|

اولین پیروزی سیاسی آقابِیک

احمد غلامی

به او می‌گفتند آقا Bic چون 5،4 تا خودکار Bic از هر رنگ داشت و آنها را ردیف توی جیبش می‌چید: سبز، قرمز، آبی و مشکی. من عاشق خودکار قرمزش بودم و دلم می‌خواست هر نامه‌ای که برایم می‌نویسد با آن رنگ باشد اما این کار اصلا امکان نداشت چون آقا Bic برای هر نامه و شخصی، رنگ خاصی داشت. اول همه به او می‌گفتند آقا Bic اما کم‌کم شد آقا بِیک. عمه‌خانم که زنی خپله و کوتاه‌قد بود و افتان‌وخیزان و هن‌و‌هن‌کنان راه می‌رفت به او می‌گفت بیوک‌آقا. عمه‌خانم چون پیر بود، حجاب درست و حسابی نداشت، ‌روسری گلدار می‌بست به کله‌اش و بدون مانتو و چادر می‌آمد توی خیابان. آقابِیک می‌گفت: «عمه‌خانم کشف حجاب کردی؟» عمه‌خانم می‌گفت: «وا کی به‌ یه عجوزه نگاه می‌کنه.» بعد می‌گفت: «بیوک‌آقا یه نامه واسه پسرم بنویس و خودت پست کن.» آقابِیک می‌گفت: «چشم» اما هیچ وقت نامه‌ای برای او ننوشت و عمه‌خانم هم هیچ وقت نفهمید. آقابِیک دیوانه نبود. خل هم نبود. وسط این دو تا بود اما او آنقدر محبوب بود که اگر از نماینده مجلس يا نماینده شورا حمایت می‌کرد اغلب محله ما به رای او رای می‌دادند. البته این منبع شدن از یک شوخی شروع شد. سال 76 وقتی ناطق‌نوری و محمد خاتمی با هم برای صندلی ریاست‌جمهوری رقابت می‌کردند، آقابِیک رفت، قلم‌مو و رنگ خرید و روی دیوار سیمانی گاراژ سر خیابان نوشت: «رای من سیدمحمد خاتمی» هر کس نوشته‌اش را می‌دید می‌زد زیر خنده و او را دست می‌انداخت. اما وقتی محبوبیت خاتمی در بین مردم اوج گرفت، رفتار همه با آقابِیک عوض شد، انگار او چیزی را می‌دانسته که دیگران از آن خبر نداشتند. وقتی خاتمی رییس‌جمهور شد، وجهه آقابِیک بالا رفت و او هم نامه‌نگاری‌هایش بیشتر شد. هر کس به مشکلی بر‌‌می‌خورد آقابِیک صدایش می‌کرد و می‌گفت: «می‌خوای یه نامه واسه وزیر بنویسم.» برای خود من توصیه‌نامه‌ای نوشت که بسیار موثر بود. البته واقعا نمی‌دانم چه جور کارم درست شد. شاید، او را با برادرش سرهنگ بلورچی اشتباه گرفته بودند. سرهنگ بلورچی خرج زندگی او را می‌داد. مادرم می‌گفت، از توران، زن آقابِیک شنیده که سرهنگ اجازه نمی‌دهد بچه‌دار شوند و شرط کرده تا زمانی که بچه‌دار نشوند خرجشان را می‌دهد. مادرم می‌گفت: حق داره اینا بچه واسه چی‌شونه دم بقالی آتقی نشسته بودم که آقابِیک آمد و گفت: «چرا ناراحتی؟» گفتم: «خوش به حالت راحتی، نه کاری، نه باری، نه خدمت سربازی‌ای.» گفت: «مگه می‌خوای بری سربازی؟» گفتم: «چاره‌ای ندارم.» گفت: «خب برو.» گفتم: «برم از کار و زندگی می‌افتم.» گفت: «خب دیرتر برو.» گفتم: «نمیشه اگه می‌شد که عالی بود.» گفت:«یه نامه می‌نویسم واسه اداره نظام‌وظیفه ازشون می‌خوام به خاطر شرایطت یه‌کم‌ دیرتر بری.» گفتم: «قبول نمی‌کنن.» گفت: «مگه مي‌شه، قبول نکنند.» بعد خودکار آبی را درآورد و گفت: «می‌نویسم تا یک‌سال دفترچه‌ت را تمدید کنن.» گفتم: «بی‌خیال آقابیک، سربه‌سرم نذار.» گفت: «یعنی چی؟ یعنی بی‌خود واسه خاتمی این همه مایه گذاشتیم!» بعد شروع کرد به نوشتن چنان نامه پرسوز و گدازی که خودم از وضعیتم گریه‌ام گرفت. پایین آن هم فقط نوشت بلورچی و امضا کرد. رفتم اداره نظام‌وظیفه. چنان غلغله‌ای بود که نگو و نپرس. با زور خودم را رساندم به نگهبانی و فریاد زدم: «ازطرف آقای بلورچی اومدم.» سرباز زد تخت سینه‌ام و گفت:‌«از طرف هر كي اومدی برو ته صف.» همه دست به دست هلم دادند به عقب. نرسیده به ته صف سرباز دیگری که لهجه ترکی داشت گفت: «بلورچی!» گفتم: «منم.» گفت: «بیا جلو.» کسانی که دقیقه پیش هلم می‌دادند، دالان باز کردند و به‌راحتی جلو رفتم. سرباز ترک گفت:‌ «از طرف آقای بلورچی اومدی؟» گفتم: «بله.» در را باز کرد و گفت: «برو کانتینر اعزامی‌ها.» تو کانتینر و پشت میزی كوچيك، گروهبانی نشسته بود. نامه را دادم دستش. نامه را باز کرد و با دقت خواند. بعد سراپای مرا برانداز کرد و از جایش بلند شد. ته کانتینر میز بزرگی بود که تا آن‌موقع آن را اصلا ندیده بودم. نامه را برد پیش مردی که ته‌ریشی داشت و چاق بود و انگار خودش را با زور چپانده بود پشت میز. نامه را همانطور که گروهبان حرف می‌زد، سرسری خواند. بعد از نوک پا تا فرق سرم را نگاه کرد و نامه را گذاشت روی میز. گروهبان آمد طرفم. می‌ترسیدم با لگد و پس‌گردنی بیرونم کنند. قلبم تندتند می‌زد. گروهبان گفت: «دفترچه‌ت رو آوردی؟» گفتم: «بله.» آن را گرفت، روی آن چیزی نوشت و امضا کرد و برد پیش همان مرد چاق. اشاره کرد جلو بروم. روبه‌روی میز ایستاده بودم. زیرچشمی عکس دفترچه را نگاه کرد و آن را با خودم مطابقت داد. بعد آن را مهر زد. گفتم: «چکار کنم، قربان؟» جواب نداد. فقط با دست اشاره کرد از کانتینر بیرون بروم. گیج و گنگ بودم. آمدم دم نگهبانی، دفترچه‌ام را دادم به سرباز ترک و گفتم: «چکار باید بکنم؟» زد روی شانه‌ام و گفت: «برو عشق و حال یه سال تمدید شده.» تمدید دفترچه اعزام به خدمت سربازی‌ اولین پیروزی سیاسی آقابِیک بود که مثل بمب تو محله ما ترکید. تنها کسی که تعجب نکرده بود خود آقابِیک بود. عمه‌خانم گفت: ‌«مجیدجان واقعا کارت رو درست کرد؟»‌ گفتم:‌«عمه به‌خدا بله.» گفت: «آخه این مرتیکه یه پیاز بلد نیست بخره.» گفتم: «اما کار منو راه انداخت.» گفت:‌ «یعنی میگی یه نامه به وزیر خارجه می‌نویسه کار رحمان منو درست کنه.» گفتم: «چی بگم عمه!»
به او می‌گفتند آقا Bic چون 5،4 تا خودکار Bic از هر رنگ داشت و آنها را ردیف توی جیبش می‌چید: سبز، قرمز، آبی و مشکی. من عاشق خودکار قرمزش بودم و دلم می‌خواست هر نامه‌ای که برایم می‌نویسد با آن رنگ باشد اما این کار اصلا امکان نداشت چون آقا Bic برای هر نامه و شخصی، رنگ خاصی داشت. اول همه به او می‌گفتند آقا Bic اما کم‌کم شد آقا بِیک. عمه‌خانم که زنی خپله و کوتاه‌قد بود و افتان‌وخیزان و هن‌و‌هن‌کنان راه می‌رفت به او می‌گفت بیوک‌آقا. عمه‌خانم چون پیر بود، حجاب درست و حسابی نداشت، ‌روسری گلدار می‌بست به کله‌اش و بدون مانتو و چادر می‌آمد توی خیابان. آقابِیک می‌گفت: «عمه‌خانم کشف حجاب کردی؟» عمه‌خانم می‌گفت: «وا کی به‌ یه عجوزه نگاه می‌کنه.» بعد می‌گفت: «بیوک‌آقا یه نامه واسه پسرم بنویس و خودت پست کن.» آقابِیک می‌گفت: «چشم» اما هیچ وقت نامه‌ای برای او ننوشت و عمه‌خانم هم هیچ وقت نفهمید. آقابِیک دیوانه نبود. خل هم نبود. وسط این دو تا بود اما او آنقدر محبوب بود که اگر از نماینده مجلس يا نماینده شورا حمایت می‌کرد اغلب محله ما به رای او رای می‌دادند. البته این منبع شدن از یک شوخی شروع شد. سال 76 وقتی ناطق‌نوری و محمد خاتمی با هم برای صندلی ریاست‌جمهوری رقابت می‌کردند، آقابِیک رفت، قلم‌مو و رنگ خرید و روی دیوار سیمانی گاراژ سر خیابان نوشت: «رای من سیدمحمد خاتمی» هر کس نوشته‌اش را می‌دید می‌زد زیر خنده و او را دست می‌انداخت. اما وقتی محبوبیت خاتمی در بین مردم اوج گرفت، رفتار همه با آقابِیک عوض شد، انگار او چیزی را می‌دانسته که دیگران از آن خبر نداشتند. وقتی خاتمی رییس‌جمهور شد، وجهه آقابِیک بالا رفت و او هم نامه‌نگاری‌هایش بیشتر شد. هر کس به مشکلی بر‌‌می‌خورد آقابِیک صدایش می‌کرد و می‌گفت: «می‌خوای یه نامه واسه وزیر بنویسم.» برای خود من توصیه‌نامه‌ای نوشت که بسیار موثر بود. البته واقعا نمی‌دانم چه جور کارم درست شد. شاید، او را با برادرش سرهنگ بلورچی اشتباه گرفته بودند. سرهنگ بلورچی خرج زندگی او را می‌داد. مادرم می‌گفت، از توران، زن آقابِیک شنیده که سرهنگ اجازه نمی‌دهد بچه‌دار شوند و شرط کرده تا زمانی که بچه‌دار نشوند خرجشان را می‌دهد. مادرم می‌گفت: حق داره اینا بچه واسه چی‌شونه دم بقالی آتقی نشسته بودم که آقابِیک آمد و گفت: «چرا ناراحتی؟» گفتم: «خوش به حالت راحتی، نه کاری، نه باری، نه خدمت سربازی‌ای.» گفت: «مگه می‌خوای بری سربازی؟» گفتم: «چاره‌ای ندارم.» گفت: «خب برو.» گفتم: «برم از کار و زندگی می‌افتم.» گفت: «خب دیرتر برو.» گفتم: «نمیشه اگه می‌شد که عالی بود.» گفت:«یه نامه می‌نویسم واسه اداره نظام‌وظیفه ازشون می‌خوام به خاطر شرایطت یه‌کم‌ دیرتر بری.» گفتم: «قبول نمی‌کنن.» گفت: «مگه مي‌شه، قبول نکنند.» بعد خودکار آبی را درآورد و گفت: «می‌نویسم تا یک‌سال دفترچه‌ت را تمدید کنن.» گفتم: «بی‌خیال آقابیک، سربه‌سرم نذار.» گفت: «یعنی چی؟ یعنی بی‌خود واسه خاتمی این همه مایه گذاشتیم!» بعد شروع کرد به نوشتن چنان نامه پرسوز و گدازی که خودم از وضعیتم گریه‌ام گرفت. پایین آن هم فقط نوشت بلورچی و امضا کرد. رفتم اداره نظام‌وظیفه. چنان غلغله‌ای بود که نگو و نپرس. با زور خودم را رساندم به نگهبانی و فریاد زدم: «ازطرف آقای بلورچی اومدم.» سرباز زد تخت سینه‌ام و گفت:‌«از طرف هر كي اومدی برو ته صف.» همه دست به دست هلم دادند به عقب. نرسیده به ته صف سرباز دیگری که لهجه ترکی داشت گفت: «بلورچی!» گفتم: «منم.» گفت: «بیا جلو.» کسانی که دقیقه پیش هلم می‌دادند، دالان باز کردند و به‌راحتی جلو رفتم. سرباز ترک گفت:‌ «از طرف آقای بلورچی اومدی؟» گفتم: «بله.» در را باز کرد و گفت: «برو کانتینر اعزامی‌ها.» تو کانتینر و پشت میزی كوچيك، گروهبانی نشسته بود. نامه را دادم دستش. نامه را باز کرد و با دقت خواند. بعد سراپای مرا برانداز کرد و از جایش بلند شد. ته کانتینر میز بزرگی بود که تا آن‌موقع آن را اصلا ندیده بودم. نامه را برد پیش مردی که ته‌ریشی داشت و چاق بود و انگار خودش را با زور چپانده بود پشت میز. نامه را همانطور که گروهبان حرف می‌زد، سرسری خواند. بعد از نوک پا تا فرق سرم را نگاه کرد و نامه را گذاشت روی میز. گروهبان آمد طرفم. می‌ترسیدم با لگد و پس‌گردنی بیرونم کنند. قلبم تندتند می‌زد. گروهبان گفت: «دفترچه‌ت رو آوردی؟» گفتم: «بله.» آن را گرفت، روی آن چیزی نوشت و امضا کرد و برد پیش همان مرد چاق. اشاره کرد جلو بروم. روبه‌روی میز ایستاده بودم. زیرچشمی عکس دفترچه را نگاه کرد و آن را با خودم مطابقت داد. بعد آن را مهر زد. گفتم: «چکار کنم، قربان؟» جواب نداد. فقط با دست اشاره کرد از کانتینر بیرون بروم. گیج و گنگ بودم. آمدم دم نگهبانی، دفترچه‌ام را دادم به سرباز ترک و گفتم: «چکار باید بکنم؟» زد روی شانه‌ام و گفت: «برو عشق و حال یه سال تمدید شده.» تمدید دفترچه اعزام به خدمت سربازی‌ اولین پیروزی سیاسی آقابِیک بود که مثل بمب تو محله ما ترکید. تنها کسی که تعجب نکرده بود خود آقابِیک بود. عمه‌خانم گفت: ‌«مجیدجان واقعا کارت رو درست کرد؟»‌ گفتم:‌«عمه به‌خدا بله.» گفت: «آخه این مرتیکه یه پیاز بلد نیست بخره.» گفتم: «اما کار منو راه انداخت.» گفت:‌ «یعنی میگی یه نامه به وزیر خارجه می‌نویسه کار رحمان منو درست کنه.» گفتم: «چی بگم عمه!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.