|

نکاتی درباره نمایشگاه «آروین»

در میان جراید و گالری‌ها

صالح تسبیحی

می‌توان آثار«داوود احمدی‌مونس» (آروین) را به عنوان یادداشت‌های یک متفکر شوخی‌پرداز خوانش کرد. تصاویر نمایشگاه اخیر او فراتر از تنوع و ناهماهنگی تعمدی‌شان، روایتگر یک دنیای تخیلی هستند که در آن شوخ‌طبعی گاه به عنوان بافت‌های تند و خشن و گاه به عنوان چشم‌های درهم‌پیچیده گرداگرد و گاه به عنوان نماد‌هایی چون پرنده‌ها بروز می‌کند. اما وقتی جزیی‌تر می‌شویم تصاویر آروین را می‌توان به دسته‌بندی‌های زیر تقسیم کرد:
کارتون‌هایی برای مطبوعات
جنس بعضی از تصاویر، جنس زودانجام و کم‌مهلتی است که در مطبوعات معمول است و بر اساس آن کارتونیست مجبور است فرآیند ایده‌یابی، اجرا و نهایی‌کردن اثر خود را گاه در یک زمان نیم‌ساعته خلاصه کند. از این منظر بخشی از آثار این نمایشگاه برای ارایه در گالری، تصاویری سردستی و نامناسب به نظر می‌آیند. اما در همین آثار نیز می‌توان بارقه‌های خلاقیت و خرق عادت را نیز بازشناخت.
تصویر‌سازی‌ها
تصاویری همچون تصویر «ابر شلوارپوش» به نظر می‌رسد مبتنی بر متن یا نوشته‌ای در مطبوعات یا لااقل متکی بر ذهنیتی نوشتاری نزد هنرمند بوده باشند. آروین در خلق این تصاویر، طمانینه بیشتری به خرج داده و از نظر تکنیک و محتوا با آثاری روبه‌روییم که می‌توانند از تصویر‌سازی محض، فراتر روند و گاه تصویری مستقل به حساب آیند.
نقاشی‌واره‌ها
آروین بلندپروازانه، دست خود را باز گذاشته است و در بخشی از آثار این نمایشگاه، تصاویری در نظر گرفته است که به معنای عرفی، کارتون یا تصویر‌سازی به حساب نمی‌آیند. این آثار، تنه به تنه نقاشی می‌زنند. ساختار آزادانه ترکیب در آنها، رنگ‌گذاری عنان گسیخته، فرم‌های در هم رونده و از همه مهم‌تر، فقدان ایده رُک و راستی که تصویر را تا ژورنالیسم خشک‌وخالی تنزل دهد، بخشی از مجموعه نمایشگاه تازه آروین را، به عنوان بخش خوش‌خوان و مناسب برای تماشا در گالری تبدیل کرده است. چنددستی و آشفتگی آثار نمایشگاه تازه«آروین» شاید ضعف و خطای او محسوب نشود. و شاید این ویژگی آثار اوست که تنوع و چندگانگی‌شان مانع شود تا یک مجموعه مرتب و منسجم در پیش رو داشته باشیم. اما اگر بنا باشد با یک نمایشگاه هنری ناب و خالص روبه‌رو شویم، ناخودآگاه دوست می‌داریم مجموعه‌ای یگانه و مرتب‌تر در پیش‌رومان باشد. برای همین به عنوان یک مخاطب دایم و قدیمی به کارتونیست و تصویر‌گر شناخته‌شده‌مان پیشنهاد می‌کنم برای نمایشگاه بعدی، دست خود را باز‌تر بگذارد و آثاری که در این نوشته از آنها به عنوان«نقاشی واره»‌ها یاد شد را گسترش دهد و چون به حتم توانایی لازم را دارد، این برخورد با اثر هنری را بسط دهد و بر بوم و قطع بزرگ‌تر و تکنیک‌های وسیع‌تری به کار گیرد که از امکان و زمینه‌ای که برای او و آثارش آماده است، یعنی جذب طیف وسیع‌تری از مخاطبان و حتی خریداران و مجموعه‌داران به نمایشگاه خود استفاده کند.
می‌توان آثار«داوود احمدی‌مونس» (آروین) را به عنوان یادداشت‌های یک متفکر شوخی‌پرداز خوانش کرد. تصاویر نمایشگاه اخیر او فراتر از تنوع و ناهماهنگی تعمدی‌شان، روایتگر یک دنیای تخیلی هستند که در آن شوخ‌طبعی گاه به عنوان بافت‌های تند و خشن و گاه به عنوان چشم‌های درهم‌پیچیده گرداگرد و گاه به عنوان نماد‌هایی چون پرنده‌ها بروز می‌کند. اما وقتی جزیی‌تر می‌شویم تصاویر آروین را می‌توان به دسته‌بندی‌های زیر تقسیم کرد:
کارتون‌هایی برای مطبوعات
جنس بعضی از تصاویر، جنس زودانجام و کم‌مهلتی است که در مطبوعات معمول است و بر اساس آن کارتونیست مجبور است فرآیند ایده‌یابی، اجرا و نهایی‌کردن اثر خود را گاه در یک زمان نیم‌ساعته خلاصه کند. از این منظر بخشی از آثار این نمایشگاه برای ارایه در گالری، تصاویری سردستی و نامناسب به نظر می‌آیند. اما در همین آثار نیز می‌توان بارقه‌های خلاقیت و خرق عادت را نیز بازشناخت.
تصویر‌سازی‌ها
تصاویری همچون تصویر «ابر شلوارپوش» به نظر می‌رسد مبتنی بر متن یا نوشته‌ای در مطبوعات یا لااقل متکی بر ذهنیتی نوشتاری نزد هنرمند بوده باشند. آروین در خلق این تصاویر، طمانینه بیشتری به خرج داده و از نظر تکنیک و محتوا با آثاری روبه‌روییم که می‌توانند از تصویر‌سازی محض، فراتر روند و گاه تصویری مستقل به حساب آیند.
نقاشی‌واره‌ها
آروین بلندپروازانه، دست خود را باز گذاشته است و در بخشی از آثار این نمایشگاه، تصاویری در نظر گرفته است که به معنای عرفی، کارتون یا تصویر‌سازی به حساب نمی‌آیند. این آثار، تنه به تنه نقاشی می‌زنند. ساختار آزادانه ترکیب در آنها، رنگ‌گذاری عنان گسیخته، فرم‌های در هم رونده و از همه مهم‌تر، فقدان ایده رُک و راستی که تصویر را تا ژورنالیسم خشک‌وخالی تنزل دهد، بخشی از مجموعه نمایشگاه تازه آروین را، به عنوان بخش خوش‌خوان و مناسب برای تماشا در گالری تبدیل کرده است. چنددستی و آشفتگی آثار نمایشگاه تازه«آروین» شاید ضعف و خطای او محسوب نشود. و شاید این ویژگی آثار اوست که تنوع و چندگانگی‌شان مانع شود تا یک مجموعه مرتب و منسجم در پیش رو داشته باشیم. اما اگر بنا باشد با یک نمایشگاه هنری ناب و خالص روبه‌رو شویم، ناخودآگاه دوست می‌داریم مجموعه‌ای یگانه و مرتب‌تر در پیش‌رومان باشد. برای همین به عنوان یک مخاطب دایم و قدیمی به کارتونیست و تصویر‌گر شناخته‌شده‌مان پیشنهاد می‌کنم برای نمایشگاه بعدی، دست خود را باز‌تر بگذارد و آثاری که در این نوشته از آنها به عنوان«نقاشی واره»‌ها یاد شد را گسترش دهد و چون به حتم توانایی لازم را دارد، این برخورد با اثر هنری را بسط دهد و بر بوم و قطع بزرگ‌تر و تکنیک‌های وسیع‌تری به کار گیرد که از امکان و زمینه‌ای که برای او و آثارش آماده است، یعنی جذب طیف وسیع‌تری از مخاطبان و حتی خریداران و مجموعه‌داران به نمایشگاه خود استفاده کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.