|

عارف، نماد پیروزی اخلاق بر سیاست

ابراهیم بای سلامی عضو سابق هیات‌علمی دانشگاه تهران

دکتر عارف خم شد تا دست استادش را ببوسد در حالی‌که ‌هزاران استاد دانشگاه از سراسر ایران برای تجلیل از «خردورزی سیاسی و فرزانگی اخلاقی» او طومار امضا کرده بودند و سالن دانشکده فنی دانشگاه تهران مملو از جمعیتی آگاه و فرهیخته بود. او می‌گفت عضوی از جامعه دانشگاهی ایران است که می‌خواهد با تغییر فضای دانشگاه، جامعه ایران تغییر کند. رسانه‌ها و مطبوعات آزاد شوند و مردم با شور و شوق اول انقلاب، اهداف نظام را دنبال کنند. عارف با تلاش، عرصه‌های عمیق و طولانی علم و دانش را درنوردید و در موقعیتی دشوار پا به میدان پرآشوب سیاست گذاشت. حقیقت این است که اکثر دوستان ما با شناختی که از دکتر عارف داشتند باور نمی‌کردند که در دورانی که همه احزاب و گروه‌های مردمی و اصلاح‌طلب، مُهر سکوت بر لب زده‌اند او اینچنین خردمندانه و شجاعانه وارد عرصه شود و لایه‌های قطور یخ‌ها را آب کند تا فضا برای حرکت و مشارکت مردم فراهم شود. در دیدگاه اغلب ما عارف بیش از آنکه یک فعال سیاسی باشد یک چهره برجسته و بین‌المللی آکادمیک است و خوب می‌دانیم که در بازار سیاست و اقتصاد، چهره‌های علمی بیش از آنکه به مانور قدرت، سیاست و ثروت موصوف باشند به سادگی و بی‌آلایشی در این عرصه شناخته شده‌اند. اما در التهابی دیرپا که با سوءتدبیر همراه بود. دانشمندی در قالب یک کنشگر سیاسی این بار سنگین را بر دوش گرفت و با اعلام مواضع متین و شجاعانه به‌ویژه در مناظره‌های تلویزیونی دیوار بی‌اعتمادی را کوتاه و امید به مشارکت و پیروزی را در ملت برانگیخت. مردم هم خواستار تغییر و پیروزی بودند و به عبارتی دیگر پیروزی مهم‌تر از عارف بود. دکتر عارف نیز در استقبال صدها‌هزار جوان ایرانی که با صدایی امیدوار در شهر و روستا فریاد می‌زدند «عارف، عارف» با مردم نجوا می‌کرد «پیروزی، پیروزی» و در همه جا به انبوه خلق که اکثریت قریب به اتفاق آنها جوانان بودند می‌گفت «ما در بیست و چهارم خرداد پیروزی ملت را جشن می‌گیریم.» ملت درخوف و رجا، لحظات دشوار انتخابات را رصد می‌کرد. خاتمی از رقابت باز مانده بود و هاشمی ردصلاحیت شد و عارف و روحانی صدای سکوت آنها شده بودند و در مبارزات انتخاباتی، هر دو نامزد از اعتدال و اصلاح‌طلبی سخن گفتند و در عرصه کارزار خدمت به ملت، هماورد طلبیدند و چشم امید مردم به پیروزی آنها بود. و سرانجام اوضاع به گونه‌ای رقم خورد که گویا این عارف بود که باید برای شادی ملت، کلید پیروزی را در کف دست روحانی قرار دهد. او با تاکید بر اینکه «اگر اصلاح‌طلبان با محوریت خاتمی به اجماع رسیدند من به آن تمکین خواهم کرد» به گونه‌ای خردمندانه و با رعایت منافع و مصالح ملت نقطه عطفی در تاریخ سیاسی ایران رقم زد و از حق خود چشم پوشید تا اخلاق بر سیاست پیروز شود. پیروزی شیرین و اخلاق‌مدارانه‌ای که به قول خاتمی شکست هیچ‌کس نیست. بی‌شک قهرمان اصلی این پیروزی محمدرضا عارف است که با معرفت و صداقت خود گامی بلند در راه تحقق خواسته‌های مردم برداشت و جامعه دانشگاهی ایران چه شایسته و چه با افتخار از این انسان فرهیخته تجلیل کرد.
دکتر عارف خم شد تا دست استادش را ببوسد در حالی‌که ‌هزاران استاد دانشگاه از سراسر ایران برای تجلیل از «خردورزی سیاسی و فرزانگی اخلاقی» او طومار امضا کرده بودند و سالن دانشکده فنی دانشگاه تهران مملو از جمعیتی آگاه و فرهیخته بود. او می‌گفت عضوی از جامعه دانشگاهی ایران است که می‌خواهد با تغییر فضای دانشگاه، جامعه ایران تغییر کند. رسانه‌ها و مطبوعات آزاد شوند و مردم با شور و شوق اول انقلاب، اهداف نظام را دنبال کنند. عارف با تلاش، عرصه‌های عمیق و طولانی علم و دانش را درنوردید و در موقعیتی دشوار پا به میدان پرآشوب سیاست گذاشت. حقیقت این است که اکثر دوستان ما با شناختی که از دکتر عارف داشتند باور نمی‌کردند که در دورانی که همه احزاب و گروه‌های مردمی و اصلاح‌طلب، مُهر سکوت بر لب زده‌اند او اینچنین خردمندانه و شجاعانه وارد عرصه شود و لایه‌های قطور یخ‌ها را آب کند تا فضا برای حرکت و مشارکت مردم فراهم شود. در دیدگاه اغلب ما عارف بیش از آنکه یک فعال سیاسی باشد یک چهره برجسته و بین‌المللی آکادمیک است و خوب می‌دانیم که در بازار سیاست و اقتصاد، چهره‌های علمی بیش از آنکه به مانور قدرت، سیاست و ثروت موصوف باشند به سادگی و بی‌آلایشی در این عرصه شناخته شده‌اند. اما در التهابی دیرپا که با سوءتدبیر همراه بود. دانشمندی در قالب یک کنشگر سیاسی این بار سنگین را بر دوش گرفت و با اعلام مواضع متین و شجاعانه به‌ویژه در مناظره‌های تلویزیونی دیوار بی‌اعتمادی را کوتاه و امید به مشارکت و پیروزی را در ملت برانگیخت. مردم هم خواستار تغییر و پیروزی بودند و به عبارتی دیگر پیروزی مهم‌تر از عارف بود. دکتر عارف نیز در استقبال صدها‌هزار جوان ایرانی که با صدایی امیدوار در شهر و روستا فریاد می‌زدند «عارف، عارف» با مردم نجوا می‌کرد «پیروزی، پیروزی» و در همه جا به انبوه خلق که اکثریت قریب به اتفاق آنها جوانان بودند می‌گفت «ما در بیست و چهارم خرداد پیروزی ملت را جشن می‌گیریم.» ملت درخوف و رجا، لحظات دشوار انتخابات را رصد می‌کرد. خاتمی از رقابت باز مانده بود و هاشمی ردصلاحیت شد و عارف و روحانی صدای سکوت آنها شده بودند و در مبارزات انتخاباتی، هر دو نامزد از اعتدال و اصلاح‌طلبی سخن گفتند و در عرصه کارزار خدمت به ملت، هماورد طلبیدند و چشم امید مردم به پیروزی آنها بود. و سرانجام اوضاع به گونه‌ای رقم خورد که گویا این عارف بود که باید برای شادی ملت، کلید پیروزی را در کف دست روحانی قرار دهد. او با تاکید بر اینکه «اگر اصلاح‌طلبان با محوریت خاتمی به اجماع رسیدند من به آن تمکین خواهم کرد» به گونه‌ای خردمندانه و با رعایت منافع و مصالح ملت نقطه عطفی در تاریخ سیاسی ایران رقم زد و از حق خود چشم پوشید تا اخلاق بر سیاست پیروز شود. پیروزی شیرین و اخلاق‌مدارانه‌ای که به قول خاتمی شکست هیچ‌کس نیست. بی‌شک قهرمان اصلی این پیروزی محمدرضا عارف است که با معرفت و صداقت خود گامی بلند در راه تحقق خواسته‌های مردم برداشت و جامعه دانشگاهی ایران چه شایسته و چه با افتخار از این انسان فرهیخته تجلیل کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.