حذف هوشمندانه اتاقهای تولید فکر
آمنه شیرافکن
تغییر ساختار سیاسی به دنبال راهیابی چهرههای جدید سیاسی به قدرت همیشه در ایران با تغییرهای اساسی مدیران، وزرا و مسوولان کلیدی همراه بوده. همین تجربه تلخ رفتوآمدهای اتوبوسی به قدرت، به دنبال تغییر در ساختار دولت موجی از جابهجاییها و البته «حذف» را به دنبال داشته، این نگاه بدون تردید به طیف و گروه خاصی هم محدود نمیشود، چه جریان فکری اصلاحطلب و چه جریان فکری اصولگرا، در بدو ورود به قدرت (به مفهوم راهیابی به بدنه دولت) از صدر تا ذیل مجموعه را متغیر میکنند و روند آمدوشد آدمهای جدید در دستور کار قرار میگیرد. اما مقایسه دوران اصلاحات و اصولگرایان در مقوله «حذف»، نشان از پیشروی معنادار آن در دولتهای نهم و دهم دارد.
ماجرای «حذف» اینبار نهتنها در بدنه دولت و وزارتخانههای پیرامونی که به دانشگاهها هم بهعنوان اتاق فکر جامعه رسیده. پرچم این حذف معنادار نخست در دپارتمانهای علوم انسانی بالا رفت و سرانجام به دانشگاههای فنی از جمله دانشگاه صنعتی شریف رسید.
«حذف» این بار دیگر به سران و روسا محدود نشده و بسیاری از استادانی که زندگی و معیشتشان به حقوق تدریس در دانشگاه وابسته بود، یا با عدم تمدید قرارداد مواجه شده یا در صورت استخدام رسمیبودن، به اشکال بدیع با ادبیات تازه «بازنشستگی» صدالبته اجباری مواجه شدند.
ورود اندیشه «حذف» به دانشگاهها، اقدامی هوشمندانه از سوی مسوولان وزارت علومی بود که به نیکی از سوی رییس دولت در مقام موردنظر جایگاه مدیریتی یافته بودند، آنها در نشستهای خبری همیشه به سادگی به رویکرد «انکار» صددرصدی روی میآوردند و طوری وانمود میکردند که گویی هیچ بازنشستگی یا اخراجی در کار نبوده؛ حربهای که بسیاری از مدیران دولتهای نهم و دهم در این هشتسال گذشته به کار بردند و فهم ملی ایرانیان را به سخره گرفتند.
اما راهبرد «حذف» در این سالها صدمات جبرانناپذیری بر بدنه دانشگاههای ما وارد آورد. آنها البته با افتخار از حذف استادان سکولار نام بردند، آنهم اغلب در رشتههای کلیدی علوم انسانی، از اقتصاد و جامعهشناسی گرفته تا سیاست و حقوق. انتساب صفت سکولار در دانش علوم انسانی که همه چیز در آن مفهوم نسبی دارد، برای دولتمردان کار دشواری نبود، سکولاریسم هنوز در ذهن دانشجویانی که دروس علوم انسانی میخوانند مفهوم واضحی ندارد چه رسد به مسوولانی که بدون تردید بیهیچ مطالعهای درباره این مفهوم، به دنبال کلیشههای رسانهای و تبلیغاتی به «حذف» استادان طراز اول دانشگاههای کشور همت گماردند؛ اشتباهی که از یکسو ریشه در فقدان دانش و مطالعه این عزیزان داشته و از سوی دیگر ناآشناییشان از فضای دانشگاههای علوم انسانی ایران.
رویکرد آموزش علوم انسانی در این سالها از تکرار رویکردهای اثباتگرایانه صرف به سمت توجه به رویکردهای چپ و انتقادی تغییر محدودی یافته و اتفاقا بررسی دیدگاه پسااستعماری و آنچه بدیلی برای واژه تکراری «بومیگرایی» بوده دیر یا زود از دل همین رویکرد، نشات میگرفت.
صدافسوس که ناآشنایی این عزیزان به تصمیمهای عجولانه در لوای پاکسازی سکولارها از دانشگاه به هزینههای سرسامآور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی برای جامعه ایران منجر شد.
12 استاد برجسته اقتصاد دانشگاه علامهطباطبایی در کنار فهرست بلندبالای صد استادی قرار گرفتهاند که در این سالها به اجبار ترک دانشگاه کردهاند، خروجی این تصمیم عجیبوغریب، سوای وضعیت اقتصاد امروز، فردای تلخی است که در انتظار دانشجویان بینصیب خواهد بود. رتبههای درخشان کنکور علوم انسانی پس از غربالهای حداکثری پشت میز دانشگاههایی مینشینند که با زدوبندهای اساسی به جذب استادانی اقدام کرده که اغلب تازه از تز دکترایشان دفاع کردهاند و بهره اندکی از تجربه تدریس در چنته دارند، بماند اینکه برخی از این مدارک دکترا به اشکال جادویی به دست آمده و....
«حذف»های چند سال اخیر علاوه بر ترفند انتساب استادان به سکولاریسم و سن بالا یا مدرك و درجه تحصیلی با استناد به «بررسی صلاحیتهای عمومی» و اولویتیافتن آن بر «صلاحیتهای علمی و تخصصی» در جذب هیات علمیهای جدید در دستور کار قرار گرفت، البته شما در پاورقی میتوانید بند «پ» معروف را اضافه کنید.
متاسفانه دانشگاههایی چون تهران، علامهطباطبایی، شهید بهشتی، صنعتی شریف و علم و صنعت در صدر روند بازنشستگی اجباری استادان قرار گرفتهاند، دانشگاههایی که پذیرش دانشجو در آن باید با رتبههای برتر علمی باشد. به این ترتیب یکی از رهاوردهای اصلی این اخراجها، افزایش معنادار تمایل به تحصیل در خارج از کشور است، آن هم در گرانی سرسامآور یورو و دلار. صفوف تمامنشدنی دریافت ارز دانشجویی و دانشجویانی که برای فراگرفتن علوم انسانی از همان دوره لیسانس بنا را بر ترک وطن گذاشتهاند، چرا که میدانند از استادان بند «پ» و برخی انتصابهای فرمایشی، نه دانشی حاصل خواهد شد و نه رویکردی به مباحث علوم انسانی.
به همین دلیل آنهایی که میتوانند از پس هزینههای سفر به فرنگ برآیند، در پی ادامه تحصیل در مغربزمیناند و آنها که اندک توان مالی، به شرق دور رویآورده و فیلشان یاد هندوستان میکند. باقی باید بمانند و به تحصیل اجباری در دانشگاههایی بپردازند که دیگر فرصتی برای ارتقا و دانشاندوزی نیست.
هشتسال از حضور گفتمان اصولگرایی در ایران گذشت و مفهوم «حذف» در شکل نامناسباش به حذف استاد و دانشجوی منتقد در دانشگاهها رسید. افسردگی و عدم اعتمادبهنفس در برخی و مشکلات معیشتی در برخی دیگر، شاید از یاد و خاطره استادان ارزشمند ایرانی برود، اما مسببان حذف گسترده استادان - بهویژه استادان علوم انسانی - تا دهههای آینده بر نظام سیاستگذاری و تصمیمگیری کشور تاثیرگذار خواهند بود. تحصیلکردگان هشتسال اخیر در دانشگاههای ایران قرار است مدیران کلیدی در دهههای آینده کشور باشند؛ مدیرانی که اینبار از کسب فیض در محضر استادان بنام و تجربهمند بازماندهاند. بازگشت استادان و دانشجویان منتقد به فضای علمی کمترین خواسته امروز جامعه دانشگاهی ایران از دولت «تدبیر و امید» است.
ماجرای «حذف» اینبار نهتنها در بدنه دولت و وزارتخانههای پیرامونی که به دانشگاهها هم بهعنوان اتاق فکر جامعه رسیده. پرچم این حذف معنادار نخست در دپارتمانهای علوم انسانی بالا رفت و سرانجام به دانشگاههای فنی از جمله دانشگاه صنعتی شریف رسید.
«حذف» این بار دیگر به سران و روسا محدود نشده و بسیاری از استادانی که زندگی و معیشتشان به حقوق تدریس در دانشگاه وابسته بود، یا با عدم تمدید قرارداد مواجه شده یا در صورت استخدام رسمیبودن، به اشکال بدیع با ادبیات تازه «بازنشستگی» صدالبته اجباری مواجه شدند.
ورود اندیشه «حذف» به دانشگاهها، اقدامی هوشمندانه از سوی مسوولان وزارت علومی بود که به نیکی از سوی رییس دولت در مقام موردنظر جایگاه مدیریتی یافته بودند، آنها در نشستهای خبری همیشه به سادگی به رویکرد «انکار» صددرصدی روی میآوردند و طوری وانمود میکردند که گویی هیچ بازنشستگی یا اخراجی در کار نبوده؛ حربهای که بسیاری از مدیران دولتهای نهم و دهم در این هشتسال گذشته به کار بردند و فهم ملی ایرانیان را به سخره گرفتند.
اما راهبرد «حذف» در این سالها صدمات جبرانناپذیری بر بدنه دانشگاههای ما وارد آورد. آنها البته با افتخار از حذف استادان سکولار نام بردند، آنهم اغلب در رشتههای کلیدی علوم انسانی، از اقتصاد و جامعهشناسی گرفته تا سیاست و حقوق. انتساب صفت سکولار در دانش علوم انسانی که همه چیز در آن مفهوم نسبی دارد، برای دولتمردان کار دشواری نبود، سکولاریسم هنوز در ذهن دانشجویانی که دروس علوم انسانی میخوانند مفهوم واضحی ندارد چه رسد به مسوولانی که بدون تردید بیهیچ مطالعهای درباره این مفهوم، به دنبال کلیشههای رسانهای و تبلیغاتی به «حذف» استادان طراز اول دانشگاههای کشور همت گماردند؛ اشتباهی که از یکسو ریشه در فقدان دانش و مطالعه این عزیزان داشته و از سوی دیگر ناآشناییشان از فضای دانشگاههای علوم انسانی ایران.
رویکرد آموزش علوم انسانی در این سالها از تکرار رویکردهای اثباتگرایانه صرف به سمت توجه به رویکردهای چپ و انتقادی تغییر محدودی یافته و اتفاقا بررسی دیدگاه پسااستعماری و آنچه بدیلی برای واژه تکراری «بومیگرایی» بوده دیر یا زود از دل همین رویکرد، نشات میگرفت.
صدافسوس که ناآشنایی این عزیزان به تصمیمهای عجولانه در لوای پاکسازی سکولارها از دانشگاه به هزینههای سرسامآور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی برای جامعه ایران منجر شد.
12 استاد برجسته اقتصاد دانشگاه علامهطباطبایی در کنار فهرست بلندبالای صد استادی قرار گرفتهاند که در این سالها به اجبار ترک دانشگاه کردهاند، خروجی این تصمیم عجیبوغریب، سوای وضعیت اقتصاد امروز، فردای تلخی است که در انتظار دانشجویان بینصیب خواهد بود. رتبههای درخشان کنکور علوم انسانی پس از غربالهای حداکثری پشت میز دانشگاههایی مینشینند که با زدوبندهای اساسی به جذب استادانی اقدام کرده که اغلب تازه از تز دکترایشان دفاع کردهاند و بهره اندکی از تجربه تدریس در چنته دارند، بماند اینکه برخی از این مدارک دکترا به اشکال جادویی به دست آمده و....
«حذف»های چند سال اخیر علاوه بر ترفند انتساب استادان به سکولاریسم و سن بالا یا مدرك و درجه تحصیلی با استناد به «بررسی صلاحیتهای عمومی» و اولویتیافتن آن بر «صلاحیتهای علمی و تخصصی» در جذب هیات علمیهای جدید در دستور کار قرار گرفت، البته شما در پاورقی میتوانید بند «پ» معروف را اضافه کنید.
متاسفانه دانشگاههایی چون تهران، علامهطباطبایی، شهید بهشتی، صنعتی شریف و علم و صنعت در صدر روند بازنشستگی اجباری استادان قرار گرفتهاند، دانشگاههایی که پذیرش دانشجو در آن باید با رتبههای برتر علمی باشد. به این ترتیب یکی از رهاوردهای اصلی این اخراجها، افزایش معنادار تمایل به تحصیل در خارج از کشور است، آن هم در گرانی سرسامآور یورو و دلار. صفوف تمامنشدنی دریافت ارز دانشجویی و دانشجویانی که برای فراگرفتن علوم انسانی از همان دوره لیسانس بنا را بر ترک وطن گذاشتهاند، چرا که میدانند از استادان بند «پ» و برخی انتصابهای فرمایشی، نه دانشی حاصل خواهد شد و نه رویکردی به مباحث علوم انسانی.
به همین دلیل آنهایی که میتوانند از پس هزینههای سفر به فرنگ برآیند، در پی ادامه تحصیل در مغربزمیناند و آنها که اندک توان مالی، به شرق دور رویآورده و فیلشان یاد هندوستان میکند. باقی باید بمانند و به تحصیل اجباری در دانشگاههایی بپردازند که دیگر فرصتی برای ارتقا و دانشاندوزی نیست.
هشتسال از حضور گفتمان اصولگرایی در ایران گذشت و مفهوم «حذف» در شکل نامناسباش به حذف استاد و دانشجوی منتقد در دانشگاهها رسید. افسردگی و عدم اعتمادبهنفس در برخی و مشکلات معیشتی در برخی دیگر، شاید از یاد و خاطره استادان ارزشمند ایرانی برود، اما مسببان حذف گسترده استادان - بهویژه استادان علوم انسانی - تا دهههای آینده بر نظام سیاستگذاری و تصمیمگیری کشور تاثیرگذار خواهند بود. تحصیلکردگان هشتسال اخیر در دانشگاههای ایران قرار است مدیران کلیدی در دهههای آینده کشور باشند؛ مدیرانی که اینبار از کسب فیض در محضر استادان بنام و تجربهمند بازماندهاند. بازگشت استادان و دانشجویان منتقد به فضای علمی کمترین خواسته امروز جامعه دانشگاهی ایران از دولت «تدبیر و امید» است.
تغییر ساختار سیاسی به دنبال راهیابی چهرههای جدید سیاسی به قدرت همیشه در ایران با تغییرهای اساسی مدیران، وزرا و مسوولان کلیدی همراه بوده. همین تجربه تلخ رفتوآمدهای اتوبوسی به قدرت، به دنبال تغییر در ساختار دولت موجی از جابهجاییها و البته «حذف» را به دنبال داشته، این نگاه بدون تردید به طیف و گروه خاصی هم محدود نمیشود، چه جریان فکری اصلاحطلب و چه جریان فکری اصولگرا، در بدو ورود به قدرت (به مفهوم راهیابی به بدنه دولت) از صدر تا ذیل مجموعه را متغیر میکنند و روند آمدوشد آدمهای جدید در دستور کار قرار میگیرد. اما مقایسه دوران اصلاحات و اصولگرایان در مقوله «حذف»، نشان از پیشروی معنادار آن در دولتهای نهم و دهم دارد.
ماجرای «حذف» اینبار نهتنها در بدنه دولت و وزارتخانههای پیرامونی که به دانشگاهها هم بهعنوان اتاق فکر جامعه رسیده. پرچم این حذف معنادار نخست در دپارتمانهای علوم انسانی بالا رفت و سرانجام به دانشگاههای فنی از جمله دانشگاه صنعتی شریف رسید.
«حذف» این بار دیگر به سران و روسا محدود نشده و بسیاری از استادانی که زندگی و معیشتشان به حقوق تدریس در دانشگاه وابسته بود، یا با عدم تمدید قرارداد مواجه شده یا در صورت استخدام رسمیبودن، به اشکال بدیع با ادبیات تازه «بازنشستگی» صدالبته اجباری مواجه شدند.
ورود اندیشه «حذف» به دانشگاهها، اقدامی هوشمندانه از سوی مسوولان وزارت علومی بود که به نیکی از سوی رییس دولت در مقام موردنظر جایگاه مدیریتی یافته بودند، آنها در نشستهای خبری همیشه به سادگی به رویکرد «انکار» صددرصدی روی میآوردند و طوری وانمود میکردند که گویی هیچ بازنشستگی یا اخراجی در کار نبوده؛ حربهای که بسیاری از مدیران دولتهای نهم و دهم در این هشتسال گذشته به کار بردند و فهم ملی ایرانیان را به سخره گرفتند.
اما راهبرد «حذف» در این سالها صدمات جبرانناپذیری بر بدنه دانشگاههای ما وارد آورد. آنها البته با افتخار از حذف استادان سکولار نام بردند، آنهم اغلب در رشتههای کلیدی علوم انسانی، از اقتصاد و جامعهشناسی گرفته تا سیاست و حقوق. انتساب صفت سکولار در دانش علوم انسانی که همه چیز در آن مفهوم نسبی دارد، برای دولتمردان کار دشواری نبود، سکولاریسم هنوز در ذهن دانشجویانی که دروس علوم انسانی میخوانند مفهوم واضحی ندارد چه رسد به مسوولانی که بدون تردید بیهیچ مطالعهای درباره این مفهوم، به دنبال کلیشههای رسانهای و تبلیغاتی به «حذف» استادان طراز اول دانشگاههای کشور همت گماردند؛ اشتباهی که از یکسو ریشه در فقدان دانش و مطالعه این عزیزان داشته و از سوی دیگر ناآشناییشان از فضای دانشگاههای علوم انسانی ایران.
رویکرد آموزش علوم انسانی در این سالها از تکرار رویکردهای اثباتگرایانه صرف به سمت توجه به رویکردهای چپ و انتقادی تغییر محدودی یافته و اتفاقا بررسی دیدگاه پسااستعماری و آنچه بدیلی برای واژه تکراری «بومیگرایی» بوده دیر یا زود از دل همین رویکرد، نشات میگرفت.
صدافسوس که ناآشنایی این عزیزان به تصمیمهای عجولانه در لوای پاکسازی سکولارها از دانشگاه به هزینههای سرسامآور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی برای جامعه ایران منجر شد.
12 استاد برجسته اقتصاد دانشگاه علامهطباطبایی در کنار فهرست بلندبالای صد استادی قرار گرفتهاند که در این سالها به اجبار ترک دانشگاه کردهاند، خروجی این تصمیم عجیبوغریب، سوای وضعیت اقتصاد امروز، فردای تلخی است که در انتظار دانشجویان بینصیب خواهد بود. رتبههای درخشان کنکور علوم انسانی پس از غربالهای حداکثری پشت میز دانشگاههایی مینشینند که با زدوبندهای اساسی به جذب استادانی اقدام کرده که اغلب تازه از تز دکترایشان دفاع کردهاند و بهره اندکی از تجربه تدریس در چنته دارند، بماند اینکه برخی از این مدارک دکترا به اشکال جادویی به دست آمده و....
«حذف»های چند سال اخیر علاوه بر ترفند انتساب استادان به سکولاریسم و سن بالا یا مدرك و درجه تحصیلی با استناد به «بررسی صلاحیتهای عمومی» و اولویتیافتن آن بر «صلاحیتهای علمی و تخصصی» در جذب هیات علمیهای جدید در دستور کار قرار گرفت، البته شما در پاورقی میتوانید بند «پ» معروف را اضافه کنید.
متاسفانه دانشگاههایی چون تهران، علامهطباطبایی، شهید بهشتی، صنعتی شریف و علم و صنعت در صدر روند بازنشستگی اجباری استادان قرار گرفتهاند، دانشگاههایی که پذیرش دانشجو در آن باید با رتبههای برتر علمی باشد. به این ترتیب یکی از رهاوردهای اصلی این اخراجها، افزایش معنادار تمایل به تحصیل در خارج از کشور است، آن هم در گرانی سرسامآور یورو و دلار. صفوف تمامنشدنی دریافت ارز دانشجویی و دانشجویانی که برای فراگرفتن علوم انسانی از همان دوره لیسانس بنا را بر ترک وطن گذاشتهاند، چرا که میدانند از استادان بند «پ» و برخی انتصابهای فرمایشی، نه دانشی حاصل خواهد شد و نه رویکردی به مباحث علوم انسانی.
به همین دلیل آنهایی که میتوانند از پس هزینههای سفر به فرنگ برآیند، در پی ادامه تحصیل در مغربزمیناند و آنها که اندک توان مالی، به شرق دور رویآورده و فیلشان یاد هندوستان میکند. باقی باید بمانند و به تحصیل اجباری در دانشگاههایی بپردازند که دیگر فرصتی برای ارتقا و دانشاندوزی نیست.
هشتسال از حضور گفتمان اصولگرایی در ایران گذشت و مفهوم «حذف» در شکل نامناسباش به حذف استاد و دانشجوی منتقد در دانشگاهها رسید. افسردگی و عدم اعتمادبهنفس در برخی و مشکلات معیشتی در برخی دیگر، شاید از یاد و خاطره استادان ارزشمند ایرانی برود، اما مسببان حذف گسترده استادان - بهویژه استادان علوم انسانی - تا دهههای آینده بر نظام سیاستگذاری و تصمیمگیری کشور تاثیرگذار خواهند بود. تحصیلکردگان هشتسال اخیر در دانشگاههای ایران قرار است مدیران کلیدی در دهههای آینده کشور باشند؛ مدیرانی که اینبار از کسب فیض در محضر استادان بنام و تجربهمند بازماندهاند. بازگشت استادان و دانشجویان منتقد به فضای علمی کمترین خواسته امروز جامعه دانشگاهی ایران از دولت «تدبیر و امید» است.
ماجرای «حذف» اینبار نهتنها در بدنه دولت و وزارتخانههای پیرامونی که به دانشگاهها هم بهعنوان اتاق فکر جامعه رسیده. پرچم این حذف معنادار نخست در دپارتمانهای علوم انسانی بالا رفت و سرانجام به دانشگاههای فنی از جمله دانشگاه صنعتی شریف رسید.
«حذف» این بار دیگر به سران و روسا محدود نشده و بسیاری از استادانی که زندگی و معیشتشان به حقوق تدریس در دانشگاه وابسته بود، یا با عدم تمدید قرارداد مواجه شده یا در صورت استخدام رسمیبودن، به اشکال بدیع با ادبیات تازه «بازنشستگی» صدالبته اجباری مواجه شدند.
ورود اندیشه «حذف» به دانشگاهها، اقدامی هوشمندانه از سوی مسوولان وزارت علومی بود که به نیکی از سوی رییس دولت در مقام موردنظر جایگاه مدیریتی یافته بودند، آنها در نشستهای خبری همیشه به سادگی به رویکرد «انکار» صددرصدی روی میآوردند و طوری وانمود میکردند که گویی هیچ بازنشستگی یا اخراجی در کار نبوده؛ حربهای که بسیاری از مدیران دولتهای نهم و دهم در این هشتسال گذشته به کار بردند و فهم ملی ایرانیان را به سخره گرفتند.
اما راهبرد «حذف» در این سالها صدمات جبرانناپذیری بر بدنه دانشگاههای ما وارد آورد. آنها البته با افتخار از حذف استادان سکولار نام بردند، آنهم اغلب در رشتههای کلیدی علوم انسانی، از اقتصاد و جامعهشناسی گرفته تا سیاست و حقوق. انتساب صفت سکولار در دانش علوم انسانی که همه چیز در آن مفهوم نسبی دارد، برای دولتمردان کار دشواری نبود، سکولاریسم هنوز در ذهن دانشجویانی که دروس علوم انسانی میخوانند مفهوم واضحی ندارد چه رسد به مسوولانی که بدون تردید بیهیچ مطالعهای درباره این مفهوم، به دنبال کلیشههای رسانهای و تبلیغاتی به «حذف» استادان طراز اول دانشگاههای کشور همت گماردند؛ اشتباهی که از یکسو ریشه در فقدان دانش و مطالعه این عزیزان داشته و از سوی دیگر ناآشناییشان از فضای دانشگاههای علوم انسانی ایران.
رویکرد آموزش علوم انسانی در این سالها از تکرار رویکردهای اثباتگرایانه صرف به سمت توجه به رویکردهای چپ و انتقادی تغییر محدودی یافته و اتفاقا بررسی دیدگاه پسااستعماری و آنچه بدیلی برای واژه تکراری «بومیگرایی» بوده دیر یا زود از دل همین رویکرد، نشات میگرفت.
صدافسوس که ناآشنایی این عزیزان به تصمیمهای عجولانه در لوای پاکسازی سکولارها از دانشگاه به هزینههای سرسامآور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی برای جامعه ایران منجر شد.
12 استاد برجسته اقتصاد دانشگاه علامهطباطبایی در کنار فهرست بلندبالای صد استادی قرار گرفتهاند که در این سالها به اجبار ترک دانشگاه کردهاند، خروجی این تصمیم عجیبوغریب، سوای وضعیت اقتصاد امروز، فردای تلخی است که در انتظار دانشجویان بینصیب خواهد بود. رتبههای درخشان کنکور علوم انسانی پس از غربالهای حداکثری پشت میز دانشگاههایی مینشینند که با زدوبندهای اساسی به جذب استادانی اقدام کرده که اغلب تازه از تز دکترایشان دفاع کردهاند و بهره اندکی از تجربه تدریس در چنته دارند، بماند اینکه برخی از این مدارک دکترا به اشکال جادویی به دست آمده و....
«حذف»های چند سال اخیر علاوه بر ترفند انتساب استادان به سکولاریسم و سن بالا یا مدرك و درجه تحصیلی با استناد به «بررسی صلاحیتهای عمومی» و اولویتیافتن آن بر «صلاحیتهای علمی و تخصصی» در جذب هیات علمیهای جدید در دستور کار قرار گرفت، البته شما در پاورقی میتوانید بند «پ» معروف را اضافه کنید.
متاسفانه دانشگاههایی چون تهران، علامهطباطبایی، شهید بهشتی، صنعتی شریف و علم و صنعت در صدر روند بازنشستگی اجباری استادان قرار گرفتهاند، دانشگاههایی که پذیرش دانشجو در آن باید با رتبههای برتر علمی باشد. به این ترتیب یکی از رهاوردهای اصلی این اخراجها، افزایش معنادار تمایل به تحصیل در خارج از کشور است، آن هم در گرانی سرسامآور یورو و دلار. صفوف تمامنشدنی دریافت ارز دانشجویی و دانشجویانی که برای فراگرفتن علوم انسانی از همان دوره لیسانس بنا را بر ترک وطن گذاشتهاند، چرا که میدانند از استادان بند «پ» و برخی انتصابهای فرمایشی، نه دانشی حاصل خواهد شد و نه رویکردی به مباحث علوم انسانی.
به همین دلیل آنهایی که میتوانند از پس هزینههای سفر به فرنگ برآیند، در پی ادامه تحصیل در مغربزمیناند و آنها که اندک توان مالی، به شرق دور رویآورده و فیلشان یاد هندوستان میکند. باقی باید بمانند و به تحصیل اجباری در دانشگاههایی بپردازند که دیگر فرصتی برای ارتقا و دانشاندوزی نیست.
هشتسال از حضور گفتمان اصولگرایی در ایران گذشت و مفهوم «حذف» در شکل نامناسباش به حذف استاد و دانشجوی منتقد در دانشگاهها رسید. افسردگی و عدم اعتمادبهنفس در برخی و مشکلات معیشتی در برخی دیگر، شاید از یاد و خاطره استادان ارزشمند ایرانی برود، اما مسببان حذف گسترده استادان - بهویژه استادان علوم انسانی - تا دهههای آینده بر نظام سیاستگذاری و تصمیمگیری کشور تاثیرگذار خواهند بود. تحصیلکردگان هشتسال اخیر در دانشگاههای ایران قرار است مدیران کلیدی در دهههای آینده کشور باشند؛ مدیرانی که اینبار از کسب فیض در محضر استادان بنام و تجربهمند بازماندهاند. بازگشت استادان و دانشجویان منتقد به فضای علمی کمترین خواسته امروز جامعه دانشگاهی ایران از دولت «تدبیر و امید» است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.