|

خانواده‌ای از همه ملیت‌ها

زهرا عمرانی

اولین‌بار از نزدیک درخت کریسمس را در خانه جیل دیدم. کمتر از چهار ماه بود که از ایران رفته بودم، با‌ هزار ترس و نگرانی برای رویارویی با دنیایی ناشناخته و دور. جیل نزدیک به 60 سال داشت و مهندس نرم‌افزار در یکی از شرکت‌های شناخته‌شده بود، با همسرش زندگی می‌کرد. همسرش مدتی آشپز بود اما اخیرا کارش را از دست داده بود، به‌هرحال بازار نیروهای جوان و مهاجرانِ جویای کار داغ بود و حفظ شغل آشپزی کار چندان ساده‌ای نبود.

زندگی‌شان در سطح متوسط بود. آنها فرزندی نداشتند و تصمیم گرفته بودند انرژی و محبتی را که می‌توانستند صرف فرزندانشان کنند نثار فرزندانی کنند که از خانواده‌ خود دور افتاده بودند و من هم این‌گونه با آنها آشنا شدم. عضو گروه داوطلبان دانشگاه بودند. دانشگاه برای دانشجویانی که از کشورهای دیگر می‌آیند امکانی داشت که برای مدتی کوتاه در منزل یکی از شهروندان اقامت کنند تا کم‌کم در شهر جا بیفتند و جایی در شهر پیدا کنند. آنها هم هر سال در ابتدای ترم خانه خود را در اختیار دانشجویان تازه‌وارد و ناآشنا به شهر می‌گذاشتند. نه‌تنها اقامت و پذیرایی رایگان، بلکه کمک می‌کردند تا دانشجو جایی برای اقامت پیدا کند. با ماشین خود از این سر شهر به آن سر شهر دانشجویان را همراهی می‌کردند تا وسایل ارزان و مناسب برای تجهیز مکانشان پیدا کنند.
در اسباب‌کشی با وجود اینکه سن‌وسالی از آنها گذشته بود کمک می‌کردند و راه را نشان می‌دادند که شهر را بشناسی و با قواعد و قوانین نانوشته و نوشته آشنا شوی. این محبت و مهر را بی‌دریغ و بی‌چشمداشت نثار می‌کردند. به‌خنده می‌گفتند ما بیش از 40 بچه داریم اکثرا از آسیای دور و البته از برخی دیگر کشورها. می‌دیدم دنیایشان بزرگ‌تر از آن است که فکر کنند این بچه‌ها در فاصله‌ای نه‌چندان دور ممکن است به رقیب جدی در بازار کار تبدیل شوند و جیل هم هر لحظه ممکن است کارش را از دست بدهد. آن‌ دو در طول سال چند برنامه مختلف هم برگزار می‌کردند، یکی از برنامه‌ها همین شب عید میلاد مسیح بود.
با اینکه هیچ یک مذهبی نبودند در شب عید شام مفصلی می‌پختند و همه را دعوت می‌کردند. انگار با خود عهد کرده بودند تا در سال چند وعده غذای گرم و خوشمزه برای بچه‌هایشان تدارک ببینند و بچه‌ها را دور هم جمع کنند تا احساس غربت نکنند. مهم نبود که خودشان چندان معتقد نبودند، اما می‌دانستند شهر در این ایام خالی است و بسیاری از دانشجویان می‌روند تا عید را با خانواده‌هایشان بگذرانند و ممکن است فرزندان آنها تنها بمانند. قلب بزرگ جیل برایم بی‌مثال است، نگاهش به زندگی مصداق نیکی بی‌چشمداشت است. حالا دو، سه‌سالی است که بازنشسته شده و از آن شهر رفته، می‌دانم حتما در شهر جدید هم خانواده‌ای برای خود ساخته‌اند. اما بچه‌هایشان که حالا سال‌هاست فارغ‌التحصیل شده و حالا حتما برای خود کسی شده‌اند، به هر دین و مسلکی که باشند و هر کجای این کره خاکی زندگی کنند، حتما یادشان می‌آید که روزی در اوج غربت چه خانواده بزرگی از همه ملت‌ها داشته‌اند.

اولین‌بار از نزدیک درخت کریسمس را در خانه جیل دیدم. کمتر از چهار ماه بود که از ایران رفته بودم، با‌ هزار ترس و نگرانی برای رویارویی با دنیایی ناشناخته و دور. جیل نزدیک به 60 سال داشت و مهندس نرم‌افزار در یکی از شرکت‌های شناخته‌شده بود، با همسرش زندگی می‌کرد. همسرش مدتی آشپز بود اما اخیرا کارش را از دست داده بود، به‌هرحال بازار نیروهای جوان و مهاجرانِ جویای کار داغ بود و حفظ شغل آشپزی کار چندان ساده‌ای نبود.

زندگی‌شان در سطح متوسط بود. آنها فرزندی نداشتند و تصمیم گرفته بودند انرژی و محبتی را که می‌توانستند صرف فرزندانشان کنند نثار فرزندانی کنند که از خانواده‌ خود دور افتاده بودند و من هم این‌گونه با آنها آشنا شدم. عضو گروه داوطلبان دانشگاه بودند. دانشگاه برای دانشجویانی که از کشورهای دیگر می‌آیند امکانی داشت که برای مدتی کوتاه در منزل یکی از شهروندان اقامت کنند تا کم‌کم در شهر جا بیفتند و جایی در شهر پیدا کنند. آنها هم هر سال در ابتدای ترم خانه خود را در اختیار دانشجویان تازه‌وارد و ناآشنا به شهر می‌گذاشتند. نه‌تنها اقامت و پذیرایی رایگان، بلکه کمک می‌کردند تا دانشجو جایی برای اقامت پیدا کند. با ماشین خود از این سر شهر به آن سر شهر دانشجویان را همراهی می‌کردند تا وسایل ارزان و مناسب برای تجهیز مکانشان پیدا کنند.
در اسباب‌کشی با وجود اینکه سن‌وسالی از آنها گذشته بود کمک می‌کردند و راه را نشان می‌دادند که شهر را بشناسی و با قواعد و قوانین نانوشته و نوشته آشنا شوی. این محبت و مهر را بی‌دریغ و بی‌چشمداشت نثار می‌کردند. به‌خنده می‌گفتند ما بیش از 40 بچه داریم اکثرا از آسیای دور و البته از برخی دیگر کشورها. می‌دیدم دنیایشان بزرگ‌تر از آن است که فکر کنند این بچه‌ها در فاصله‌ای نه‌چندان دور ممکن است به رقیب جدی در بازار کار تبدیل شوند و جیل هم هر لحظه ممکن است کارش را از دست بدهد. آن‌ دو در طول سال چند برنامه مختلف هم برگزار می‌کردند، یکی از برنامه‌ها همین شب عید میلاد مسیح بود.
با اینکه هیچ یک مذهبی نبودند در شب عید شام مفصلی می‌پختند و همه را دعوت می‌کردند. انگار با خود عهد کرده بودند تا در سال چند وعده غذای گرم و خوشمزه برای بچه‌هایشان تدارک ببینند و بچه‌ها را دور هم جمع کنند تا احساس غربت نکنند. مهم نبود که خودشان چندان معتقد نبودند، اما می‌دانستند شهر در این ایام خالی است و بسیاری از دانشجویان می‌روند تا عید را با خانواده‌هایشان بگذرانند و ممکن است فرزندان آنها تنها بمانند. قلب بزرگ جیل برایم بی‌مثال است، نگاهش به زندگی مصداق نیکی بی‌چشمداشت است. حالا دو، سه‌سالی است که بازنشسته شده و از آن شهر رفته، می‌دانم حتما در شهر جدید هم خانواده‌ای برای خود ساخته‌اند. اما بچه‌هایشان که حالا سال‌هاست فارغ‌التحصیل شده و حالا حتما برای خود کسی شده‌اند، به هر دین و مسلکی که باشند و هر کجای این کره خاکی زندگی کنند، حتما یادشان می‌آید که روزی در اوج غربت چه خانواده بزرگی از همه ملت‌ها داشته‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.