|

باکتاپور، تکه جواهری نایاب

فریده خرمی

روزهای من در پوکارا آنچنان آرام و بی‌دغدغه می‌گذرد، آنچنان به حضور جنگل و کشتزار و دریاچه در زندگی روزمره‌ام عادت کرده‌ام و زندگی در کنار مردم ساده، خونگرم و صمیمی نپال آنچنان مجذوبم کرده که یادم رفته در این کشور میهمانم و چیزی به روز بازگشت نمانده است؛ بازگشت، سخت‌ترین بخش سفر شده. هنوز دیدنی‌های زیادی را در نپال ندیده‌ام؛ نه به منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی چیتوان رفته‌ام، نه به لومبینی، محل تولد بودا، سرزده‌ام و نه هیچ‌کدام از بلندترین قله‌های دنیا را که در نپال واقع شده، فتح کرده‌ام (بگذریم که به‌خاطر ترس از ارتفاع هنوز از کوه‌های درکه هم بالا نرفته‌ام). اما زمان به‌سرعت گذشته و وقت برگشتن فرارسیده. باید دوباره سفر هفت‌ساعته تا کاتماندو را از سر بگذرانم و (اگر جان سالم به‌در ببرم) راهی دوبی شوم. در بازگشت به کاتماندو فرصت دارم از شهر باستانی باکتاپور که فاصله چندانی با کاتماندو ندارد، دیدن کنم و بعد به ایران برگردم و این یکی از بهترین تصمیم‌هایی است که در این سفر گرفته‌ام. باکتاپور ارزش بارهاوبارها دیدن را دارد. باکتاپور جواهر نایاب! آیا می‌توانید موزه‌ای را به اندازه یک شهر تصور کنید؟ می‌توانید تصور کنید که در کوچه‌های باریک شیب‌دار از کنار خانه‌های قدیمی دوطبقه با پنجره‌های چوبی یا دکان‌هایی با درهای کوتاه می‌گذرید؟ در خیابان‌ها و میدان‌های سنگ‌فرش این موزه قرون‌وسطایی راه می‌روید، غذا می‌خورید و به موسیقی گوش می‌کنید؟ می‌توانید در خیالتان از کنار پاگوداهایی با معماری بی‌مانند، بناهای تاریخی عظیم، قصرهایی با سقف‌های طلاکوب و ستون‌هایی با کنده‌کاری‌های چوبی پرنقش‌ونگار بگذرید و در برابر عظمت و زیبایی و شکوه مجسمه‌های سنگی، چوبی یا فلزی هاج‌وواج و سرگشته بمانید؟ می‌توانید چشم‌هایتان را ببندید و در خیال از پله‌های سنگی بالا بروید و وارد معبدهای چوبی کم‌نور و ساکت و پررمزوراز، باقی‌مانده از قرون و اعصار گذشته شوید و در سکوت، خلوت و تنهایی این معبدها حس کنید که صدای پچ‌پچ مردمانی را می‌شنوید که مشغول رازونیاز با خدایان یا الهه‌هایی اساطیری هستند؟ حس کنید که بخشی از امروز و بخشی از زمان حال نیستید، بخشی از تاریخی دور و ناشناس و اسرارآمیزید؟ (درررر، دررررر، بیدار شوید لطفا. قرار بود فقط چشم‌هایتان را ببندید). تمام این خواب و خیالات در جایی به واقعیت تبدیل می‌شود؛ باکتاپور. نام این شهرموزه بی‌نظیر، باکتاپور است. باکتاپور را که تا قرن پانزدهم پایتخت نپال بوده، امروزه موزه زنده و میراث زنده جهانی و جواهر فرهنگی نپال می‌نامند. جواهر. این نام واقعا برازنده باکتاپور است، اما افسوس که تمام زیبایی و شکوه آن را بیان نمی‌کند.

روزهای من در پوکارا آنچنان آرام و بی‌دغدغه می‌گذرد، آنچنان به حضور جنگل و کشتزار و دریاچه در زندگی روزمره‌ام عادت کرده‌ام و زندگی در کنار مردم ساده، خونگرم و صمیمی نپال آنچنان مجذوبم کرده که یادم رفته در این کشور میهمانم و چیزی به روز بازگشت نمانده است؛ بازگشت، سخت‌ترین بخش سفر شده. هنوز دیدنی‌های زیادی را در نپال ندیده‌ام؛ نه به منطقه حفاظت‌شده و پارک ملی چیتوان رفته‌ام، نه به لومبینی، محل تولد بودا، سرزده‌ام و نه هیچ‌کدام از بلندترین قله‌های دنیا را که در نپال واقع شده، فتح کرده‌ام (بگذریم که به‌خاطر ترس از ارتفاع هنوز از کوه‌های درکه هم بالا نرفته‌ام). اما زمان به‌سرعت گذشته و وقت برگشتن فرارسیده. باید دوباره سفر هفت‌ساعته تا کاتماندو را از سر بگذرانم و (اگر جان سالم به‌در ببرم) راهی دوبی شوم. در بازگشت به کاتماندو فرصت دارم از شهر باستانی باکتاپور که فاصله چندانی با کاتماندو ندارد، دیدن کنم و بعد به ایران برگردم و این یکی از بهترین تصمیم‌هایی است که در این سفر گرفته‌ام. باکتاپور ارزش بارهاوبارها دیدن را دارد. باکتاپور جواهر نایاب! آیا می‌توانید موزه‌ای را به اندازه یک شهر تصور کنید؟ می‌توانید تصور کنید که در کوچه‌های باریک شیب‌دار از کنار خانه‌های قدیمی دوطبقه با پنجره‌های چوبی یا دکان‌هایی با درهای کوتاه می‌گذرید؟ در خیابان‌ها و میدان‌های سنگ‌فرش این موزه قرون‌وسطایی راه می‌روید، غذا می‌خورید و به موسیقی گوش می‌کنید؟ می‌توانید در خیالتان از کنار پاگوداهایی با معماری بی‌مانند، بناهای تاریخی عظیم، قصرهایی با سقف‌های طلاکوب و ستون‌هایی با کنده‌کاری‌های چوبی پرنقش‌ونگار بگذرید و در برابر عظمت و زیبایی و شکوه مجسمه‌های سنگی، چوبی یا فلزی هاج‌وواج و سرگشته بمانید؟ می‌توانید چشم‌هایتان را ببندید و در خیال از پله‌های سنگی بالا بروید و وارد معبدهای چوبی کم‌نور و ساکت و پررمزوراز، باقی‌مانده از قرون و اعصار گذشته شوید و در سکوت، خلوت و تنهایی این معبدها حس کنید که صدای پچ‌پچ مردمانی را می‌شنوید که مشغول رازونیاز با خدایان یا الهه‌هایی اساطیری هستند؟ حس کنید که بخشی از امروز و بخشی از زمان حال نیستید، بخشی از تاریخی دور و ناشناس و اسرارآمیزید؟ (درررر، دررررر، بیدار شوید لطفا. قرار بود فقط چشم‌هایتان را ببندید). تمام این خواب و خیالات در جایی به واقعیت تبدیل می‌شود؛ باکتاپور. نام این شهرموزه بی‌نظیر، باکتاپور است. باکتاپور را که تا قرن پانزدهم پایتخت نپال بوده، امروزه موزه زنده و میراث زنده جهانی و جواهر فرهنگی نپال می‌نامند. جواهر. این نام واقعا برازنده باکتاپور است، اما افسوس که تمام زیبایی و شکوه آن را بیان نمی‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.