نت‌ها، کنار عاطفه موسیقی، نزدیک هماهنگی.
اخلاق را با آهنگ آموختیم، با روی باز، به‌سادگی، با چند صدایی، صداهایی که حامی همند. و به جان نفوذ می‌کنند. بی‌آسیب ولی با جراحت.
و چه بی‌نواست آنکه این را درنیابد. جوان بودی و بزرگ، بزرگ شدی و جوان ماندی. کلاست همچنان پابرجاست. هر روز، هر شب، با هر کشف نو، با هر آهنگی که می‌سازیم.
پشت نیمکتیم. هنوز منتظر، تا بگویی و بشنویم. تا بعدها دریابیم.
اینها را می‌دانی، نوشتم بدانی ما یاد گرفتیم. آقای «احمد‌پژمان»، سایه‌ات بر سر ما، تولدت مبارک.
هرگز از یادم نمی‌رود، همه ما را با هم می‌خواستی و از دوستانم اجازه می‌خواهم، این چند سطر را برایت از جانب همه بنویسم.
ما بسیاریم، اختلاف‌سنمان با هم کم نیست. به‌اندازه تمام سال‌های معلم‌بودن تو. با هم فرق داریم، به‌اندازه وسعت تو. مثل همیم، به‌یکرنگی تو. موسیقی، جانمان است، همچون تو.
هرچه بیشتر به تو نزدیک شدیم بزرگ‌تر یافتیمت. اغراق نمی‌کنم. هرچه دوست‌تر شدیم، ارادتمندتر. مریدمان نپروراندی چون می‌خواستی خودمان باشیم، و چقدر با ارزش است این خود بودن. بهترین درس جهان.
از احساس گفتی، بی‌تکلف. بی‌ادا، نه از ماورای موهوم، که از جان. چراغت راه خودمان را نمایاند و با اینکه دوستمان داشتی، از دورشدنمان، نترسیدی. راهت، نه‌فقط آنچه خود پیمودی که همه مسیرهای ماست.
نه دهان به تحقیر گشودی و نه بی‌دلیل به تعریف. و وقت تاییدت، خدا می‌داند به کجا پرمان دادی.
اینها را می‌دانی، می‌نویسم بدانی ما یاد گرفتیم.
سفر که می‌رفتی پشتمان خالی می‌شد. احساسی که هنوز آن را داریم. زبان به نصیحت نگشودی. پندت نهان بود، لابه‌لای نت‌ها، کنار عاطفه موسیقی، نزدیک هماهنگی.
اخلاق را با آهنگ آموختیم، با روی باز، به‌سادگی، با چند صدایی، صداهایی که حامی همند. و به جان نفوذ می‌کنند. بی‌آسیب ولی با جراحت.
و چه بی‌نواست آنکه این را درنیابد. جوان بودی و بزرگ، بزرگ شدی و جوان ماندی. کلاست همچنان پابرجاست. هر روز، هر شب، با هر کشف نو، با هر آهنگی که می‌سازیم.
پشت نیمکتیم. هنوز منتظر، تا بگویی و بشنویم. تا بعدها دریابیم.
اینها را می‌دانی، نوشتم بدانی ما یاد گرفتیم. آقای «احمد‌پژمان»، سایه‌ات بر سر ما، تولدت مبارک.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.