|

اصلاحات از درون

حامد محمدی کنگرانی . راونپزشک

«ارنست همینگوی می‌گه که زندگی زیباست و ارزش مبارزه‌کردن رو داره من فقط با قسمت دوم جمله همینگوی موافقم.»
جمله پایانی فیلم هفت ساخته دیوید فینچر
چند هفته پیش مطلبی از «کیومرث پوراحمد»‌را در همین صفحه خواندم. من با قسمت اول نوشته ایشان موافقم و امیدوارم که امید مردم، واهی نباشد اما بیشتر با قسمت آخر آن موافقم که هر تغییری باید از خود ما و از درون ما شروع شود.
مدت‌هاست به این نتیجه رسیده‌ام که چیزی به نام تحول و تغییرهای بنیادین و اساسی و طرح ضربتی و از این‌جور چیزها نداریم و همه‌چیز از تغییرهای کوچک و جزیی شروع می‌شود تازه همه اینها به شرطی است که فرد یا سیستم قصد تغییر را داشته باشند وگرنه که تکلیف روشن است.
همیشه خودمان را افراد دقیقه نودی دانسته‌ایم نمونه‌اش شب امتحان، در تصمیم‌گیری‌هایمان نیز اینگونه هستیم. اما افراد دقیقه نود، خودشان دوگروه هستند؛ گروه اول افرادی هستند که تا لحظه آخر در شک و تردید بین دو انتخاب هستند و در آخرین لحظه تصمیم نهایی خود را می‌گیرند که می‌تواند نشانه دقت و حساسیت آنها در تصمیم‌گیری باشد و می‌تواند یک ویژگی مثبت باشد. اما گروه دوم کسانی هستند که تا ثانیه‌های پایانی بر تصمیم خود استوار و مصر هستند و به هیچ‌وجه کوتاه نمی‌آیند و ناگهان در لحظه آخر تغییر عقیده گاهی 180درجه‌ای می‌دهند. این را اضافه کنید به کسانی که لحظه‌به‌لحظه تغییر موضع می‌دهند، مثل تماشاگران فوتبال ما و نحوه تشویق آنها در طول 90دقیقه این گروه به‌ویژه آنهایی که بارها چنین تغییر عقیده‌هایی را نشان داده‌اند، معمولا از مکانیسم دفاعی توجیه برای توضیح‌دادن تغییر عقیده ناگهانی خود استفاده می‌کنند. اما مکانیسم دفاعی پیچیده‌تر و در کشور ما شایع‌تر، عقلانی‌سازی
(intelectualigatio) است این معنی که از استدلال‌های علمی برای توجیه رفتارها و انتخاب‌های خود استفاده می‌کنند و جالب آنکه فرد هرچقدر بیشتر به عجیب و ناگهانی‌بودن تصمیم خود آگاهی داشته باشد، بیشتر سعی می‌کند تا دلایل علمی در توجیه آن بیاورد و هیجان‌زده‌تر و پرآب و تاب‌تر تلاش می‌کند تا دیگران را قانع کند.
باید بپذیریم و به قول اصغر فرهادی باید اعتراف کنیم که گاهی اشتباه می‌کنیم نظرمان را در دقیقه آخر عوض می‌کنیم و تلاش نکنیم آن را توجیه کنیم. شاید درست تصمیم گرفته باشیم شاید هم نه. اولین قدم در اصلاحات از درون پذیرش این نکته است که همه ما اشتباه می‌کنیم و لازم نیست به هر قیمتی تصمیم خود را توجیه و دیگران را قانع کنیم و البته نباید این رویه هر بار تکرار شود که در این صورت پذیرش اشتباه خود به یک توجیه تبدیل می‌شود. گذشت زمان، روشنگر حقایق است.
[email protected]
«ارنست همینگوی می‌گه که زندگی زیباست و ارزش مبارزه‌کردن رو داره من فقط با قسمت دوم جمله همینگوی موافقم.»
جمله پایانی فیلم هفت ساخته دیوید فینچر
چند هفته پیش مطلبی از «کیومرث پوراحمد»‌را در همین صفحه خواندم. من با قسمت اول نوشته ایشان موافقم و امیدوارم که امید مردم، واهی نباشد اما بیشتر با قسمت آخر آن موافقم که هر تغییری باید از خود ما و از درون ما شروع شود.
مدت‌هاست به این نتیجه رسیده‌ام که چیزی به نام تحول و تغییرهای بنیادین و اساسی و طرح ضربتی و از این‌جور چیزها نداریم و همه‌چیز از تغییرهای کوچک و جزیی شروع می‌شود تازه همه اینها به شرطی است که فرد یا سیستم قصد تغییر را داشته باشند وگرنه که تکلیف روشن است.
همیشه خودمان را افراد دقیقه نودی دانسته‌ایم نمونه‌اش شب امتحان، در تصمیم‌گیری‌هایمان نیز اینگونه هستیم. اما افراد دقیقه نود، خودشان دوگروه هستند؛ گروه اول افرادی هستند که تا لحظه آخر در شک و تردید بین دو انتخاب هستند و در آخرین لحظه تصمیم نهایی خود را می‌گیرند که می‌تواند نشانه دقت و حساسیت آنها در تصمیم‌گیری باشد و می‌تواند یک ویژگی مثبت باشد. اما گروه دوم کسانی هستند که تا ثانیه‌های پایانی بر تصمیم خود استوار و مصر هستند و به هیچ‌وجه کوتاه نمی‌آیند و ناگهان در لحظه آخر تغییر عقیده گاهی 180درجه‌ای می‌دهند. این را اضافه کنید به کسانی که لحظه‌به‌لحظه تغییر موضع می‌دهند، مثل تماشاگران فوتبال ما و نحوه تشویق آنها در طول 90دقیقه این گروه به‌ویژه آنهایی که بارها چنین تغییر عقیده‌هایی را نشان داده‌اند، معمولا از مکانیسم دفاعی توجیه برای توضیح‌دادن تغییر عقیده ناگهانی خود استفاده می‌کنند. اما مکانیسم دفاعی پیچیده‌تر و در کشور ما شایع‌تر، عقلانی‌سازی
(intelectualigatio) است این معنی که از استدلال‌های علمی برای توجیه رفتارها و انتخاب‌های خود استفاده می‌کنند و جالب آنکه فرد هرچقدر بیشتر به عجیب و ناگهانی‌بودن تصمیم خود آگاهی داشته باشد، بیشتر سعی می‌کند تا دلایل علمی در توجیه آن بیاورد و هیجان‌زده‌تر و پرآب و تاب‌تر تلاش می‌کند تا دیگران را قانع کند.
باید بپذیریم و به قول اصغر فرهادی باید اعتراف کنیم که گاهی اشتباه می‌کنیم نظرمان را در دقیقه آخر عوض می‌کنیم و تلاش نکنیم آن را توجیه کنیم. شاید درست تصمیم گرفته باشیم شاید هم نه. اولین قدم در اصلاحات از درون پذیرش این نکته است که همه ما اشتباه می‌کنیم و لازم نیست به هر قیمتی تصمیم خود را توجیه و دیگران را قانع کنیم و البته نباید این رویه هر بار تکرار شود که در این صورت پذیرش اشتباه خود به یک توجیه تبدیل می‌شود. گذشت زمان، روشنگر حقایق است.
[email protected]

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.