به «پاناماسیتی» خوش آمدید!
ناهید کبیری: نويسنده، شاعر
صبح که بیدار شد بلافاصله به یاد آورد کجاست. پیش از آنکه به عادت همیشه در همان رختخواب ابتدا بدنش را کش بدهد و به این طرف و آن طرف بغلتد از جا پرید. به طرف پنجره رفت. پرده را کنار کشید. چشمهایش را مالید. «آه! چه برفی... » همه جا سفیدسفید بود. حتی پروبال آن همه پرنده که به انبوه برف نوک میزدند. اما دریا موجهای آرامی داشت و آبی بود. بار دیگر که به برفها نگاه کرد خندهاش گرفت. در اتاق را باز کرد، به بالکن رفت و کنار نردهها ایستاد. «چه هوایی... سبک و بهشتی! »، ساحل بینظیری بود. با ماسههایی به سفیدی برف و انبوه مرغ دریاییهایی با پروبال سفید. چند قایق تفریحی در اینسو و آنسوی دریا تلوتلو میخوردند و بادبانهایشان در نسیم پیچوتاب آرامی داشت. چتر فروشندههای دورهگرد در امتداد ساحل پر از رنگ بود. زرد، سبز، آبی، نارنجی... سایهبانی گسترده بر بساطی که یکی پس از دیگری برای مشتریهایی که بهزودی ساحل را پر میکردند چیده میشد. اما چه سفری بود... چه راهی... هر چه میآمد نمیرسید. انگار انتهای این جاده آخر دنیا بود. در میان راه چند بار ایستاد که موتور ماشینش خنک شود. خودش هم قهوهای چیزی بنوشد. چند بار هم تصویر زنده «لیلا» را با تور عروسی و اسفند و آینه و شمعدان و دانههای سفید نقلی که بر سرشان میپاشیدند مجسم کرد که لحظه به لحظه به او نزدیکتر میشد. ساعت از نیمه شب گذشته بود که سروکله تابلوی «Welcome to …» پیدایش شد و او نفسی بهراحتی کشید.
آدرس هتلی را که رزرو کرده بود بهراحتی پیدا کرد. چراغهای رنگی و نئونهای سردر هتلهای مشرف به دریا از خیابانهای دورتر چشمک میزدند، خاموشوروشن میشدند و تاریکی را از شب میگرفتند.
از ماهها پیش برای این سفر روزشماری میکرد. کار سخت حسابداری و نشستنهای طولانی در یک اتاق کوچک پشت کامپیوتر و رسیدگی به انبوه فایلها و صورتحسابها را در این هفته آخر به شوق این سفر سرنوشتساز راحتتر و سبکتر تاب آورد. هنوز چهل سالش نشده بود اما تمام موهای دو طرف سرش به سفیدی میزد و پشتش بهخاطر خمشدنهای طولانی انحنای محسوسی پیدا کرده بود.
لیلا را از یک سال پیش به طور تصادفی از روی فیسبوک پیدا کرده بود. چه معجزهای! باورش نمیشد که او هم به این طرفها کوچ کرده باشد. دخترهمسایه آن سالهای خوب...
با همه کمرویی تردید را کنار گذاشت و یادداشتی برای لیلا نوشت. پاسخ فوری لیلا را نمیتوانست باور کند: البته که او را به یاد میآورد لیلا خانم! به یاد میآورد آن سالها اغلب اشکالات ریاضیاش را از او میپرسید... از آن پس رویای دیدن لیلا بود و وسوسه رفتن به شهر ساحلی زیبایی که او در آنجا کار و زندگی میکرد.
همیشه از چشمهای سیاه، موهای بلند و حجبوحیای دخترانه لیلا خوشش میآمد. آیا هنوز هم به همان زیبایی بود لیلا؟
چند بار مجبور شد سفرش را با آن همه کاری که بر سرش ریخته بودند به هم بزند. اما این بار فرصت تعطیلی چهارم جولای را از دست نداد و بعد از بدقولیهای پشت سر هم، بیخبر به راه افتاد. برای همین به محض آنکه لیلا گوشی تلفن را برداشت، پیروزمندانه به او گفت:
« Surprise! »...
اما صدای لیلا بعد از یک مکث طولانی انگار از فاصلهای دور میآمد. از جاماییکا!
او از هفته پیش با «جوگیفورد» به ماه عسل رفته بود.
صبح که بیدار شد بلافاصله به یاد آورد کجاست. پیش از آنکه به عادت همیشه در همان رختخواب ابتدا بدنش را کش بدهد و به این طرف و آن طرف بغلتد از جا پرید. به طرف پنجره رفت. پرده را کنار کشید. چشمهایش را مالید. «آه! چه برفی... » همه جا سفیدسفید بود. حتی پروبال آن همه پرنده که به انبوه برف نوک میزدند. اما دریا موجهای آرامی داشت و آبی بود. بار دیگر که به برفها نگاه کرد خندهاش گرفت. در اتاق را باز کرد، به بالکن رفت و کنار نردهها ایستاد. «چه هوایی... سبک و بهشتی! »، ساحل بینظیری بود. با ماسههایی به سفیدی برف و انبوه مرغ دریاییهایی با پروبال سفید. چند قایق تفریحی در اینسو و آنسوی دریا تلوتلو میخوردند و بادبانهایشان در نسیم پیچوتاب آرامی داشت. چتر فروشندههای دورهگرد در امتداد ساحل پر از رنگ بود. زرد، سبز، آبی، نارنجی... سایهبانی گسترده بر بساطی که یکی پس از دیگری برای مشتریهایی که بهزودی ساحل را پر میکردند چیده میشد. اما چه سفری بود... چه راهی... هر چه میآمد نمیرسید. انگار انتهای این جاده آخر دنیا بود. در میان راه چند بار ایستاد که موتور ماشینش خنک شود. خودش هم قهوهای چیزی بنوشد. چند بار هم تصویر زنده «لیلا» را با تور عروسی و اسفند و آینه و شمعدان و دانههای سفید نقلی که بر سرشان میپاشیدند مجسم کرد که لحظه به لحظه به او نزدیکتر میشد. ساعت از نیمه شب گذشته بود که سروکله تابلوی «Welcome to …» پیدایش شد و او نفسی بهراحتی کشید.
آدرس هتلی را که رزرو کرده بود بهراحتی پیدا کرد. چراغهای رنگی و نئونهای سردر هتلهای مشرف به دریا از خیابانهای دورتر چشمک میزدند، خاموشوروشن میشدند و تاریکی را از شب میگرفتند.
از ماهها پیش برای این سفر روزشماری میکرد. کار سخت حسابداری و نشستنهای طولانی در یک اتاق کوچک پشت کامپیوتر و رسیدگی به انبوه فایلها و صورتحسابها را در این هفته آخر به شوق این سفر سرنوشتساز راحتتر و سبکتر تاب آورد. هنوز چهل سالش نشده بود اما تمام موهای دو طرف سرش به سفیدی میزد و پشتش بهخاطر خمشدنهای طولانی انحنای محسوسی پیدا کرده بود.
لیلا را از یک سال پیش به طور تصادفی از روی فیسبوک پیدا کرده بود. چه معجزهای! باورش نمیشد که او هم به این طرفها کوچ کرده باشد. دخترهمسایه آن سالهای خوب...
با همه کمرویی تردید را کنار گذاشت و یادداشتی برای لیلا نوشت. پاسخ فوری لیلا را نمیتوانست باور کند: البته که او را به یاد میآورد لیلا خانم! به یاد میآورد آن سالها اغلب اشکالات ریاضیاش را از او میپرسید... از آن پس رویای دیدن لیلا بود و وسوسه رفتن به شهر ساحلی زیبایی که او در آنجا کار و زندگی میکرد.
همیشه از چشمهای سیاه، موهای بلند و حجبوحیای دخترانه لیلا خوشش میآمد. آیا هنوز هم به همان زیبایی بود لیلا؟
چند بار مجبور شد سفرش را با آن همه کاری که بر سرش ریخته بودند به هم بزند. اما این بار فرصت تعطیلی چهارم جولای را از دست نداد و بعد از بدقولیهای پشت سر هم، بیخبر به راه افتاد. برای همین به محض آنکه لیلا گوشی تلفن را برداشت، پیروزمندانه به او گفت:
« Surprise! »...
اما صدای لیلا بعد از یک مکث طولانی انگار از فاصلهای دور میآمد. از جاماییکا!
او از هفته پیش با «جوگیفورد» به ماه عسل رفته بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.