|

رئيس جديد واليبال منکر رفاقتش با رئيس سابق نشد

ضيايي: دنباله‌رو برنامه‌هاي داورزني هستم

شرق:‌ محمدرضا داورزني در حالي بعد از 11 سال از رياست فدراسيون واليبال کنار رفت که احمد ضيايي، يکي از ياران نزديک و صميمي او در اين فدراسيون، جانشينش شد.‌داورزني سال گذشته در شرايطي که يک سال از دوره رياست چهارساله‌اش بر فدراسيون واليبال باقي مانده بود، با پيشنهاد معاونت قهرماني وزارت ورزش و جوانان مواجه شد که اين پست کليدي را به رياست فدراسيون ترجيح داد. ‌ضيايي از ابتداي دوران مديريت داورزني در مجموعه واليبال کشور در کنار او بوده و در بخش‌هاي مختلف هيئت‌رئيسه و نايب‌رئيسي اين فدراسيون فعاليت داشته است؛ فعاليت‌هايي که اهالي اين رشته به‌خوبي از آن اسم مي‌برند.‌انتخابات رياست فدراسيون واليبال روز پنجشنبه گذشته برگزار شد که احمد ضيايي توانست با کسب حداکثر آرا ( 43 رأي از مجموع 44 رأي) به‌عنوان رئيس جديد مجموعه واليبال کشور برگزيده شود. ‌رئيس جديد فدراسيون واليبال راه بسيار دشواري براي اداره اين فدراسيون دارد؛ چراکه او بايد راه سختي را برود که داورزني به مدت 11 سال و پيش‌از‌آن محمدرضا يزداني‌خرم (رئيس اسبق) 17 سال رفتند تا واليبال را به موفق‌ترين ورزش تيمي ايران تبديل کنند.‌اينها همه در حالي است که ضيايي بايد با حاشيه‌هاي مديريتي هم دست و پنجه نرم کند. در شرايطي که بيشتر از دو روز از به‌رياست‌رسيدن او نگذشته و هنوز بر صندلي رياست فدراسيون واليبال ننشسته، حرف و حديث‌هاي زيادي پشت سرش است.‌عده‌اي معتقدند احمد ضيايي با حمايت و پشتيباني داورزني به رياست رسيده و در‌حال‌حاضر هم شخص داورزني رئيسِ در سايه اين فدراسيون است.‌ضيايي که منکر رفاقت ديرينه‌اش با داورزني نمي‌شود، اين‌گونه جواب منتقدانش را مي‌دهد. او به شرق مي‌گويد: «من منکر رفاقتي که با دکتر داورزني دارم، نمي‌شوم. 10 سال است که کنار ايشان در فدراسيون کار کرده‌ام؛ اما فکر مي‌کنم رأيي که من از مجمع گرفتم، نشان داده باشد که رفاقتي در رئيس‌شدنم در کار نبوده است. دو کانديدا هم به نفع من کنار رفتند. آقاي محمودي هم که اصلا نيامدند. فقط آقاي حسن‌زاده ماندند که يک رأي آوردند. ضمن اينکه اين را هم بايد بگويم که در کل 10 نفر براي شرکت در اين انتخابات نام‌نويسي کردند که وزارت ورزش و جوانان از اين تعداد پنج نفر را فقط تأييد صلاحيت کرد. برخي از کانديداها اصلا سابقه مديریتي نداشتند. در قوانين جديد، وزارت ورزش به‌شدت روي سابقه مديريتي افراد و البته نفوذ آنها براي جذب اعتبار از بخش‌هاي خصوصي تأکيد دارد.»‌حواشي ايجاد‌شده براي ضيايي به اينجا ختم نمي‌شوند. برخي‌ مي‌گويند که او برنامه‌اي جدي براي فدراسيون واليبال ندارد و در واقع دنباله‌رو همان برنامه‌هايي است که داورزني براي فدراسيون ترسيم کرده که البته ضيايي تا حدودي آن را تأييد مي‌کند: «با توجه به اينکه خود من در فدراسيون آقاي داورزني بودم و دقيق در امور همه برنامه‌ها هستم، اعتقادم بر اين است که برنامه بدي براي اين فدراسيون تدوین نشده است؛ چرا‌که بدون نقص است و من هم بايد به آنها وفادار باشم. هدف‌هاي فدراسيون واليبال تا المپيک 2020 و 2024 مشخص شده و من هم آنها را ادامه خواهم داد. نه‌تنها من؛ بلکه هر کس ديگري هم که غير من رئيس مي‌شد، مجبور بود اين برنامه‌ها و هدف‌ها را دنبال کند؛ چرا‌که اين هدف‌گذاري‌ها تابه‌حال ورزش واليبال ايران را بيمه کرده است. من حتي اين قول را از دکتر داورزني گرفتم که حتما در ادامه اين مسير ما را کمک کنند. ايشان در‌حال‌حاضر عضو هيئت‌رئيسه فدراسيون‌هاي جهاني و آسيايي هستند و ما نبايد اين نکته را فراموش کنيم که اينها پست‌هاي کليدي و حساس است».‌نایب‌رئیس پيشين فدراسيون واليبال البته به هدف‌گذاري‌هاي شخصي خودش هم اشاره مي‌کند: «متأسفانه يکي از کمبودهاي ما در فدراسيون واليبال تشکيل‌نشدن کميته‌هاي فني، داوران، فرهنگي و استان‌هاست. آقاي داورزني زماني که خودشان بودند، کار تمام اين کميته‌ها را خودشان انجام مي‌دادند. چون بشخصه توانايي انجام همه آنها را داشتند؛ اما الان نياز داريم که هرچه سريع‌تر اين کميته‌ها را راه‌اندازي کنيم. مهم‌تر از همه تشکيل کميته بازاريابي است که به‌شدت دنبال آن هستم. ما بايد شرايطي را رقم بزنيم که خودمان بتوانيم اعتبار جذب کنيم. آقاي داورزني در چهار سال گذشته کل اعتبار دولت را در هيئت‌ها خرج کردند و براي فدراسيون از بخش خصوصي بودجه آوردند. ما اگر خداي دانش هم باشيم؛ اما نتوانيم اعتبار جذب کنيم، فقط تلاش بيهوده کرده‌ايم. از ديگر برنامه‌هايم هم رسيدگي به وضعيت واليبال زنان است. واليبال زنان ايران 35 سال متوقف شده و ما برنامه داریم آن را به جمع چهار تيم برتر آسيا برسانيم.».

شرق:‌ محمدرضا داورزني در حالي بعد از 11 سال از رياست فدراسيون واليبال کنار رفت که احمد ضيايي، يکي از ياران نزديک و صميمي او در اين فدراسيون، جانشينش شد.‌داورزني سال گذشته در شرايطي که يک سال از دوره رياست چهارساله‌اش بر فدراسيون واليبال باقي مانده بود، با پيشنهاد معاونت قهرماني وزارت ورزش و جوانان مواجه شد که اين پست کليدي را به رياست فدراسيون ترجيح داد. ‌ضيايي از ابتداي دوران مديريت داورزني در مجموعه واليبال کشور در کنار او بوده و در بخش‌هاي مختلف هيئت‌رئيسه و نايب‌رئيسي اين فدراسيون فعاليت داشته است؛ فعاليت‌هايي که اهالي اين رشته به‌خوبي از آن اسم مي‌برند.‌انتخابات رياست فدراسيون واليبال روز پنجشنبه گذشته برگزار شد که احمد ضيايي توانست با کسب حداکثر آرا ( 43 رأي از مجموع 44 رأي) به‌عنوان رئيس جديد مجموعه واليبال کشور برگزيده شود. ‌رئيس جديد فدراسيون واليبال راه بسيار دشواري براي اداره اين فدراسيون دارد؛ چراکه او بايد راه سختي را برود که داورزني به مدت 11 سال و پيش‌از‌آن محمدرضا يزداني‌خرم (رئيس اسبق) 17 سال رفتند تا واليبال را به موفق‌ترين ورزش تيمي ايران تبديل کنند.‌اينها همه در حالي است که ضيايي بايد با حاشيه‌هاي مديريتي هم دست و پنجه نرم کند. در شرايطي که بيشتر از دو روز از به‌رياست‌رسيدن او نگذشته و هنوز بر صندلي رياست فدراسيون واليبال ننشسته، حرف و حديث‌هاي زيادي پشت سرش است.‌عده‌اي معتقدند احمد ضيايي با حمايت و پشتيباني داورزني به رياست رسيده و در‌حال‌حاضر هم شخص داورزني رئيسِ در سايه اين فدراسيون است.‌ضيايي که منکر رفاقت ديرينه‌اش با داورزني نمي‌شود، اين‌گونه جواب منتقدانش را مي‌دهد. او به شرق مي‌گويد: «من منکر رفاقتي که با دکتر داورزني دارم، نمي‌شوم. 10 سال است که کنار ايشان در فدراسيون کار کرده‌ام؛ اما فکر مي‌کنم رأيي که من از مجمع گرفتم، نشان داده باشد که رفاقتي در رئيس‌شدنم در کار نبوده است. دو کانديدا هم به نفع من کنار رفتند. آقاي محمودي هم که اصلا نيامدند. فقط آقاي حسن‌زاده ماندند که يک رأي آوردند. ضمن اينکه اين را هم بايد بگويم که در کل 10 نفر براي شرکت در اين انتخابات نام‌نويسي کردند که وزارت ورزش و جوانان از اين تعداد پنج نفر را فقط تأييد صلاحيت کرد. برخي از کانديداها اصلا سابقه مديریتي نداشتند. در قوانين جديد، وزارت ورزش به‌شدت روي سابقه مديريتي افراد و البته نفوذ آنها براي جذب اعتبار از بخش‌هاي خصوصي تأکيد دارد.»‌حواشي ايجاد‌شده براي ضيايي به اينجا ختم نمي‌شوند. برخي‌ مي‌گويند که او برنامه‌اي جدي براي فدراسيون واليبال ندارد و در واقع دنباله‌رو همان برنامه‌هايي است که داورزني براي فدراسيون ترسيم کرده که البته ضيايي تا حدودي آن را تأييد مي‌کند: «با توجه به اينکه خود من در فدراسيون آقاي داورزني بودم و دقيق در امور همه برنامه‌ها هستم، اعتقادم بر اين است که برنامه بدي براي اين فدراسيون تدوین نشده است؛ چرا‌که بدون نقص است و من هم بايد به آنها وفادار باشم. هدف‌هاي فدراسيون واليبال تا المپيک 2020 و 2024 مشخص شده و من هم آنها را ادامه خواهم داد. نه‌تنها من؛ بلکه هر کس ديگري هم که غير من رئيس مي‌شد، مجبور بود اين برنامه‌ها و هدف‌ها را دنبال کند؛ چرا‌که اين هدف‌گذاري‌ها تابه‌حال ورزش واليبال ايران را بيمه کرده است. من حتي اين قول را از دکتر داورزني گرفتم که حتما در ادامه اين مسير ما را کمک کنند. ايشان در‌حال‌حاضر عضو هيئت‌رئيسه فدراسيون‌هاي جهاني و آسيايي هستند و ما نبايد اين نکته را فراموش کنيم که اينها پست‌هاي کليدي و حساس است».‌نایب‌رئیس پيشين فدراسيون واليبال البته به هدف‌گذاري‌هاي شخصي خودش هم اشاره مي‌کند: «متأسفانه يکي از کمبودهاي ما در فدراسيون واليبال تشکيل‌نشدن کميته‌هاي فني، داوران، فرهنگي و استان‌هاست. آقاي داورزني زماني که خودشان بودند، کار تمام اين کميته‌ها را خودشان انجام مي‌دادند. چون بشخصه توانايي انجام همه آنها را داشتند؛ اما الان نياز داريم که هرچه سريع‌تر اين کميته‌ها را راه‌اندازي کنيم. مهم‌تر از همه تشکيل کميته بازاريابي است که به‌شدت دنبال آن هستم. ما بايد شرايطي را رقم بزنيم که خودمان بتوانيم اعتبار جذب کنيم. آقاي داورزني در چهار سال گذشته کل اعتبار دولت را در هيئت‌ها خرج کردند و براي فدراسيون از بخش خصوصي بودجه آوردند. ما اگر خداي دانش هم باشيم؛ اما نتوانيم اعتبار جذب کنيم، فقط تلاش بيهوده کرده‌ايم. از ديگر برنامه‌هايم هم رسيدگي به وضعيت واليبال زنان است. واليبال زنان ايران 35 سال متوقف شده و ما برنامه داریم آن را به جمع چهار تيم برتر آسيا برسانيم.».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.