|

او که رؤیاهایش را می‌سازد

زهرا عمراني

در میهمانی آخر ترم دانشکده با کیم ‌برلی صمیمی‌تر شدم. از روز اول ترم با هم دوست شدیم، فورا خودش را معرفی کرد، گفت از پایتخت آمده با همسرش و تاجایی‌که می‌داند او و همسرش تنها زوجی هستند که با هم در این دوره درس می‌خوانند.

هردو زاده و بزرگ‌شده آمریکا، مخالف سیاست‌های اقتدارگرایانه غرب و در پی ساخت دنیایی بهتر و عادلانه‌تر بودند. بعد از ازدواج مدتی در آفریقا کار کرده بودند و حالا بازگشته بودند که درس بخوانند. خانه‌ای کوچک و چوبی اجاره کرده بودند که نیمش روی آب دریاچه ساخته شده بود، همسایه‌شان دست‌فروش بود و با سگش در یک قایق زندگی می‌کرد. خانه چوبی‌شان در آن شهر سرد و بارانی جای مناسبی برای زندگی نبود اما کیم‌ برلی عقیده داشت باید ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد هر شهر را تجربه کرد و ویژگی این شهر هم دریاچه‌ها و خانه‌های کنار آبش بود.
ذهنی مرتب و برنامه بلندمدت و مشخصی داشت. گذراندن دوره کارشناسی ارشد کمک می‌کرد تا سطح درآمد هردوشان بالا برود و در چند سال بتوانند وامی را که برای تحصیل گرفته‌اند بازپرداخت کنند و بعد برای خرید خانه وام بگیرند. بعد از اتمام دوره برمی‌گشتند به پایتخت چندسالی آنجا کار می‌کردند و خانه می‌خریدند، بچه‌دار می‌شدند و تا بچه هنوز مدرسه نرفته خانه را اجاره می‌دادند و می‌رفتند جایی مثل آفریقا یا شرق دور، بچه دوم آنجا به دنیا می‌آمد و بعد از پنج، شش سال برای مدرسه بچه‌ها برمی‌گشتند.
اینکه یک دختر چنین برنامه بلندمدتی داشته باشد برایم جذاب بود. برای ما، جوان‌تر که بودیم برنامه‌ها ختم می‌شد به اینکه در دانشگاه چه رشته‌ای بخوانیم. برنامه‌های بلندمدت به هزار اتفاق افتاده و نیفتاده گره می‌خورد و این ضرب‌المثل که سیب را که می‌اندازی هوا هزار چرخ می‌خورد تا برسد به زمین، ملکه ذهنم شده بود.
برای تحصیلات تکمیلی که اقدام کردم با وجود گرفتن پذیرش و بورسیه ویزا نگرفتم، برنامه‌هایم یک‌سالی جابه‌جا شد و مقصد تغییر کرد. کنجکاو بودم که ببینم این دختر بلندپرواز چه درسی از روزگار خواهد گرفت. از روزی که کیم ‌برلی از برنامه‌هایش برایم گفت، هفت‌سالی گذشته، باورکردنی نیست اما تا اینجای برنامه که دقیق و موبه‌مو جلو رفته‌، دخترش آمایا سه سال پیش در خانه نقلی کوچکی که در پایتخت خریده بودند به دنیا آمد.
سه‌تایی با دخترک کوچک به آفریقا رفتند، دخترک را در مهد ثبت‌نام کرد و خود و همسرش مشغول کار شدند.
چندماهی است فرزند دومش به دنیا آمده، به قول خودش زایمان در مأموریت. منتظر است تا مرخصی شش‌ماهه تمام شود تا پسر کوچک را هم به مهد بفرستد و کار را شروع کند. خوشحال است که بچه‌ها در فرهنگی دیگر رشد می‌کنند و وقتی برای مدرسه به کشور خودشان بازگردند، دنیادیده‌اند.
باور کرده‌ام که می‌توانیم رؤیاهایمان را بسازیم و زندگی کنیم. حتما برای ما در خاورمیانه کمی سخت‌تر است، اما شدنی است. دوروبرمان را نگاه کنیم و ببینیم هستند کسانی که رؤیاهایشان را ساخته‌اند.
چه کیم ‌برلی باشد که دو کودک سفیدپوست دردانه‌اش را می‌فرستد به مدرسه‌ای صحرایی در آفریقا تا «دیگری» را از نزدیک حس کنند و یاد بگیرند، همه ما فارغ از رنگ و نژاد و زبان‌مان انسان هستیم. چه صدیقه گیاهی که روستایش را در دل امیرآباد به شهر کوچک زیبایی تبدیل کرده، چه هایده شیرزادی که فرزندانش سایت‌های بازیافت زباله هستند، چه عایشه که پس‌انداز می‌کند برای سفری دور و دراز؛ مردمانی که رؤیا دارند و رؤیاهایشان را زیست می‌کنند هرکجا که هستند افتخارآفرینند، کیم‌ برلی یکی از آنهاست و من منتظرم ببینم جهانش را چگونه زیباتر خواهد کرد؟.

در میهمانی آخر ترم دانشکده با کیم ‌برلی صمیمی‌تر شدم. از روز اول ترم با هم دوست شدیم، فورا خودش را معرفی کرد، گفت از پایتخت آمده با همسرش و تاجایی‌که می‌داند او و همسرش تنها زوجی هستند که با هم در این دوره درس می‌خوانند.

هردو زاده و بزرگ‌شده آمریکا، مخالف سیاست‌های اقتدارگرایانه غرب و در پی ساخت دنیایی بهتر و عادلانه‌تر بودند. بعد از ازدواج مدتی در آفریقا کار کرده بودند و حالا بازگشته بودند که درس بخوانند. خانه‌ای کوچک و چوبی اجاره کرده بودند که نیمش روی آب دریاچه ساخته شده بود، همسایه‌شان دست‌فروش بود و با سگش در یک قایق زندگی می‌کرد. خانه چوبی‌شان در آن شهر سرد و بارانی جای مناسبی برای زندگی نبود اما کیم‌ برلی عقیده داشت باید ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد هر شهر را تجربه کرد و ویژگی این شهر هم دریاچه‌ها و خانه‌های کنار آبش بود.
ذهنی مرتب و برنامه بلندمدت و مشخصی داشت. گذراندن دوره کارشناسی ارشد کمک می‌کرد تا سطح درآمد هردوشان بالا برود و در چند سال بتوانند وامی را که برای تحصیل گرفته‌اند بازپرداخت کنند و بعد برای خرید خانه وام بگیرند. بعد از اتمام دوره برمی‌گشتند به پایتخت چندسالی آنجا کار می‌کردند و خانه می‌خریدند، بچه‌دار می‌شدند و تا بچه هنوز مدرسه نرفته خانه را اجاره می‌دادند و می‌رفتند جایی مثل آفریقا یا شرق دور، بچه دوم آنجا به دنیا می‌آمد و بعد از پنج، شش سال برای مدرسه بچه‌ها برمی‌گشتند.
اینکه یک دختر چنین برنامه بلندمدتی داشته باشد برایم جذاب بود. برای ما، جوان‌تر که بودیم برنامه‌ها ختم می‌شد به اینکه در دانشگاه چه رشته‌ای بخوانیم. برنامه‌های بلندمدت به هزار اتفاق افتاده و نیفتاده گره می‌خورد و این ضرب‌المثل که سیب را که می‌اندازی هوا هزار چرخ می‌خورد تا برسد به زمین، ملکه ذهنم شده بود.
برای تحصیلات تکمیلی که اقدام کردم با وجود گرفتن پذیرش و بورسیه ویزا نگرفتم، برنامه‌هایم یک‌سالی جابه‌جا شد و مقصد تغییر کرد. کنجکاو بودم که ببینم این دختر بلندپرواز چه درسی از روزگار خواهد گرفت. از روزی که کیم ‌برلی از برنامه‌هایش برایم گفت، هفت‌سالی گذشته، باورکردنی نیست اما تا اینجای برنامه که دقیق و موبه‌مو جلو رفته‌، دخترش آمایا سه سال پیش در خانه نقلی کوچکی که در پایتخت خریده بودند به دنیا آمد.
سه‌تایی با دخترک کوچک به آفریقا رفتند، دخترک را در مهد ثبت‌نام کرد و خود و همسرش مشغول کار شدند.
چندماهی است فرزند دومش به دنیا آمده، به قول خودش زایمان در مأموریت. منتظر است تا مرخصی شش‌ماهه تمام شود تا پسر کوچک را هم به مهد بفرستد و کار را شروع کند. خوشحال است که بچه‌ها در فرهنگی دیگر رشد می‌کنند و وقتی برای مدرسه به کشور خودشان بازگردند، دنیادیده‌اند.
باور کرده‌ام که می‌توانیم رؤیاهایمان را بسازیم و زندگی کنیم. حتما برای ما در خاورمیانه کمی سخت‌تر است، اما شدنی است. دوروبرمان را نگاه کنیم و ببینیم هستند کسانی که رؤیاهایشان را ساخته‌اند.
چه کیم ‌برلی باشد که دو کودک سفیدپوست دردانه‌اش را می‌فرستد به مدرسه‌ای صحرایی در آفریقا تا «دیگری» را از نزدیک حس کنند و یاد بگیرند، همه ما فارغ از رنگ و نژاد و زبان‌مان انسان هستیم. چه صدیقه گیاهی که روستایش را در دل امیرآباد به شهر کوچک زیبایی تبدیل کرده، چه هایده شیرزادی که فرزندانش سایت‌های بازیافت زباله هستند، چه عایشه که پس‌انداز می‌کند برای سفری دور و دراز؛ مردمانی که رؤیا دارند و رؤیاهایشان را زیست می‌کنند هرکجا که هستند افتخارآفرینند، کیم‌ برلی یکی از آنهاست و من منتظرم ببینم جهانش را چگونه زیباتر خواهد کرد؟.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.